All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 861 - Chapter 870

เสิ่นชูมองไปยังผู้เป็นพ่อที่กำลังเกิดความรู้สึกสะเทือนใจชั่วขณะ ก่อนจะสบตากับฉีเวินเหยียนแวบหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้นเดินไปยืนอยู่ข้างกายเขา “คุณพ่อคะ วางใจเถอะค่ะ คุณแม่จะต้องได้เห็นภาพนี้อย่างแน่นอนค่ะ”ฉีซื่อเอินตบหลังมือของเธอเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองฉีเวินเหยียน “ที่เมืองจิงมีฉันกับน้องสาวของแก แกไม่ต้องเป็นห่วง ทางที่ดีพาเสี่ยวซีกลับไปพักผ่อนและทำความคุ้นเคยกับเมืองหรงสักหน่อยเถอะ แกอุตส่าห์พาเธอกลับมาด้วยทั้งที ต้องดูแลเอาใจใส่เธอให้ดี ๆ อย่าปล่อยให้เธอรู้สึกน้อยใจเด็ดขาดนะ”ฉีเวินเหยียนหลบสายตาลงเล็กน้อย “แต่ว่า...”“การผ่าตัดยังมีเวลาอีกตั้งเดือนกว่า ถ้าแกยังกังวล จะพาเสี่ยวซีกลับไปเดินเล่นพักผ่อนที่เมืองหรงก่อนสักพักก็ยังได้ งานที่บริษัทจะให้คุณอาสามดูแลอยู่ฝ่ายเดียวตลอดไปได้ยังไงกันล่ะ”ฉีซื่อเอินเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเจือแววความจนใจอยู่ไม่น้อยเขากลืนคำพูดลงคอ เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อ สลับกับหันไปมองเสิ่นชูเสิ่นชูพยักหน้ารับเบา ๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เขาสบายใจได้ออกจากโรงแรมมาแล้ว ฉีเวินเหยียนก็เรียกถังจวิ้นแยกไปคุยกันเป็นการส่วนตัว ซีซือเอียงหน้ามองตามเล็กน้อย ก่อนจะหันก

พยาบาลชะงักงันไป ก้มหน้าลงต่ำ สีหน้าหม่นหมองจนคาดเดาความรู้สึกไม่ได้หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันอยู่นาน เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ที่คุณสามารถคิดถึงจุดนี้ได้ ฉันรู้สึกขอบคุณจริง ๆ ค่ะ พูดตามตรง โรงพยาบาลของเราไม่มีรายได้มาสามปีกว่าแล้ว เพราะเรื่องนี้ทำให้พนักงานในโรงพยาบาล รวมถึงแพทย์ที่มีความรู้ความสามารถหลายคนเลือกที่จะลาออกไป พนักงานรุ่นเก่าที่ยังคงปักหลักอยู่ได้ ก็อาศัยเงินเก็บและเงินช่วยเหลือจากทางบ้านประคับประคองให้อยู่รอดไปวัน ๆ ส่วนคนหนุ่มสาวต่างก็ทยอยย้ายออกกันไปหมดแล้วค่ะ”“ทุกวันนี้พวกเราทั้งขาดแคลนบุคลากร ขาดแคลนอุปกรณ์เครื่องมือ ผู้ป่วยที่เป็นโรคยากจะวินิจฉัยหลายเคส พวกเราทำได้เพียงแนะนำให้ส่งตัวไปรักษาต่อที่ในเมืองเท่านั้น คนที่เหลืออยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลส่วนใหญ่ก็มีแต่ผู้เฒ่าผู้แก่ เด็ก ๆ และคนยากจนในอำเภอเป็นหลัก โรงพยาบาลของเราจึงแทบไม่มีรายรับเข้ามาเลยค่ะ”“ทางอำเภอไม่เคยเข้ามาดูแลพวกคุณเลยเหรอคะ?” หลี่ลี่ถามพยาบาลแค่นหัวเราะเยาะหยันออกมา “นับตั้งแต่เปลี่ยนตัวผู้นำของอำเภอ เงินอุดหนุนส่วนต่างที่ควรจะเป็นของโรงพยาบาลเราก็ถูกตัดลดลงไปครึ่งหนึ่ง

“ไหน ๆ นายก็มาถึงที่นี่แล้ว จะทิ้งฉันไว้คนเดียวจริง ๆ เหรอ?” หลี่ลี่ยืดตัวตรง ทำทีเป็นพูดจาฉาดฉานอย่างมั่นอกมั่นใจ ทว่าในใจกลับร้อนรนเพราะเดาใจเขาไม่ออกเลยสักนิดเมื่อมองทะลุความร้อนตัวแต่แสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยมของเธอแล้ว กู้ฉือจวินก็แค่หัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่ไม่ได้เอ่ยปากตอบอะไรเธอเริ่มร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย ยอมลดท่าทีแข็งกร้าวลง “ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอร้องให้นายช่วยฉันเถอะนะ!”กู้ฉือจวินปรือตาขึ้นมองจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ได้”หลี่ลี่ชะงักงันไปวูบหนึ่ง ตอนแรกเธอยังนึกกังวลว่าเขาจะไม่ยอมตกลง และเตรียมแผนการตื๊อสารพัดวิธีเอาไว้ล่วงหน้าแล้วเสียอีก ไม่นึกเลยว่าเขาจะตอบรับง่ายดายรวดเร็วขนาดนี้!พอได้รับคำตอบที่น่าพอใจ หลี่ลี่ก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จนก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารเช้าต่ออย่างอารมณ์ดีช่วงสายของวันนั้น เมื่อหลี่ลี่เดินทางไปที่ห้องยาของโรงพยาบาลเพื่อหาพยาบาลคนเดิมอีกครั้ง กลับได้รับแจ้งว่าพยาบาลคนดังกล่าวลาหยุดและไม่ได้มาทำงานขณะที่เธอกำลังเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความผิดหวัง จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในมือก็สั่นเตือนพร้อมข้อความสั้นจากพยาบาลคนนั้น【ฉันสามารถบอกความจริง

เมื่อหลี่ลี่วิ่งตามออกไปก็ไม่ทันการเสียแล้วเสียงกระแทกน้ำดัง “ตูม!” เธอคนนั้นกระโดดลงไปอย่างเด็ดเดี่ยวไม่ลังเลหลี่ลี่ตกใจจนสติแทบหลุดกับภาพที่เห็นตรงหน้า ทำได้เพียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือตามสัญชาตญาณ ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเฉียดผ่านข้างตัวเธอแล้วกระโจนลงไปในบ่อปลาเสียงร้องของหลี่ลี่เรียกให้คนอื่น ๆ ในฟาร์มรีบวิ่งกรูเข้ามาอย่างรวดเร็ว รวมถึงคุณป้าที่เพิ่งแยกย้ายไปทำงานด้วย พอรู้ว่ามีคนคิดสั้นฆ่าตัวตายตรงนี้ ป้าก็รีบตะโกนลั่น “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี่ย รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า! ไว ๆ หน่อย!”เพียงไม่นาน กู้ฉือจวินก็ลากตัวหญิงคนนั้นขึ้นมาจากน้ำได้ โดยมีผู้คนที่อยู่ริมตลิ่งคอยช่วยกันดึงขึ้นมาเขาวางเธอนอนราบลงกับพื้น ก่อนจะกดหน้าอกทำซีพีอาร์เพื่อกู้ชีพหลี่ลี่แทบจะวิญญาณออกจากร่าง ทำได้เพียงแอบสวดภาวนาในใจขอให้เธอปลอดภัยท่ามกลางกลุ่มคนที่มุงดู มีใครบางคนยืนสังเกตการณ์เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านหลัง ก่อนจะแอบล่าถอยและเดินจากไปอย่างเงียบ ๆเมื่อรถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุ คนเจ็บก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว หลี่ลี่กับกู้ฉือจวินจึงทำหน้าที่เป็นผู้ติดตามชั่วคราว นั่งรถพยาบา

“ตัวแทนหลี่ก็กำลังจัดการอยู่ไม่ใช่หรือครับ”เขาดึงสติกลับมาด้วยความสงสัย “เธอคนเดียว จะแก้ปัญหาได้หรือครับ”ฮั่วจินเฉินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ “จะมีเธอแค่คนเดียวได้ยังไงล่ะ ยังมีคนอื่นอยู่อีก”ไต้ควานเดินไปเดินมาอยู่กับที่ ก้าวสั้น ๆ ช้า ๆ ทั้งตัวจมอยู่ในห้วงความคิดและความลังเลใจ ในที่สุดเขาก็หยุดฝีเท้า เดินมาหยุดอยู่ข้างตัวฮั่วจินเฉิน “ประธานฮั่ว คุณอย่ามัวพูดอ้อมค้อมกับผมเลย คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าโรงพยาบาลอำเภอหลีเซี่ยนมีเรื่องตื้นลึกหนาบางอยู่น่ะ”“ผมมีเรื่องหนึ่งที่ยังคิดไม่ตกมาตลอด” สายตาของฮั่วจินเฉินจับจ้องไปที่ป้ายชื่อประจำที่นั่งประชุมบนโต๊ะ “การที่ผู้อำนวยการเฉินแอบลักลอบขายยาปลอมมานานขนาดนั้นโดยไม่มีใครจับได้ และยาปลอมล็อตนั้นปลายทางที่ไหลไปก็ดันมีอำเภอหลีเซี่ยนรวมอยู่ด้วย นี่มันจะเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือครับ”ไต้ควานได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป “คุณสงสัยว่า—”“ถ้าหากยาพวกนั้นที่ไม่ยอมให้หยุนซานตรวจสอบบัญชี ล้วนเป็นยาปลอมล่ะครับ” น้ำเสียงของฮั่วจินเฉินราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นดั่งตอกตะปู “พวกเขาสามารถเอายาจริงมาเป็นฉากบังหน้า แล้วสับเปลี่ยนเป็นยาปลอมที่คล้ายคลึงกับ