Semua Bab หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Bab 371 - Bab 380

"อย่าเพิ่งกิน!" หลินลู่ซีสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเธอจึงหยิบตะเกียบของตัวเองขึ้นมา แตะลงในน้ำซุปเล็กน้อย ก่อนส่งเข้าปาก"เค็มปี๋เลย!" เธอรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่หลินลู่ซีกระแทกตะเกียบลงด้วยความโมโห "ย่างย่าง จ้าวเสี่ยวชีทำเกินไปแล้วนะ"ซูย่างอดขำไม่ได้ "งั้นก็ไม่ต้องกินสิ"เหตุการณ์หลังจากนั้นดำเนินไปตามปกติ แม้แต่จ้าวเสี่ยวชีเองก็ยังปั้นหน้ายิ้มตลอดมื้ออาหารได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ระหว่างทางกลับบ้าน ดวงตาของหลินลู่ซีกลับฉายแววโศกเศร้าและผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก"เห็นไหม ฉันบอกแล้ว เขาไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย"ซูย่างปลอบใจ "อย่าเพิ่งด่วนสรุปเลย บางทีเขาอาจยังตั้งตัวไม่ทัน หรือไม่ก็กำลังตกใจอยู่ก็ได้"หลินลู่ซีกลับถึงที่พักด้วยอาการใจลอย หลังอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จก็ยังคิดฟุ้งซ่านอยู่นาน แม้ล้มตัวลงนอนบนเตียงก็ยังไม่วายนึกถึงเรื่องราวคืนนั้นในบาร์เหล้าเธอเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว ขณะที่หลับตาลงเตรียมตัวนอน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์กลับดังขึ้นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเล่นเอาเธอแทบทำมือถือหลุดมือ เป็นจ้าวเสี่ยวชีหลินลู่ซีรีบกดรับสาย แต่ด้วยความตื่นเต้นปลายนิ้วจึงพลา

กู้อวี่หนิงควงแขนฝู่เฉินซีเดินเข้ามาในงาน เธอสวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีชมพู ดีไซน์สวยหรูสั่งตัดพิเศษสะดุดตามือเรียววางทาบลงบนหน้าท้อง ลูบไล้แผ่วเบาคล้ายตั้งใจแต่ก็เหมือนไม่รู้ตัว สายตาที่ทอดมองซูย่างแฝงแววท้าทายชัดเจน"คุณซู สบายดีไหมคะ" รอยยิ้มของเธอช่างดูอ่อนหวานราวเป็นเพื่อนสนิทกับซูย่าง คล้ายกับว่าเรื่องราวบาดหมางก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นซูย่างปรายตามองด้วยความเย็นชา ไม่คิดต่อปากต่อคำ ก่อนจะเดินตามซูเมี่ยนไปนั่งลงโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่กลางห้องจัดงานพอดี แม้ตระกูลซูจะเทียบชั้นกับตระกูลหรงไม่ได้ แต่ก็เหนือกว่าตระกูลฝู่ของฝู่เฉินซีอยู่มากโขเพิ่งจะหย่อนก้นลงนั่ง หน้าประตูก็เกิดความโกลาหล บรรดานักข่าวต่างพากันกรูเข้าไปหาผู้มาใหม่ซูย่างหันไปมอง ผู้ที่เดินเข้ามาคือหรงอวี้กับเวินจ่านช่วงนี้ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่กำลังเป็นกระแส บรรดานักข่าวย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะขุดคุ้ยประเด็นร้อนหรงอวี้และเวินจ่านเองก็นั่งโต๊ะประธานเช่นกัน โดยตำแหน่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับซูเมี่ยนและซูย่างพอดี"คุณซู ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" เวินจ่านทักทายพร้อมรอยยิ้มซูย่างคลี่ยิ้มบางเบา "คุณเวิน วันนี้

กู้อวี่หนิงสูดหายใจลึก ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น แต่ทุกคนในงานต่างจ้องมองจอภาพขนาดใหญ่ด้วยความตื่นตะลึงแม้อำพันสีเลือดเนื้อใสจะไม่ใช่ของต่ำต้อย แต่ก็ไม่ใช่ของวิเศษอะไร ถ้าพยายามหาจริง ๆ ก็คงได้มาครอบครองไม่ยากนักเมื่ออยู่ในงานประมูลเช่นนี้ยิ่งไม่นับเป็นของล้ำค่า และถ้านำไปเทียบกับของสะสมที่ผู้อื่นนำมา ก็จะยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน ราคาเปิดประมูลนี้... จึงถือว่าตั้งไว้สูงลิ่วจนน่าเกลียดบรรยากาศภายในงานเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังตกอยู่ในความเงียบไปเมื่อครู่ ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์สร้อยลูกประคำอำพันสีเลือดเส้นนี้ไม่ขาดปาก "ตระกูลซูบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ลูกประคำอำพันสีเลือดธรรมดาแค่นี้ ตั้งราคาตั้งห้าร้อยล้าน นี่มันปล้นกันชัด ๆ !""จริงอยู่ที่เมื่อมาร่วมงานประมูลการกุศล พวกเราต่างยินดีทำบุญ แต่พวกเราก็ไม่ใช่หมูในอวยให้ใครหลอกได้ง่าย ๆ เหมือนกันนะ!""นั่นสิ ฉันว่าตระกูลซูคงเห็นพวกเราเป็นคนโง่หลอกง่ายแน่ ๆ !"แม้แต่ฝู่เฉินซีก็ยังเบิกตาโต ขณะกู้อวี่หนิงแสร้งทำเป็นพูดด้วยความหวังดีว่า "เฉินซี ห้าร้อยล้านนี่มันมากเกินไปนะคะ แม้แต่ผู้เฒ่าหยางก็คงไม่ตั้งราคาสูงขนาดนี้แน่"ฝู่เฉินซีขมวดคิ้วมุ

งานประมูลการกุศลจบลงแล้ว ซูย่างกำลังยืนรออยู่บริเวณหน้าประตู ส่วนซูเมี่ยนแยกตัวไปเอารถที่โรงจอดแสงไฟหน้าประตูโรงแรมหมิงเจินสาดประกายแสบตา แต่จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากประตูใหญ่ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกขึ้นมาเสียก่อนกู้อวี่หนิงยืนขวางอยู่ตรงหน้าซูย่าง มือลูบคลำหน้าท้องของตนเองพลางแสยะยิ้มร้ายกาจ "ฉันท้องแล้วนะ ไม่ทราบว่าคุณซูรู้เรื่องนี้หรือยังคะ?"ซูย่างมองคนถามด้วยแววตาประหลาดใจ ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปหากู้อวี่หนิง ทำท่ายื่นมือไปคล้ายจะสัมผัสหน้าท้องของอีกฝ่าย กู้อวี่หนิงสะดุ้งโหยง รีบถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าวทันที "เธอจะทำอะไร?"ซูย่างคลี่ยิ้มบางเบา "มีใครในเมืองหนานเฉิงจะไม่รู้ข่าวใหญ่เรื่องเธอตั้งท้องบ้างล่ะ แต่ที่ฉันสนใจคือเรื่องที่เธอพยายามปิดบังอยู่ต่างหาก สักวันหนึ่ง ฉันจะแฉให้ทุกคนได้รู้""เรื่องอะไร?" สีหน้าของกู้อวี่หนิงบอกถึงความหวาดหวั่นวูบหนึ่งซูย่างกล่าวต่อ "ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่สนามม้าหรือที่หมู่บ้านลู่หลิง เธอคิดว่าตัวเองหาแพะรับบาปได้แล้ว และคิดว่าพอตัวเองตั้งท้อง ฝู่เฉินซีก็คงต้องยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ แต่อย่าลืมสิว่า ตระกูลฝู่ในเมืองหนานเฉ

กู้อวี่หนิงฟังคำตอบในสายโทรศัพท์ด้วยความตื่นตระหนก มือที่จับขอบโต๊ะสั่นระริกตามแรงอารมณ์ "คุณเวิน! คุณเห็นคนเดือดร้อนจะไม่ช่วยได้ยังไง! ตอนนี้ฉันควรทำยังไงดี ฉันไม่อยากติดคุก!""เธอไม่อยากติดคุก คนอื่นเขาก็ไม่อยากติดเหมือนกัน ต่อไปนี้ เธอห้ามพูดถึงเรื่องนี้กับฉันอีก กู้อวี่หนิง เธออย่าลืมนะว่าเรื่องนี้เดิมทีเธอก็เป็นคนลงมือทำเองทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย ไม่สู้เอาเวลาที่มาถามฉัน ไปถามฝู่เฉินซีดีกว่าไหม ตอนนี้เธออุ้มท้องลูกเขาอยู่ ยังไงเขาก็ต้องช่วยเธอแน่" หลังเวินจ่านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาจบลง ก็วางสายไปทันทีกู้อวี่หนิงฟังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างในโทรศัพท์ด้วยหัวใจสั่นสะท้าน รู้ดีว่าเวินจ่านทอดทิ้งเธอแล้วใช่สิ ขณะลงมือทำเรื่องทั้งหมดนี้ เวินจ่านไม่เคยปรากฏตัวเลยสักครั้ง รวมถึงการติดต่อสื่อสารหลังจากนั้น กู้อวี่หนิงก็เป็นคนจัดการด้วยตัวเองทั้งหมด หากความแตกขึ้นมา เธอก็ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่จะพิสูจน์ได้เลยว่าเป็นฝีมือของเวินจ่านฝู่หยาฮุ่ยเป็นแพะรับบาปให้เธอ และเธอก็เป็นแพะรับบาปของเวินจ่านอีกทอดหนึ่งกู้อวี่หนิงนั่งลงที่ขอบเตียง หอบหายใจถี่กระชั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ ฝู่เฉินซีก็กลับเข