Todos los capítulos de หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Capítulo 851 - Capítulo 860

“ไม่เป็นไร ไปเถอะ”เธอทำได้เพียงภาวนาให้วันนี้รีบจบลงไว ๆ จะได้กลับไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนปลอกหมอนเพื่อซุกตัวนอนเอาแรงต่อ!คล้อยหลังผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดินจากไป เพื่อนร่วมงานสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กระซิบกระซาบกันขึ้น “หัวหน้าอะไรจะบังเอิญมาตรวจโรงพยาบาลโทรม ๆ นี้ซะได้ ดูท่าคงไม่อยากอยู่เคลียร์ของกับพวกเรา เลยหาข้ออ้างเผ่นหนีมากกว่า”“นั่นสินะ”ปลายปากกาของหลี่ลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอทั้งง่วงและแสบตาไปหมด แรงจะพูดคุยยังแทบไม่มี นอกเสียจากภาวนาให้ตรวจเช็กตู้ยาให้เสร็จโดยเร็วปลายทางเดินมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมาพร้อมกับเสียงทักทายพูดคุย คล้ายกับว่าจะมีหัวหน้ามาถึงจริง ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง เห็นกลุ่มคนในชุดกาวน์ขาวกำลังเดินล้อมหน้าล้อมหลังชายหนุ่มหลายคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวมุ่งหน้าไปทางตึกอำนวยการด้วยท่าทางยิ่งใหญ่“เฮ้ย มาจริง ๆ ด้วยแฮะ?” เพื่อนร่วมงานพึมพำด้วยน้ำเสียงประหลาดใจหลี่ลี่ไม่ได้ต่อคำ ก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กป้ายชื่อต่อผ่านไปชั่วโมงครึ่ง การตรวจสอบก็ใกล้จะเสร็จสิ้น ทุกคนจึงแยกย้ายกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนในจังหวะนั้นเอง ชายในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวคนหนึ่งก็เดินตรง

“บรรดาญาติ ๆ บ้านเรา คุณก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้เสียหน่อยนี่คะ” สีหน้าของหลี่ซูถิงเต็มไปด้วยความจนใจ “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่พวกเขาพยายามแนะนำผู้ชายให้เสี่ยวลี่ ถ้าหากว่าพวกเขาคิดเพื่อเสี่ยวลี่จริง ๆ ฉันก็ยังพอรับได้หรอกค่ะ แต่สิ่งที่พวกเขาคิดน่ะฉันรู้ดีแก่ใจ ก็แค่คิดว่าเสี่ยวลี่ไม่ประสีประสาเรื่องธุรกิจที่บ้าน แถมยังใสซื่อไร้เดียงสา ตอนนี้พวกเรายังพอหนุนหลังให้แกได้ แต่ถ้าวันข้างหน้าพวกเราไม่อยู่แล้ว แกถูกคนรุมฮุบมรดกเกลี้ยงแถมยังจะไปช่วยพวกนั้นนับเงินให้อย่างว่าง่ายอีกต่างหาก!”หลี่ม่านยวี่อ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนกลับลงไป ตั้งแต่ที่เธอแต่งเข้าตระกูลฮั่ว บรรดาญาติทางฝั่งตระกูลหลี่ก็ติดต่อหาเธออยู่บ่อยครั้ง เดี๋ยวก็จะขอให้ช่วยโน่นช่วยนี่ ในตอนแรกเพราะกลัวว่าคุณหญิงย่าฮั่วจะถือสา อีกทั้งยังกลัวจะกระทบถึงหน้าตาของตระกูลหลี่ เธอถึงขั้นตัดขาดการติดต่อกับญาติ ๆ เหล่านี้ไปเสียสนิทด้านนอกระเบียงมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาพ่อบ้านพาคนทั้งสองมาถึงหน้าประตู ทันใดนั้นก็เห็นเสิ่นชูคล้องแขนฮั่วจินเฉินเดินเคียงคู่กันเข้ามาในห้องนอนใบหน้าของหลี่ม่านยวี่ประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยามมองไปยังเสิ่น

“คุณนายฮั่ว คีบมาให้เยอะเกินไปแล้วค่ะ หนูกินไม่หมดหรอกค่ะ” เสิ่นชูทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากเตือนหลี่ม่านยวี่ชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะชักตะเกียบกลับแล้วแย้มยิ้มเอ่ย “ไม่เป็นไรจ้ะ กินไม่หมดก็วางไว้ตรงนั้นแหละ”“แค็ก ฝั่งพวกลูกยังขาดคนอยู่รึเปล่า ถ้าขาดก็โยกคนจากบ้านใหญ่ไปสักสองสามคนสิ เป็นคนคุ้นเคยกันทั้งนั้น น่าไว้ใจกว่าด้วย” ฮั่วเฉิงเยี่ยคีบอาหารใส่ชามของตัวเอง พลางพูดคุยกับฮั่วจินเฉินหลี่ม่านยวี่ได้ยินดังนั้นก็เอ่ยเสริมขึ้นมาทันที “นั่นสิ ถึงเวลานั้นเสิ่นชูต้องพักฟื้นร่างกายแล้วก็ช่วงอยู่ไฟด้วย ช่วงนั้นถ้ามีคนคอยดูแลแค่คนสองคนคงไม่ไหวหรอก ต้องช่วยกันผลัดเปลี่ยนกันดูแลเด็กอีก มีคนคอยช่วยคนละไม้คนละมือหลาย ๆ คนหน่อยย่อมดีกว่าอยู่แล้ว”เสิ่นชูกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไร ฮั่วจินเฉินก็ส่งเสียงอืมในลำคอ “ผมจะจัดการเองครับ”“ถึงเวลานั้นเราต้องจ้างทีมแม่บ้านดูแลช่วงหลังคลอดที่ดีที่สุดในเมืองจิงมาเลยนะ ช่วงอยู่ไฟของผู้หญิงน่ะถือเป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุดแล้ว ดูแลให้ดี ร่างกายถึงจะแข็งแรง”หลี่ม่านยวี่คิดเผื่อไว้ทุกอย่าง ดูใส่ใจยิ่งกว่าเรื่องการฟื้นฟูร่างกายของตัวเองเสียอีก ท่าทีเช่นนี้ทำให้เสิ่นชูปฏ

โชคดีที่ในจังหวะสำคัญนั้น เพื่อนร่วมงานชายก็อุทานขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้ว่า “ถ้าเราแอบเข้าไปเช็คคอมพิวเตอร์ในคลังยาได้ก็คงจะดีสิ?”ยังไม่ทันที่หลี่ลี่จะได้เอ่ยปากตอบอะไร เพื่อนร่วมงานหญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ส่ายหน้า “ดูจากท่าทีของทางโรงพยาบาลในตอนนี้แล้ว พวกเขาไม่มีทางยอมให้เราดูง่าย ๆ หรอก”“รู้ว่ายุ่งยากขนาดนี้ ไม่มาซะดีกว่า พวกเขาจงใจหาเรื่องเล่นงานหยุนซานของเราชัด ๆ !”ทั้งสองคนผลัดกันพูดคนละคำสองคำ หลี่ลี่ที่ยืนอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ ราวกับว่าความเห็นของเธอมันไม่ได้มีความสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้วแต่เธอกลับไม่ยอมแพ้และไม่อยากถอยกลับไปทั้งแบบนี้หลี่ลี่กำมือแน่น ในจังหวะที่ทั้งคู่เงียบเสียงลง เธอก็ตัดสินใจเอ่ยปากขึ้น “เดี๋ยวฉันจะลองหาคนช่วยดูนะ”ทั้งสองคนได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เห็นได้ชัดว่าพวกเขาฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่เธอแล้วก่อนกลับ หลี่ลี่วานให้เพื่อนร่วมงานหญิงช่วยซื้อแว่นกันแดดกับหมวกมาให้ ทว่าพอเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าเขตบ้านพัก เธอก็เผชิญหน้ากับกู้ฉือจวินเข้าพอดี ดูเหมือนว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับใครสักคน หลี่ลี่แอบก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับขยับกรอบแว่

คำพูดนี้ถึงกับทำให้พยาบาลทำตัวไม่ถูก สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจและความกระอักกระอ่วนหลี่ลี่ทยอยแจกกาแฟให้กับบรรดาเด็กฝึกงานทีละแก้ว “มา ๆ มีครบทุกคนแน่นอน ช่วงนี้ทุกคนลำบากกันมาหลายวันแล้วนะ”“ขอบคุณค่ะ/ครับตัวแทนหลี่”เด็กฝึกงานต่างพากันรับแก้วกาแฟในมือเธอไว้มีเพียงพยาบาลคนนั้นที่มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด เดาไม่ออกเลยว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่จนกระทั่งหลี่ลี่ส่งแก้วกาแฟยื่นไปตรงหน้าเธอ “ของคุณค่ะ”พยาบาลไม่ได้ยื่นมือมารับ เธอขมวดคิ้วมุ่นอยู่ครู่หนึ่ง “ความหวังดีของคุณฉันรับไว้แล้วล่ะค่ะ แต่ฉันยังต้องทำงานต่อ คงไม่ต้องหรอกค่ะ”เธอพูดจบก็ลุกขึ้นเดินเลี่ยงไปจัดยาที่อีกมุมหนึ่งหลี่ลี่ยังคงวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเธอ จากนั้นก็ขยับฝีเท้าเดินเข้าไปใกล้ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบา ๆ ว่า “เอ่อ ฉันอยากจะรบกวนถามอะไรสักหน่อยได้ไหมคะ?”พยาบาลไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ราวกับเดาออกอยู่แล้วว่าเธอจะถามเรื่องอะไร “เรื่องยาล็อตนั้นฉันไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ คลังยาอยู่ในการดูแลของหัวหน้ามาโดยตลอด พวกเราไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่าย”“ฉันรู้ จริง ๆ แล้วสิ่งที่ฉันอยากจะถามก็คือ...”ยังไม