หรงอวี้โบกไม้โบกมือ เดินเข้าไปในครัว เมื่อยาต้มเสร็จเรียบร้อย เขาจึงรินยาลงในชามแล้วยกออกมา"ดื่มตอนที่ยังร้อน ผมใส่น้ำเยอะหน่อย ต้องดื่มให้หมดนะ"ซูย่างมองชามใบใหญ่เบื้องหน้า ชามใบนี้ใหญ่กว่าใบหน้าเธอเสียอีก "เยอะเกินไปหรือเปล่าคะ"หรงอวี้ยกหม้อดินตามออกมา ในนั้นยังมีปริมาณยาอยู่อีกหนึ่งชามเต็ม ๆ"เพื่อสุขภาพที่ดีครับ" หรงอวี้คลี่ยิ้มอ่อนโยนซูย่างรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ใช้ช้อนตักซดทีละคำ ขณะแอบชำเลืองมอง ก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของหรงอวี้ จึงประหม่าพอสมควร"คุณหรง นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ" เธอไม่อยากให้หรงอวี้มานั่งจ้องเธอจนกว่าจะกินยาพวกนี้หมดแน่ครั้งนี้ หรงอวี้ไม่ได้ปฏิเสธ "จำไว้นะว่าต้องดื่มให้หมด"พูดจบ เขาก็เดินจากไปรสยาขมปร่าเป็นพิเศษ ซูย่างซดลงคออย่างยากลำบาก พอคิดว่ายังต้องกินให้หมดอีกไม่น้อย เธอก็พาลไม่อยากกินต่อแล้วแต่พอวางช้อนลง สมองกลับเต็มไปด้วยภาพร่างสูงโปร่งของหรงอวี้ในห้องครัว ดวงตาคู่นั้นที่ทอประกายดุจดวงดารา เช่นเดียวกับคำกำชับอันอ่อนโยนว่า "จำไว้นะว่าต้องดื่มให้หมด"เธอจึงซดไปอีกสองคำ ดูเหมือนมันจะไม่ได้ขมแล้ววันแข่งขัน การปรากฏตัวของห
Baca selengkapnya