Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 871 - Capítulo 880

เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน แสงไฟในบ้านพักเรือนล้อมก็สว่างไสว กู้ฉือจวินอาบน้ำเสร็จก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอน เขาเลิกม่านประตูขึ้นแล้วทอดสายตามองไปยังคนที่อยู่บนเตียงเตาหลี่ลี่ม้วนตัวซุกอยู่ในผ้าห่มทั้งร่าง โผล่ให้เห็นเพียงแค่กลุ่มผมสีดำขลับส่วนบน ลมหายใจสม่ำเสมอ ราวกับจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว ทว่าพอเขานั่งลงตรงริมขอบเตียง ก้อนผ้าห่มนั้นก็ขยับเบา ๆ มีดวงตาข้างหนึ่งแอบลืมขึ้นมาจากรอยแยกตรงมุมผ้าห่ม ลอบชำเลืองมองเขาปราดหนึ่งแล้วรีบหลับตาลงอย่างรวดเร็ว แสร้งทำเป็นหลับได้อย่างแนบเนียนสมจริงกู้ฉือจวินไม่ได้เปิดโปง เขาทอดตัวลงนอนในตำแหน่งของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยนอนเหยียดตรงอย่างมีระเบียบเรียบร้อยหลี่ลี่ลืมตาขึ้น มือดึงมุมผ้าห่มไว้เบา ๆ กะพริบตาถี่ ๆ พลางกัดริมฝีปากลังเลใจอยู่นานชั่วครู่ต่อมา น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็วดังขึ้นมาจากด้านหลัง "ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ"เมื่อถูกจับได้ หลี่ลี่จึงหันกลับไปมองเขาอย่างเก้อเขิน "ถูกนายจับได้จนได้สินะ เอ่อคือ...เธอไม่ยอมให้ฉันสืบต่อแล้ว ฉันยังต้องสืบต่อไปอีกไหม ถ้าเกิดฉันยังดึงดันจะสืบต่อ แล้วบีบให้เธอต้องตายขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไงล่ะ"ในเวลานี้เธอตัด

ระหว่างทางที่รถกำลังแล่นกลับ ฮั่วจินเฉินสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเสิ่นชูที่อยู่ข้างกายเงียบขรึมกว่าปกติ ดูเหมือนตั้งแต่ก้าวขาออกจากโรงพยาบาล สีหน้าของเธอก็บึ้งตึงมาตลอดทาง เขาเดาอะไรบางอย่างได้ จึงยื่นมือออกไปกุมฝ่ามือของเธอไว้แล้วสอดประสานนิ้วแนบแน่น "ได้เจอเพื่อนร่วมงานเก่าแล้วไม่สบายใจเหรอ"ฝางถัวที่กำลังขับรถอยู่เหลือบมองผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่งเสิ่นชูดึงสติกลับมา แล้วดึงมือตัวเองออกจากฝ่ามือของเขา "ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาลเมืองจิง พอเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา ก็มักจะนึกถึงเรื่องแย่ ๆ ในอดีตขึ้นมาเสมอน่ะ"ฮั่วจินเฉินไม่พูดอะไร ทำเพียงเอนหลังพิงเบาะเงียบ ๆ มุมปากแต้มรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองไม่ออกคำถามนี้ พุ่งเป้ามาที่เขาเต็ม ๆ"คุณผู้หญิงครับ ได้ยินว่าเมื่อก่อนคุณเคยทำงานที่โรงพยาบาลเมืองจิง เป็นเพราะสวัสดิการที่นั่นไม่ดี หรือว่าเคยโดนเพื่อนร่วมงานเก่ารังแกเอาเหรอครับ" ฝางถัวได้กลิ่นเรื่องซุบซิบนินทาก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันทียังไม่ทันที่เสิ่นชูจะได้ตอบ คิ้วของฮั่วจินเฉินที่ขมวดอยู่เล็กน้อยแต่เดิมก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก "มันใช่เรื่องกงการอะไรของนาย""ผมกำลังช่วยคุณผู้หญิงคิดหาทางออ

ลุงเหลียวจิบน้ำชาหนึ่งคำแล้วหลุบตาลง "เรื่องพวกนี้จะเกี่ยวข้องกับหยุนซานหรือไม่นั้นฉันเองก็ไม่รู้ ฉันแค่เคยนึกสงสัยในวิธีการกอบโกยเงินทองของพวกเขาสองคน จะเป็นการทุจริตยักยอกหรือวิธีอื่นใดนั้น มันพูดยาก"กู้ฉือจวินดึงสายตากลับมา มองหน้าเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะดื่มชาในถ้วยของตนเองจนหมด"ฉือจวิน อยู่ในอำเภอหลีเซี่ยน พยายามอย่าเคลื่อนไหวคนเดียวตามลำพัง ไม่ว่าจะเป็นเถ้าแก่จงหรือหม่าอี้ ต่างก็ไม่ใช่คนดีที่ยอมอ่อนข้อง่าย ๆ ทั้งคู่"เมื่อเผชิญกับคำเตือนของลุงเหลียว เขาส่งเสียงรับในลำคอ "ทราบแล้วครับ"กู้ฉือจวินกลับมายังบ้านพักเรือนล้อม เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน เงาร่างหนึ่งก็กระโจนพรวดพราดออกมาตรงหน้า "นายกลับมาแล้วเหรอ!"คิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาค่อย ๆ คลายลงเมื่อสบเข้ากับใบหน้าสดใสร่าเริงและแฝงความซุกซนนั้น "ทำอะไรน่ะ""ชิ นึกว่าจะได้เห็นหน้านายตอนตกใจเสียอีก" หลี่ลี่พึมพำเสียงค่อย ทำเอาเธอเสียดายที่แอบตั้งตารอเก้อ"เด็กไม่รู้จักโต"กู้ฉือจวินเดินเบี่ยงผ่านตัวเธอเข้าไปข้างในบ้านหลี่ลี่เดินตามหลังเขาไปติด ๆ "ใช่ ๆ ๆ ฉันมันเด็กไม่รู้จักโต ถึงยังไงฉันก็ไม่ได้เป็นเหมือนคุณหนูนีหนิ ทั้งวุฒิภา

กู้ฉือจวินนิ่งเงียบไปสองวินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ"นายจะถอนหายใจทำไมเนี่ย ตกลงนายจะแต่งกับฉันไหม!" หลี่ลี่คว่ำปากนั่งคร่อมอยู่บนเอวของเขา สีหน้าราวกับลูกแมวที่ไม่พอใจ หรี่เปลือกตาลงพลางแยกเขี้ยวขู่ฟ่อบีบคั้นเอาคำตอบจากเขาเขาปล่อยให้เธอวุ่นวายอยู่ในอ้อมอกของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกุมข้อมือของเธอไว้ "ข่าวเรื่องการหมั้นหมายของผมกับตระกูลนีเพิ่งจะแพร่ออกไปได้แค่ไม่กี่เดือน จู่ ๆ จะให้แต่งงานกับคุณตอนนี้ มันยังไม่เหมาะ"หลี่ลี่ผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขา เท้าทั้งสองข้างแตะลงพื้น "นายก็แค่ไม่อยากแต่งกับฉันต่างหากล่ะ ช่างเถอะ ถ้างั้นฉันไม่แต่งแล้ว!"เธอพูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไปอีก กู้ฉือจวินรีบคว้ามือเธอไว้แล้วดึงเข้ามากอดจากทางด้านหลัง เขารู้สึกจนปัญญาแต่ก็ไม่ได้โมโหเธอ "ช่วยฟังผมพูดให้จบดี ๆ ก่อนไม่ได้หรือไง ต่อให้ต้องไปสู่ขอคุณที่บ้านจริง ๆ ก็ต้องรอให้จัดการเรื่องของตระกูลนีให้เรียบร้อยเสียก่อน"มุมปากของเธอค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น ถูกง้อจนอารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว จากนั้นจึงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา "งั้น... นายไม่ได้ชอบคุณหนูนีเหรอ""ถ้าผมชอบเธอ ผมยังจะมาอยู่ที่นี่ไหม"หลี่ลี่ถึงกั

เรื่องนี้ได้รับความสนใจจากทางหน่วยงานปกครองท้องถิ่นของอำเภออย่างรวดเร็วเช่นกัน ภายหลังการประชุมสิ้นสุดลง หม่าอี้ที่มีสีหน้าบึ้งตึงทะมึนก็ได้เดินทางไปยังที่พักของเถ้าแก่จง เถ้าแก่จงทราบข่าวล่วงหน้านานแล้วและรู้ดีว่าอีกฝ่ายมาด้วยเหตุใด แต่ก็ยังคงประดับรอยยิ้มออกมาต้อนรับแขกที่ห้องรับแขก "ท่านมาแล้วหรือครับ..."หม่าอี้เดินมาหยุดหน้าโต๊ะ ก่อนจะกวาดคว่ำชุดน้ำชาบนโต๊ะอย่างแรง การกระทำที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตกใจจนไม่มีใครกล้าเงยหน้า ต่างพากันก้มหน้าหลุบตาลงเงียบกริบรอยยิ้มของเถ้าแก่จงชะงักค้างไปเล็กน้อย ทว่ายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนหลังจากระบายอารมณ์ออกไปชุดใหญ่แล้ว หม่าอี้ก็เดินตรงเข้ามาหาเขา สีหน้ายากจะคาดเดา "มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเวรนั่นโผล่มาจากไหน แล้วตอนที่ข่าวเพิ่งออกมาทำไมถึงไม่รีบมาบอกฉันให้เร็วกว่านี้!"เถ้าแก่จงหลุบตาลง กัดฟันอธิบาย "ขออภัยด้วยครับท่านผู้อำนวยการ ตอนที่ผมรู้ข่าว เรื่องมันก็สายเกินไปเสียแล้วครับ""...หัวหน้าครับ ความจริงแล้วโทษพี่จงไม่ได้หรอกครับ" ชายร่างสูงใหญ่บึกบึนที่มีรอยสักรูปงูที่คอเดินออกมาช่วยอธิบา