All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 121 - Chapter 130

"คุณมั่นใจใช่ไหมครับ?"ซูย่างพยักหน้า "อุปสรรคที่ยากสุดระหว่างจิตแพทย์กับผู้ป่วยส่วนใหญ่ ไม่ใช่สาเหตุของการกำเริบหรือรูปแบบการแสดงอาการของโรคหรอกค่ะ แต่มันคือความไว้วางใจต่างหาก ถ้าผู้ป่วยเชื่อใจหมออย่างหมดหัวใจไร้เงื่อนไข ก็จะได้ผลลัพธ์คุ้มค่าเกินกว่าที่ลงแรงไปแน่นอน และเมื่อกี้ฉันก็เห็นแล้วว่าเธอไว้ใจฉันมาก หรือถึงขั้นคิดพึ่งพิงฉันเลยด้วยซ้ำ""บางครั้งเธอก็เหมือนเด็ก แยกแยะผู้คนไม่ค่อยออก แต่เรื่องที่คุณดีต่อเธอ เธอสัมผัสได้แน่นอนครับ""ไม่ค่ะ ไม่ใช่แค่เรื่องนั้น" สีหน้าของซูย่างดูเคร่งขรึมมากขึ้น "ฉันรู้สึกได้ว่า ลำพังแค่ช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ที่ฉันกับเธอใช้ร่วมกัน ไม่น่าจะก่อให้เกิดความไว้วางใจได้ถึงระดับนี้ จะต้องมีสาเหตุอื่นอีกแน่ เพียงแต่ตอนนี้ฉันยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร"มือของหรงอวี้สั่นไหวเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับราบเรียบ "ผมเชื่อคุณนะ ย่างย่าง""จริงสิ แล้วเรื่องของฝู่หยาฮุ่ย คุณจะจัดการยังไงคะ?""ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะครับ ทั้งพยานบุคคล พยานวัตถุ และวิดีโอคลิปพวกนั้น ผมส่งไปให้หมดแล้ว ที่เหลือก็ให้ทางมหาลัยเป็นคนออกหน้า ส่วนฝู่เฉินซีเองก็กำลังวิ่งเต้นอยู่ตลอด แต่ไม่มีใ

หรงอินในขณะนี้ไม่ได้ดูเย่อหยิ่งหรือสดใสมีชีวิตชีวาเช่นตอนที่เจอกันเมื่อวาน เพียงผ่านไปวันเดียวเท่านั้น เธอก็เปลี่ยนไปมากมายเหลือเกิน"คิดบ้างไหมว่าเธออาจโดนบางอย่างกระตุ้น?" หลินจิ่นถามด้วยเสียงแผ่วเบาซูย่างมองหรงอินด้วยความเป็นห่วง "เมื่อวานพอเธอเห็นแผลพุพองที่ขาฉันตอนอยู่คอนโด เธอก็เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้เลยค่ะ เมื่อวานอารมณ์รุนแรงกว่านี้อีก เห็นอะไรก็กลัวไปหมด สุดท้ายฉันต้องพยายามอยู่นานกว่าจะกล่อมให้หลับได้สำเร็จ""ฉันพอจะรู้แล้วละ เธอคงเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน ปฏิกิริยาทั้งหมดตอนนี้คือภาวะเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง ซึ่งปัจจัยทางจิตใจน่าจะมีผลมากกว่า เพราะเคยถูกกระตุ้นมาก่อน พอมาเจอเข้ากับตัวเองอีกครั้ง เธอก็เลยจมดิ่งลงไปในสถานการณ์ตอนนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น" หลินจิ่นครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดออกมาแต่สิ่งที่ซูย่างสงสัยไม่ใช่ประเด็นนั้น "ถ้าบอกว่าตอนนี้เธอกำลังจมอยู่ในสถานการณ์ในอดีต เธอก็น่าจะหวาดกลัวต่อทุกสิ่งที่แปลกหน้าสิคะ ขนาดเจอหน้าพี่ชายตัวเอง เธอยังดูกลัว ๆ เลย แต่ทำไมกับฉัน เธอถึงแสดงความเชื่อใจและพึ่งพิงอย่างไม่มีเงื่อนไข ทั้งที่เรารู้จักกันได้ไม่นานแท้ ๆ"ความหมายที่เธออยา

“แม่! เราถือหุ้นอยู่แค่ห้าเปอร์เซ็นต์ แต่ตระกูลหรงถือตั้งสี่สิบเปอร์เซ็นต์ นั่นมันเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมดเลยนะ อธิการบดีจะขัดใจตระกูลหรงเพื่อช่วยตระกูลฝู่ได้ยังไง?”เขายังไม่ได้พูดถึงประเด็นสำคัญด้วยซ้ำ ว่าชื่อเสียงของฝู่หยาฮุ่ยในมหาลัยย่ำแย่แค่ไหน เธอชอบอ้างบารมีตระกูลฝู่ไปรังแกเพื่อนร่วมชั้น ใครขวางหูขวางตาก็โดนรังแก ถึงขั้นมีเด็กเรียนดีหลายคนถูกบีบจนต้องลาออกไปอธิการบดีพูดรักษาน้ำใจมากแล้ว เมื่อก่อนอาจจะเกรงใจตระกูลฝู่ แต่ตอนนี้พอตระกูลหรงลงมาจัดการเอง เขาจะไปปกป้องฝู่หยาฮุ่ยได้ยังไง?!“พวกนั้นก็ดีแต่ใช้อำนาจข่มเหงคนไม่มีทางสู้! โธ่! แล้วหยาฮุ่ยของฉันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ?” แม่ฝู่ร้องโอดครวญขึ้นมาน้ำเสียงของฝู่เฉินซีเย็นชาลงเรื่อย ๆ “แม่น่าจะรู้อยู่แก่ใจดีกว่าผมว่าชื่อเสียงของหยาฮุ่ยที่มหาลัยเป็นยังไง แม่ ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วย แต่เธอทำตัวเอง! แม่ก็ไม่ควรให้ท้ายเธอแบบนี้อีก เรื่องนี้พอแค่นี้เถอะครับ ก่อเรื่องไว้ขนาดไหนก็ต้องก้มหน้ารับกรรมไป ถ้าครั้งนี้ยังไม่สำนึก วันข้างหน้าไม่รู้จะไปก่อเรื่องใหญ่โตขนาดไหนอีก!”“เฉินซี! แกจะไม่สนใจน้องจริง ๆ เหรอ?” แม่ฝู่ถามอย่างไม่อยากจะ

หรงอวี้ยังคงเอ่ยตอบ “อินอิน ไม่สายไปหรอก ดูสิ พี่ช่วยพวกเธอออกมาได้แล้ว”“พี่ซูย่าง พี่ปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ?” จู่ ๆ หรงอินก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยซูย่างชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า “พวกเราปลอดภัยกันหมดแล้ว”“อื้ม!” หรงอินไม่พูดอะไรต่อ เธอเพียงดึงถ้วยตรงหน้าเข้ามา แล้วตักซุปซดทีละคำหรงอวี้เหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างดึกมากแล้ว หรงอวี้เก็บกวาดข้าวของที่เหลือเสร็จก็ขอตัวกลับไปหรงอินหลับไปแล้ว แต่ซูย่างกลับข่มตาหลับไม่ลงเธอกำลังคิดเรื่องของหรงอวี้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนหนึ่งเธอสัมผัสได้ว่าความรู้สึกที่มีต่อเขากำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไป เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เธอไม่อาจควบคุมได้เลยเธอพยายามหักห้ามใจอย่างที่สุดแล้ว แต่ยิ่งพยายามหลีกหนี ก็กลับยิ่งโหยหาที่จะเข้าใกล้……“รายงานข่าวล่าสุดแจ้งว่า ฝู่หยาฮุ่ย คุณหนูแห่งตระกูลฝู่ ได้ขโมยข้อสอบในการแข่งขันจิตวิทยาของมหาวิทยาลัยเอ และใส่ร้ายป้ายสีเพื่อนร่วมชั้น เมื่อความแตกจึงบันดาลโทสะใช้น้ำร้อนสาดใส่กรรมการท่านหนึ่งในที่เกิดเหตุ...”“...ศาลตัดสินจำคุกเป็นเวลาสิบวัน และต้องชดใช้ค่าเ

ขณะที่ทั้งสองกำลังยุ่งอยู่ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นหรงอินลุกขึ้นไปเปิดประตู ทว่าทันทีที่เห็นผู้มาเยือน เธอก็ก้าวถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในครัว “พี่ชูย่าง มีคน…”ซูย่างเช็ดมือกับผ้า “ใครมาเหรอ?”แต่เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอถึงกับนิ่งอึ้งไป ไม่คิดเลยว่าจะเป็นฝู่เฉินซีรอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปทันที เธอขมวดคิ้วมุ่น “ฝู่เฉินซี คุณมีธุระอะไรคะ?”“ซูย่าง หรงอินอยู่ที่บ้านเธอเหรอ?” ฝู่เฉินซีเองก็คาดไม่ถึงว่าคนที่มาเปิดประตูจะเป็นหรงอินทว่าเมื่อเห็นซูย่างในชุดผ้ากันเปื้อน ภาพความทรงจำในวันวานก็หวนย้อนกลับมา“คุณฝู่ ฉันจะเชิญใครมาบ้านมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ สรุปแล้วคุณมีธุระอะไรกันแน่? ถ้าไม่มีอะไรก็เชิญกลับไปได้เลยค่ะ ฉันกำลังยุ่ง ไม่มีเวลามายืนจ้องหน้าเหม่อลอยกับคุณตรงนี้หรอกนะ” น้ำเสียงของซูย่างเย็นเยียบจับขั้วหัวใจฝู่เฉินซีรีบชูกล่องขนมหวานในมือขึ้นมา “วันนี้ฉันมาคุยธุรกิจแถวร้านสวินเว่ย เห็นร้านขนมร้านนี้คนต่อคิวยาวเหยียด นึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนเธอชอบกินมาก ก็เลยซื้อมาฝาก”ซูย่างพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แววตาทวีความเย็นชาลงเรื่อย ๆ “คุณฝู่ ที่คุณอุต