All Chapters of Call Girl: Chapter 31 - Chapter 40

Ang Kapalit Naghahabol ng hininga si Hellena nang tuluyan siyang pakawalan ni Zephyra. Kilalang-kilala niya ang ugali ng kanyang boss, at sapat na ang mga binitawan nitong salita para masegurong hindi na mauulit ang pagiging bastos niya kanina sa isang mababang uri ng babae kagaya ni Alora. "I'm sorry. Forgive me. It won't happen again," yumuko siya rito bilang pagpapakita na natauhan na siya sa kanyang maling nasabi. "I will kill you next time. Now, go talk to Hermione and find out what she wants in exchange for her approval." Matagal nang kilala ni Zephyra ang pamilya Smith sa mga kwento pa lang mula sa kanyang great-grandparents. Ayon sa kanila, hindi niya dapat banggain ang mga ito sa kahit anong paraan. Hindi lang sa Pilipinas abot ang kapangyarihan ng mga Smith kundi pati na rin sa ibang bansa. Halos kasing-pantay ng pamilya Zamora ang impluwensya ng mga ito. So, kung sinabi ng mga matatanda na kailangan niya ang approval ni Hermione, hindi lang iyon isang simpleng salita—it

Hindi pa man tuluyang nakakahakbang si Alora, isang matalim na tunog ng pag-pito ng gulong ang umalingawngaw sa plaza. Isang itim na van ang biglang huminto sa tapat mismo ng grocery store, at mabilis na bumukas ang sliding door nito. "Zeph!" napatili si Alora nang bigla siyang kabigin ni Zephyra sa likod nito, ginawang kalasag ang sariling katawan. "Get down!" sigaw ni Zephyra sabay bunot ng kanyang matte-black na pistol mula sa ilalim ng kanyang coat. Pffft! Pffft! Dalawang sunod-sunod na muffled thuds ang narinig mula sa bubong ng katapat na gusali. Ang dalawang lalaking naka-suit na nakabuntot kay Alora kanina ay agad na bumagsak sa semento—bullseye mula sa mga nakatagong snipers ng Shadow Team. "Shit! May snipers!" sigaw ng isa sa mga lalaking kakabababa lang mula sa van, sabay banta ng hawak nitong submachine gun. Rat-tat-tat-tat! Nagkagulo ang mga sibilyan sa plaza. Sigawan at takbuhan ang mga tao habang nagliliparan ang mga bala, binabasag ang mga salaming pinto

Dahan-dahang lumakad si Alora patungo sa hagdan, pero bago siya umakyat ay naramdaman niya ang titig ni Zendaya. Lumingon siya nang bahagya. Nakasandal si Zendaya sa pader, nakahalukipkip, at may pilyong ngiti sa mga labi habang nakatingin kay Zephyra na naunang pumasok sa kwarto sa itaas. "Don't worry, sweetie," Zendaya whispered, sapat lang para marinig ni Alora. "My sister is just a territorial beast. She'll growl, but she won't bite you." Hindi na sumagot si Alora at nag-iwas na lang ng tingin. Bago siya tuluyang umakyat sa masters bedroom kung nasaan si Zephyra, dumaan muna siya sa katabing silid kung saan inihanda ang kwarto para sa kanyang kapatid. Naupo si Alora sa gilid ng kama ni Arhon, hinawakan ang kamay nito, at pinilit na magpakita ng kalmado at masayang mukha. "Ate, okay ka lang ba talaga?" tanong ni Arhon, bakas ang matinding pag-aalala sa mukha. "Ramdam ko ang gulo sa labas kanina. At si Ate Zephy... parang galit na galit siya pagpasok niya." Pinilit ni Alo

Ang malamig na simoy ng hangin sa umaga ay dahan-dahang pumasok sa silid habang nawawala ang dilim, pero walang dalang comfort ang liwanag para kay Alora. Maingat niyang inalis ang mabigat na braso ni Zephyra na nakapulupot sa kanyang baywang, tinitiyak na hindi ito magigising. Bawat galaw niya ay may kasamang kaba; sumasakit pa rin ang buo niyang katawan, hindi lang dahil sa lamig, kundi dahil sa mga madidilim na markang iniwan ng possessive na pag-angkin ng kanyang asawa kagabi. Humakbang siya patungo sa banyo at humarap sa salamin. Doon, kitang-kita ang malalalim na marka sa kanyang leeg at balikat—mga permanenteng paalala na siya ay pagmamay-ari na ng isang napakamakapangyarihang tao. Hinaplos ni Alora ang kanyang leeg, at sa unang pagkakataon, isang luhang kanina pa niya pinipigilan ang tuluyang pumatak. Ang kanyang boses, ang kanyang kalayaan, at ang sarili niyang identity ay tila tuluyan nang nabaon sa silid na iyon. "Para kay Arhon," bulong niya sa sarili, pina

Hindi pa man tuluyang nakakaliko si Zendaya sa dulo ng pasilyo nang bumukas ang pinto ng conference room. Lumabas si Zephyra, at ang kanyang madidilim na mata ay agad na nakapako kay Alora. Ang bawat hakbang niya papalapit ay tila tunog ng paparating na bagyo—mabigat, may awtoridad, at nakakakilabot. May kung anong magnetismo sa awra ni Zephyra na kahit natatakot si Alora, ay hindi niya magawang alisin ang kanyang tingin. Napaurong si Alora hanggang sa sumandal ang kanyang likod sa pinto ng silid ni Arhon. Naramdaman niya ang malamig na pawis sa kanyang mga palad. Kahit ilang beses na silang magkasama, ang presensya pa rin ni Zephyra ang nagpapatakbo ng kakaibang kaba sa kanyang dibdib—isang takot na may kasamang kakaibang pananabik. "What did she tell you?" malamig na tanong ni Zephyra nang makatayo siya sa tapat mismo ng kanyang asawa. Sobrang lapit niya kaya ang dambana ng kanyang bango—isang pamilyar na amoy ng mamahaling leather at pait ng gabi—at ang init ng kanyang galit ang