ฮั่วจินเฉินไปดูงานที่เมืองกั่งเฉิง ก่อนขึ้นเครื่องเขายังโทรหาเสิ่นชู เสิ่นชูนั่งอยู่ข้างเตียงเด็กอ่อนพลางรับสายเขาอย่างแบ่งสมาธิ จนเผลอทำเอาเสวี่ยเป่าร้องไห้จ้าขึ้นมา“ฮั่วจินเฉิน ลูกสาวคุณร้องแล้ว ฉันต้องไปโอ๋ลูกสาวคุณก่อน คุณบินถึงเมืองกั่งเฉิงลงเครื่องแล้วค่อยโทรหาฉันนะ”ฮั่วจินเฉินได้ยินเสียงร้องไห้อันก้องกังวานของลูกสาวตัวเองผ่านโทรศัพท์ เขายกมือกุมขมับอย่างจนใจแล้วตอบรับ “ได้”เสิ่นชูวางโทรศัพท์ลง พลางไกวเตียงน้อยเบา ๆ “เสวี่ยเป่าเด็กดี ดูพี่สาวอย่างชิวเป่าสิ พี่เขายังไม่ร้องเลย ใช่ไหมจ๊ะ ชิวเป่า”สายตาของเธอทอดมองไปที่ชิวเป่า ชิวเป่ากำลังถือขวดนมดูดจุ๊บ ๆ ช่างแตกต่างกับเสวี่ยเป่าที่ขี้แยอยู่ข้าง ๆ อย่างสิ้นเชิง ต้องยอมรับเลยว่านิสัยของลูกสาวคู่นี้ต่างกันลิบลับจริง ๆ พี่สาวอย่างชิวเป่าตั้งแต่คลอดมาจนถึงตอนนี้ แทบไม่เคยร้องไห้เลย ยื่นอะไรให้ก็คว้าอันนั้น กินนมก็ว่าง่าย ชอบนอน พี่เลี้ยงบอกว่าเลี้ยงง่ายเป็นพิเศษแต่เสวี่ยเป่าไม่เหมือนกันเลย ขี้แยสุด ๆ แถมยังชอบงอแง พอเพิ่งกล่อมให้หลับไปได้ไม่ทันไร ก็แผลงฤทธิ์ขึ้นมาอีก ทำเอาพี่เลี้ยงที่ต้องดูแลตอนกลางคืนเหนื่อยสายตัวแทบขาดถ้าไ
Leer más