บททั้งหมดของ หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: บทที่ 351 - บทที่ 360

คุณลู่เดาะลิ้น ยื่นมือเข้ามาหมายเชยคางหลินลู่ซี แต่กลับถูกหญิงสาวสะบัดหน้าหนีทันทีดวงตาเรียวยาวทอประกายเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงแฝงความร้ายกาจอย่างอธิบายไม่ถูก "เมื่อกี้คุณก็พูดออกมาแล้วไงว่าผมทำไปเพื่อซูย่าง แผนการที่หลอกล่อให้คุณพาตัวเธอมาที่นี่น่ะ ผมอุตส่าห์ลงแรงไปตั้งเยอะ ตอนแรกนึกว่าคุณจะรู้ความไสหัวกลับไปเอง นึกไม่ถึงเลยว่าจะยังกล้าเสนอหน้าเข้ามาอีก""แกทำอะไรเธอ? ซูย่างอยู่ที่ไหน?"รอยยิ้มบนใบหน้าคุณลู่พลันมลายหายไป เขาจ้องมองหลินลู่ซีพร้อมพูด "ผมขอเตือนให้คุณทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้จะดีกว่า แค่หันหลังเดินออกจากประตูไปซะ ผมจะคิดว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น เมื่อคุณกลับไปแล้ว ปัญหาความขัดแย้งระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลหลินก็จะถือว่าเป็นอันเลิกแล้วต่อกัน""นี่แกคิดว่าฉันจะยอมสละซูย่างเพื่อช่วยตระกูลหลินงั้นเหรอ? ก่อนที่จะเห็นธาตุแท้เดรัจฉานของแก ฉันยอมรับว่าเคยแอบหวังให้ย่างย่างรักษาแกให้หาย เพื่อที่ตระกูลหลินจะได้มีที่พึ่งพิง แต่พอแกเผยสันดานเลว ๆ ออกมาแบบนี้ ฉันขอบอกเลยว่ามันน่าสะอิดสะเอียนที่สุด! รีบปล่อยตัวซูย่างออกมาเดี๋ยวนี้!" หลินลู่ซีแผดเสียงด่าทอ"คุณหนูหลิน ตอนนี้คุณ

"คุณซูคงไม่โกรธคุณหรอก" จ้าวเสี่ยวชีช่วยปลอบใจอย่างเห็นเป็นเรื่องปกติหลังทุกคนแยกย้ายสลายตัว ฝู่เฉินซีก็กลับไปนั่งในรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่จังหวะเลี้ยวรถ เขาก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งที่คุ้นตา จึงชะงักไปครู่หนึ่ง นั่นมันรถของหยาฮุ่ยไม่ใช่เหรอหรือว่าเรื่องคราวนี้จะเป็นแผนการของฝู่หยาฮุ่ยอีกแล้ว?ฝู่เฉินซีกลับถึงบ้านด้วยความเดือดดาล เดินดุ่ม ๆ ขึ้นไปบนชั้นสองและถีบประตูห้องน้องสาวให้เปิดออกทันที "ออกมาเดี๋ยวนี้!"น้ำเสียงของเขาเย็นชาห่างเหิน เสมือนคนที่อยู่ตรงหน้านั้นชั่วช้าสามานย์อย่างไม่อาจให้อภัยฝู่หยาฮุ่ยมองดูพี่ชายที่อยู่ดี ๆ ก็บุกเข้าห้องเธอด้วยความตื่นตกใจ ได้แต่ลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทา "พี่คะ?"วันนี้แม่ฝู่ไม่ได้ออกไปเล่นไพ่ เมื่อได้ยินเสียงคำรามเกรี้ยวกราดจึงรีบเดินขึ้นมา ปกป้องลูกสาวทันที "เฉินซี ทำไมแกทำกับน้องแบบนี้อีกแล้ว?""ออกมานี่" ฝู่เฉินซีไม่สนใจคำพูดของแม่ฝู่ สายตายังคงจับจ้องไปที่ฝู่หยาฮุ่ยด้วยท่าทีคุกคามภายใต้สายตากดดันของเขา ฝู่หยาฮุ่ยจำต้องเดินออกจากห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่มือยังคงเกาะแขนแม่ฝู่ไว้แน่น "พี่คะ พี่อยากจะพูดอะไรกันแน่?""วันนี้เธอไปไหนมา?

แววตาของฝู่เฉินซีไหววูบ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน "ป้าเว่ย ไปเอาภาพวงจรปิดในโรงรถมาให้ผมที"กล้องวงจรปิด?!ฝู่หยาฮุ่ยใจหายวูบไปชั่วขณะ แต่แล้วเธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้"หยาฮุ่ย ตอนนี้ฉันไม่อยู่บ้าน เธอช่วยขับรถมาให้ฉันหน่อยสิ รีบหน่อยนะ ยิ่งเร็วยิ่งดี""ใกล้ถึงเวลานัดกับคุณลู่แล้ว รีบมาหน่อยแล้วกัน"..."คุณผู้ชายคะ หาไฟล์ภาพกล้องวงจรปิดเจอแล้วค่ะ"สติของฝู่หยาฮุ่ยกลับคืนมาในทันใด เธอจ้องมองแท็บเล็ตในมือฝู่เฉินซีด้วยความหวาดกลัว ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเปิดขึ้นมาเรียบร้อยแล้วเวลาเก้าโมงเช้า ประตูโรงรถเปิดออก รถเก๋งสีแดงคันหนึ่งแล่นออกมา และคนขับก็คือฝู่หยาฮุ่ยชายหนุ่มวางแท็บเล็ตลงด้วยความเย็นชา "ยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม? เธอเป็นคนขับรถออกไปเองชัด ๆ""ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่นะคะ!" ฝู่หยาฮุ่ยส่ายหน้าปฏิเสธสุดชีวิต"เป็นฝีมือเธอ! เธอจงใจทำแบบนี้!" ฝู่หยาฮุ่ยชี้หน้ากู้อวี่หนิงด้วยความตื่นตระหนก ด้วยคาดไม่ถึงเลยว่ากู้อวี่หนิงจะเอาตัวรอดโดยการโยนความผิดมาให้เธอกู้อวี่หนิงมองฝู่หยาฮุ่ยด้วยสีหน้าใสซื่อ "หยาฮุ่ย นี่เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย?"เธอหันไปมองฝู่เฉินซีอย่างนึกส

ภายในห้องผู้ป่วย ซูย่างค่อย ๆ ลืมตาตื่น เธอรู้สึกคล้ายตนเองหลับฝันไปยาวนานเหลือเกินความฝันนี้ช่างพิศวง ในฝันนั้น เธอกับหรงอวี้ดูเหมือนจะย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนซูย่างไม่รู้ว่าทำไมถึงฝันเช่นนี้ แต่มันก็ทำให้เธอเกิดความกังขาในความทรงจำของตัวเองขึ้นมาอีกครั้งก่อนหน้านี้ รูปถ่ายที่แปลกประหลาดใบนั้นทำให้เธอสงสัยอยู่แล้วว่าตนเองลืมอะไรไปใช่ไหม หากความฝันนี้เป็นเรื่องจริง มันก็ยิ่งมีความเป็นไปได้มากขึ้นซูย่างลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า เห็นเพียงรอบตัวมีแต่สีขาวโพลน ปลายจมูกได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกเธอหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ และคนคนนั้นก็คือหรงอวี้ซูย่างขมวดคิ้วเล็กน้อย จังหวะที่กำลังจะลุกขึ้น ก็ถูกเขากดตัวให้นอนลง"ลู่ซีล่ะคะ?" เธอเอ่ยถาม"เธอเฝ้าคุณมาหนึ่งวันหนึ่งคืน สุดท้ายก็เพลียหลับ ตอนนี้กลับไปพักผ่อนแล้ว" เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนเสริมว่า "แถมยังรู้สึกผิดมากด้วย"ซูย่างเข้าใจดีว่าทำไมหลินลู่ซีถึงรู้สึกผิด เพราะอีกฝ่ายเป็นคนพาเธอไปที่นั่นด้วยตนเอง"แล้วคนของตระกูลลู่ล่ะ?" เธอถามอีกครั้ง"ตระกูลลู่จะต้องเสียใจแน่" หรงอวี้กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาภายในห้อง

หลินลู่ซีผลักเขาออกไป "ถอยไปนะ คุณเป็นใครเนี่ย!""อย่าเล่นตัวให้มันมากนักเลย! คนเรามาบาร์ก็เพื่อมาหาความสำราญกันทั้งนั้น ถ้าไม่เห็นว่าหน้าตาดี คิดว่าฉันอยากจะยุ่งกับเธอหรือไง!" ชายหนุ่มจ่อแก้วเหล้าที่ริมฝีปากของหลินลู่ซี "ดื่มเข้าไปซะ!"หลินลู่ซียกมือปัดแก้วเหล้าทิ้ง เสียงแก้วแตกกระจายดังกังวานทำให้ผู้คนรอบข้างชะงักงันแม้แต่หลินลู่ซีเองก็สร่างเมาขึ้นมาไม่น้อย "อย่าเข้ามานะ! ไปให้พ้น!"ชายคนนั้นพยายามลากหลินลู่ซีเข้าไปในห้องส่วนตัว แววตาแสดงออกถึงความหื่นกามน่าขยะแขยงผู้คนในบาร์ต่างคุ้นชินกับภาพเหตุการณ์เช่นนี้นานแล้ว จึงไม่มีใครคิดยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านทันทีที่มาถึงหน้าประตูห้องส่วนตัว หญิงสาวก็เริ่มอาเจียนออกมาอย่างหนัก กลิ่นเหล้าและกลิ่นเหงื่อไคลที่ผสมปนเปกันนั้น ทำให้เธอรู้สึกคลื่นเหียนอยากอาเจียนไม่หยุดชายคนนั้นปรายตามองหลินลู่ซีด้วยความรังเกียจ แต่ก็ไม่ยอมตัดใจจากเนื้อชิ้นงามที่มาจ่ออยู่ถึงปาก รอจนเธออาเจียนหมดไส้หมดพุง เขาก็ลากเธอเข้าไปในห้อง หลินลู่ซีไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เขาจึงเหวี่ยงเธอลงบนโซฟาอย่างง่ายดายเมื่อประตูห้องถูกปิดลง ชายคนนั้นก็เผยธาตุแท้ออกมา ไม่ต่า