016:

Nakita ko sa mga mata niya ang paghanga ng maiparada ko ng maayos ang kotse ko sa garahe ng bahay.Dinala ko siya sa ngayon dito sa A.Place para ipalinis lang ang ilang silid. Kasi parang gusto ko naman kahit na ngayon lang na bungaran ng maaliwalas na paligid ang bahay ko ng bagong taon.Hindi kasi ako nagpapa stay ng katulong sa bahay dahil minsan lang naman ako umuwi dito at sa condo ako naglalagi. At bihira lang akong pumunta dito at kung may mga gathering lang na gaganapin. Tulad ngayon. Bagong taon na.Taon taon kasi na dito kami lahat nag cecelebrate ng bagong taon at sa bahay ng lolo iyon gaganapin na isang masaganang fireworks display na pasasalamat sa buong taon at sasalubong sa bagong taon.So iyon na nga.Muli kong itinuon ang pansin sa kanya na ngayon ay napasimangot na naman na napatingin sa akin dahilan para hindi ko mapigilan ang mapangiti.Ewan ko ba?Pero halo halo ang pakiramdam ko kapag nakikita ito.May pagkairita dahil sa kadaldalan niya. Pero may pag kaaliw din

อ่านเพิ่มเติม

017:

"Sabihin mo na ang gagawin ko ng mabilis na matapos ang gawain ko. Pero sandali lang, magkano ang makakaltas sa atraso ko kapag naglinis ako ngayon? Saka dapat douple bawas na kasi magbabagong taon.""Yeah! Sige, tatlong linisan pa. Ngayon ang pangatlo. Kaya may dalawa pa sa susunod." Sagot ko naman at naglakad na paakyat ng ikalawang palapag. "Sa ilakawang palapag ka lang maglilinis. Sa mga silid lang naman ang lilinisan mo. Magpapalit ka lang ng mga kubre kama. Papalitan ang mga kurtina. Iyon lang. Madali diba. Hindi mo na kailangang linisan ang buong bahay."Sumunod naman siya sa akin."Pero sandali ulit."Napalingon ako. Nakatayo siya ngayon sa pinakagitna na ng hagdan at nakatingala sa akin. At hawak pa talaga ang baba niya na parang ang lalim ng iniisip."Nagtataka ako? Kung hindi ako nagkakamali. Sa nakita ko kanina at nabasa. Subdibisyon ito ng mga Anderson?"Napakamot na naman ako ng ulo."Ang dami mong tanong. Kailangan pa bang tanungin iyan. Di syempre nangungupahan ako dit

อ่านเพิ่มเติม

018:

Sinalubong ako ni Granger ng makababa na ako ng kotse. Agad naman akong pumasok para sana alamin at tignan na si Vience kung tapos na nga ito sa paglilinis. At ang akala ko ay maabutan ko siya sa sala na naghihintay pero wala siya doon.Iginala ko ang paningin ko sa paligid. Pero hindi ko siya makita? Naglilinis parin ba siya hanggang ngayon?Ewan ko lang. Kaya naman agad akong umakyat sa ikalawang palapag ng bahay para tignan siya sa huling kwarto na sinabi kong linisan niya at ang silid na iyon ay mismong silid ko.And Goddamnit! What a view?Ang kaninang paglunok ko bago ako umalis ng bahay ay mas lumala pa ng makita ng dalawang mata ko ang ayos niya.Damn it!Damn it!Damn it again and again!She is lying in the middle of my bed like a sleeping beauty. Wearing one of my white polo shirts. And also wearing one of by boxer short na tanging suot na tumatakip sa kaselanan niya."Damn you, little hamster." Hindi ko talaga mapigilan ang mapamura. Nabusog na din yata ako ng laway ko dahi

อ่านเพิ่มเติม

019:

"Happy New Year mga apo." Si lolo at inisa isa niya kaming tinignan."Happy newyear din, lolo." Halos sabay sabay naming bati dito."Mauuna na ako, lolo."kuway paalam ko kay lolo ng matapos ang halos dalawampung minuto na nanuod ng fireworks display."At bakit ka uuwi agad? Tanong ni lolo. “Ikaw na nga lang ang naiwan dito dahil nauna na ang mga pinsan mo. Aalis ka kaagad. Di sana inagahan mo ng dating at ng nakapag kwentuhan pa tayo." Paninirmon na naman niya sa akin.Napakamot ako ng ulo."May naiwan kasi akong hamster sa bahay lolo at kailangan ko ng pakainin. Baka gutom na." Pagdadahilan ko.Totoo naman. Naiwan ko doon si Vience at hindi ko alam kung gising na nga ito o tulog pa rin hanggang ngayon. Pero sure ako na gising ito dahil sa ingay ng paligid kanina. At alam ko na mag bubunganga siya pag nakita ako."Ewan ko sayong bata ka.""Lolo, hindi na ako bata.""Yeah! Pero ikaw itong hindi ko maturuan. Ang tigas ng ulo mo.""Iyan na naman tayo, lolo. Sige na. Mag-uuwi ako ng pagka

อ่านเพิ่มเติม

020:

"We are friends now okay" kuway tanong ko pa na para bang naiintindihan lang ako.Bahagyang humalingjing ito at naglalambing pa yata dahil gumalaw ang ulo at parang gusto haplusin ko pa iyon."Be good." Sabi ko pa.Umupo na ako sa maliit na upuan na napasadyang nasa balcony na. At sa harapan ko ay doon na naupo din si Granger at sabay na naming pinanuod ang wala na yatang katapusang fireworks.15, 20 minutos ba o mas higit pa. Hanggang sa paisa isa na lang ang ilaw sa kalangitan."Tapos na." Saka ako tumayo. "Let’s go inside now." Aya ko pa sa aso na agad namang sumunod sa akin.Isinarado ang glass door ng balcony bago tuluyang lumabas ng silid.Ng makababa na kami sa sala ay doon ko naramdaman ang pagkalam ng sikmura ko."Gutom na ako." Bulong ko pa sabay hawak ng tiyan ko habang nakatingin lang din sa akin si Granger. "Are you hungry too?" Tanong ko sabay turo ng tiyan ko.Tumahol ito dahilan para mapangiwi ako. Ang lakas ng tahol na para bang gusto na namang manalapa pero nanatali

อ่านเพิ่มเติม

บททั้งหมดของ The Billionaire's Canary: บทที่ 281 - บทที่ 285

016:

017:

018:

019:

020: