Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 891 - Capítulo 900

ฝางถัวในชุดสูทหรูยืนรอรถอยู่ริมถนนก็ดูแปลกตาไม่น้อย และรถยนต์คันนั้นก็ขับมาจอดเทียบท่าขวางหน้าเขาไว้ “พวก จะไปไหนล่ะ? ให้ไปส่งหน่อยไหมล่ะ!”“เอาสิครับ” ฝางถัวไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ ตัดสินใจเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับทันที “รถของผมยังซ่อมไม่เสร็จเลย กำลังกลุ้มอยู่พอดีว่าในอำเภอของพวกคุณจะมีบริการเรียกรถไหม ฮ่า ๆ พอดีเลยเจอเข้ากับคุณ ใจดีจริง ๆ เลยนะครับ!”อีกฝ่ายหัวเราะตาม “อำเภอโทรม ๆ ของพวกข้าจะไปมีบริการเรียกรถอะไรกันล่ะ! อ้อ จริงสิ ขอถามสักหน่อยได้ไหมว่าพวกเอ็งมาจากไหนล่ะ?”“เมืองจิงครับ”“คนจากเมืองใหญ่นี่นา รสนิยมดีจริง ๆ แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนมีฐานะหน้าตาทางสังคมสินะเนี่ย!”ฝางถัวหัวเราะแหะ ๆ “ฐานะอะไรกันเล่า เป็นแค่พ่อค้าขายของเหม็น ๆ คนหนึ่งเท่านั้นแหละครับ ส่งผมลงที่ถนนจินสุ่ยก็แล้วกันครับ”ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไรต่อ สตาร์ทรถยนต์แล้วขับออกไปหลังจากฝางถัวขึ้นรถมา เขาก็ก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์ดูหนังสั้นในมือถือพลอยกระซิกยิ้มร่าเริง ไม่ยอมหันออกไปมองนอกหน้าต่างเลยแม้แต่น้อย คนขับเหลือบตามองเขาผ่านหางตา แอบรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้างจนเริ่มจะหวั่นใจขึ้นมานิด ๆ แล้วว่า หมอนี่จะเป็

“ต่อ... ต่อให้เอ็งฆ่าข้าให้ตาย ข้าก็ไม่มีวันทรยศนายเด็ดขาด!”ฝางถัวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เขารั้งมือไม่ยอมปล่อยแถมยังออกแรงยกตัวพี่หั่วลอยขึ้นจากพื้นจนเท้าทั้งสองข้างลอยเคว้งคว้างถีบสะเปะสะปะในอากาศ“ฉันชอบคนกระดูกแข็งแบบนี้แหละ เคี้ยวเพลินดี”สิ้นเสียงคำพูด ฝางถัวก็กระแทกหัวเข่าซัดเข้าที่หน้าท้องของพี่หั่วอย่างเต็มแรง การจู่โจมครั้งนี้ไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด แต่ก็มากพอที่จะทำให้พี่หั่วงอตัวขดเข้าหากันราวกับกุ้งต้ม เกิดอาการคลื่นไส้อาเจียนอย่างรุนแรงจนแทบจะสำรอกน้ำดีออกมาความรู้สึกขาดอากาศหายใจและความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้สีหน้าของพี่หั่วเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นสีม่วง ลูกตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ความ “จงรักภักดี” จอมปลอมเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนพังทลายลงต่อหน้าความเจ็บปวดขีดจำกัดทางร่างกายคนอื่น ๆ รอบข้างที่เพิ่งโดนจัดการไปก่อนหน้านี้ต่างพากันหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับเขยื้อนเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เพราะกลัวว่ารายต่อไปจะเป็นคิวของตัวเอง“ปากแข็งดีนี่” ฝางถัวคลายมือข้างหนึ่งออก ควักมีดพับเล่มเล็กออกมาจากเอว คมมีดด้านหลังที่เย็นเฉียบกรีดไล้วนผ่านแก้มที่สั่นระริกของพี่หั่วอย่างเชื

“เถ้าแก่จง พูดแบบนี้มันไม่ยุติธรรมนะ!” สีหน้าของหัวหน้าแผนกห้องจ่ายยาหม่องลงทันที ขบฟันแน่น ในใจแทบจะตะโกนออกมาว่าหมอนี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง!ทว่าสีหน้าของเถ้าแก่จงยังคงราบเรียบเป็นปกติ เห็นได้ชัดว่ารับมือกับสถานการณ์ทำนองนี้จนช่ำชองแล้ว “ข่าวเรื่องยาปลอมที่เล็ดลอดออกมาจากโรงพยาบาลพวกนาย มันเป็นเรื่องโกหกซะที่ไหนล่ะ?”“แก...”หัวหน้าแผนกห้องจ่ายยาโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง นิ้วสั่นระริกชี้หน้าเถ้าแก่จง เค้นเสียงพูดประโยคที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้อยู่พักใหญ่ เขารู้ซึ้งถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ดี หากได้รับการยืนยันแน่ชัดว่ายาปลอมนั้นรั่วไหลมาจากโรงพยาบาล ต่อให้จะเป็นแค่การผ่านมือโรงพยาบาล เขาก็ไม่มีวันลอยนวลพ้นความรับผิดชอบไปได้เว้นเสียแต่ว่าเขาจะยอมซัดทอดคนเบื้องหลังออกมาแต่ว่าเขาจะกล้าเหรอ? เขาไม่กล้าหรอกเถ้าแก่จงราวกับมองไม่เห็นความโกรธเกรี้ยวของหัวหน้าแผนกห้องจ่ายยา เดินตรงเข้าไปหาฝางถัว สีหน้าสงบนิ่งราวกับคุ้นเคยกับพวกเขามาเนิ่นนาน “ผมรู้ว่าทุกท่านเป็นแขกที่มาจากหยุนซาน ระหว่างเราคงจะมีความเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง ไอ้หั่วนั่นเป็นคนใต้สังกัดของผมจริง ผมคอยตักเตือนมันมาตลอดว่

กว่าหม่าอี้จะรู้เรื่องที่คนของเถ้าแก่จงถูกจับกุม ก็กินเวลาล่วงเลยไปสองวันแล้ว เขารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากกับการปิดบังของเถ้าแก่จง ราวกับมีบางเรื่องกำลังหลุดการควบคุมอย่างกะทันหัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเกลียดเข้าไส้ตอนที่เขาตบหน้าเถ้าแก่จงฉาดใหญ่ต่อหน้าพนักงานในห้องคาราโอเกะส่วนตัว ทุกคนต่างไม่กล้าแม้แต่จะมอง หรือส่งเสียงร้องออกมาสักแอะใบหน้าที่หันไปตามแรงตบของเถ้าแก่จงไม่ได้เงยขึ้น ราวกับยินยอมรับความโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายแต่โดยดีหัวหน้าแผนกจ่ายยากลับได้ใจ อย่างว่าล่ะ วันก่อนเพิ่งจะไปเสียหน้าต่อหน้าอีกฝ่ายมา คราวนี้ในที่สุดก็ได้เห็นเวลาที่คนอื่นต้องมาเสียหน้าบ้าง พอหม่าอี้เดินกลับมานั่งลงบนโซฟา เขาก็รีบวิ่งเข้าไปรินน้ำชาส่งให้ทันที “ผู้อำนวยการหม่า อย่าไปถือสาหาความกับเขาเลยครับ หมอนี่น่ะไม่มีทางกล้าทรยศอยู่แล้วล่ะครับ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ”“ฉันปฏิบัติต่อแกไม่ดีงั้นเหรอ?” หม่าอี้ถอดแว่นตาออก แล้วใช้ผ้าเช็ดแว่นที่พกติดตัวมาเช็ดทำความสะอาด ประโยคนี้เป็นการเอ่ยถามเถ้าแก่จงด้วยไปในตัวเถ้าแก่จงพยักหน้ารับ “บุญคุณที่ท่านมีต่อผมสูงปานขุนเขา”“สูงปานขุนเขางั้นเหรอ แต่ฉันกลับมองไม่เห็นเลยแ

ผู้จัดการจ้าวถูกทุกคนรุมกล่าวหาจนใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้น ทำได้เพียงแก้ตัวด้วยความจนมุม “ประธานฮั่วครับ ผมถูกปรักปรำ! ผมไม่เคยไปอำเภอหลีเซี่ยนเลยสักครั้ง แล้วผมจะเป็นไปรู้จักคนในอำเภอหลีเซี่ยนได้ยังไงกัน!”เรียวนิ้วยาวของฮั่วจินเฉินเคาะเบา ๆ ลงบนพื้นโต๊ะสองครั้ง น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ “ผู้จัดการเฉินเองก็ไม่เคยไปอำเภอหลีเซี่ยนเหมือนกัน แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้มีคนตามไปติดต่อหาเขา”ผู้จัดการจ้าวถึงกับพูดไม่ออก เหงื่อกาฬไหลซกด้วยความร้อนรนฮั่วจินเฉินเปลี่ยนท่านั่ง ใช้มือข้างหนึ่งค้ำขมับเอาไว้ แล้วเอ่ยต่อ “ช่วงแรก ๆ ผมคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นแค่ผลประโยชน์ส่วนตัวทั่ว ๆ ไป แต่พอลองมาคิดดูให้ดีแล้วมันก็มีจุดที่ไม่ชอบมาพากลอยู่เหมือนกัน ลำพังแค่ตัวเขาคนเดียวกับลูกน้องอีกสองคน ไม่มีทางทำเรื่องตบตาผู้คนได้แนบเนียนขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ผมยังไม่รู้ว่าเบื้องหลังของเขาว่ามีใครหนุนหลังอยู่กันแน่ จนกระทั่งเกิดเรื่องที่อำเภอหลีเซี่ยนขึ้นมา ถึงทำให้นึกโยงเรื่องต่าง ๆ เข้าด้วยกันได้มากมาย ข้างนอกมีลือกันหนาหูว่ายาปลอมมาจากหยุนซาน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น เป็นยาปลอ