《Flash Marriage: Mr. Zillionaire Spoiled Me》全部章節：第 211 章 - 第 220 章

Paghinto ng electric bike sa harap ng supermarket, agad na may nakarinig ng ingay mula sa loob at lumabas upang sumilip.Inihanda na ni April ang sarili niya.Alam niyang gabi na. Sigurado siyang mapapagalitan siya ng ina dahil sa pag-uwi nang late at sa matagal na pagkawala.Pero kabaligtaran ang nangyari.Paglabas ni Faye, hindi man lang siya tinanong kung bakit natagalan siya.Sa halip, dumiretso ito kay Crisanto at itinuro ang loob ng bahay.“April, kunin mo nga 'yong bag ng gulay sa likod. Ibigay mo kay Crisanto.”Napakurap si April. “Ha?”Samantalang si Crisanto naman ay napangiti.“Auntie, may ipapadala na naman kayo? Hindi ko pa nga nauubos 'yong huling binigay ninyo.”“Kunin mo na,” sabi ni Faye habang kumakaway ng kamay. “Bilisan mo.”Napatingin si April kay Crisanto.Ngumisi lang ito.Agad siyang umiwas ng tingin. ‘Ano'ng nakakatawa?’Walang emosyon ang mukha niya habang papasok sa bahay, pero sa loob-loob niya ay sunod-sunod na ang reklamo.Habang hinahanap niya ang bag ng

Nang marinig ni Crisanto ang tono ni April, agad niyang naunawaan na hindi pa pala nito alam ang tungkol sa social gathering. Mukhang hindi pa siya nasasabihan ng Uncle Jun. Sa loob-loob niya, napangiti siya.Orihinal na balak niya talagang gamitin ang usaping iyon para subukin si April. Gusto niyang malaman kung magre-react ba ito kapag nalaman nitong sasama siya sa isang matchmaking event. Kahit kaunting pagseselos man lang sana o pag-aalala.Pero sa ngayon, tila wala siyang makukuhang ganoong reaksyon.Tahimik niyang inilapag ang nalinis na hipon sa tabi ng lababo at kunwa'y walang malisya na nagsalita."Ayon kay Uncle Jun, city-organized daw ito. Isang social event para sa mga single na kabataan." Nagpatuloy siya sa trabaho habang nagsasalita. "Apat kaming nirehistro mula sa baryo. Ako, si Reynato, si Michael, at si Joseph." Bahagya siyang tumigil bago muling nagsalita. "Pero mas mabuting tanungin mo na lang siya para sigurado."Mukhang makatotohanan naman ang sinabi niya kaya aga

Gulong-gulo ang isip ni April nang muling tumunog ang Messenger.Sa kabilang panig, napaupo si Crisanto sa kama at nagsindi ng sigarilyo. Matagal siyang nakatingin sa chat box bago tuluyang nag-type.Crisanto: Tinatamad ka na bang mag-reply sa mga message ko?Napahinto si April habang nakatitig sa screen.Mula nang dumaan sa pagsubok ang kanilang pamilya noon, pansamantala siyang tumira sa bahay ng mga kamag-anak. Doon niya natutunang maging independent at masanay na akuin ang lahat nang mag-isa. Ayaw niyang maging pabigat sa iba, at lalong ayaw niyang ibuhos ang mga problema niya sa ibang tao.Kaya kahit nabasa niya ang tanong ni Crisanto, hindi siya agad sumagot.May mga bagay na kaya naman niyang ayusin mag-isa. Kailangan lang niya ng panahon.Ilang segundo pa ang lumipas bago muling may pumasok na mensahe.Crisanto: Yung huling taong hindi nag-reply sa akin, pinatahimik ko.Napangiti si April nang hindi niya namamalayan.Si Crisanto lang talaga ang may kakayahang magsabi ng ganoon

Bahagya nang itataas ni Crisanto ang telepono para sagutin ang natanggap na mensahe nang may mapansin siyang papalapit sa gilid ng kanyang paningin. Agad niyang itinago ang anumang reaksiyon at pinanatiling kalmado ang mukha habang mahigpit na hawak ang cellphone.“Ano’ng kailangan mo?” mahinahon niyang tanong.Lumapit si April at bahagyang ngumiti. “Pwede ba tayong dumaan sa Black Advertising bago pumunta sa city? Doon kasi ginawa iyong customized promotional materials para sa village event. Kukunin ko lang.”Walang pag-aalinlangang tumango si Crisanto.“No problem. Dadaan din naman tayo roon.”Maya-maya ay sumakay na rin sa sasakyan sina Reynato at Joseph matapos mag-jogging. Pagkasara ng pinto, agad na napabuntong-hininga si Reynato habang pinapaypayan ang sarili.“Grabe, mas presko talaga rito sa loob. Parang impiyerno sa init sa labas.”Hindi na muling pinansin ni Crisanto ang mensaheng nasa telepono. Ibinalik niya ang buong atensiyon sa pagmamaneho habang tinatahak nila ang daan

Matagal na tinitigan ni Carlo si April. May malamig at mapanghamak na tingin sa kanyang mga mata bago siya tuluyang nagsalita. “Walang nagawa ang pulis laban sa akin noon, at ngayon gusto mo akong takutin?”Mariing nagkiskisan ang mga bagang ni April. Hindi siya umatras kahit isang hakbang.“Hindi kita tinatakot.” Mabigat ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig. “Binabalaan kita.”Diretso siyang tumingin sa mga mata nito.“Huwag mong isipin na dahil umalis na ako sa kumpanya, tapos na ang lahat. Susulat ako sa headquarters. Isisiwalat ko ang lahat ng maruruming ginawa mo sa aming mga intern sa loob ng maraming taon.”Napasinghal si Carlo. Mayabang itong ngumiti na para bang nakarinig lamang ng isang nakakatawang biro.“Kahit ipadala mo pa ang report na iyan sa headquarters, wala ring mangyayari.”Kumunot ang noo ni April. Ngunit nang marinig niya ang sumunod na mga salita nito, pakiramdam niya ay para siyang binuhusan ng malamig na tubig.Bahagyang itinaas ni Carlo ang kanyang bab