All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 331 - Chapter 340

“มาเป็นเพื่อนย่างย่างขี่ม้าน่ะ” เขาตอบออกไปอย่างไม่กังวลสิ่งใดซูย่างเหลือบมองหรงอวี้ครู่หนึ่ง ไม่นึกเลยว่าเขาจะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเวินจ่านจริง ๆเวินจ่านเองก็คาดไม่ถึง เธอไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าหรงอวี้จะตอบเธอเช่นนี้ด้านหลังของเธอยังมีกู้อวี่หนิงและฝู่หยาฮุ่ยตามมาด้วย เวินจ่านรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างมาก เธอรวบรวมสมาธิจ้องมองไปที่ซูย่าง แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมานั้นช่างแสบตาเหลือเกิน เธอจึงหรี่ตาลงพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่เย็นเยือก “คุณซูคงไม่ได้ลืมคำพูดที่เคยคุยกันไว้ที่เซนต์น็อกหรอกใช่ไหมคะ?”ซูย่างสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของเธอลึกล้ำดุจดั่งทะเลสาปที่เย็นจัด เธอจ้องมองเวินจ่านอย่างเฉยชาพลางหัวเราะเบา ๆ “คุณเวินเองก็ดูเหมือนจะโกหกฉันไว้ที่เซนต์น็อกเหมือนกันนะคะ”“ลองพูดมาสิคะ” เวินจ่านพยายามกลั้นอารมณ์โกรธอย่างสุดความสามารถซูย่างมองไปที่หรงอวี้สลับกับมองกู้อวี่หนิง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “จะให้พูดที่นี่จริง ๆ เหรอคะ? สำหรับฉันน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่คุณไม่กลัวอับอายขายหน้าบ้างหรือไง?”“คุณซูคะ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายกับคุณเลย คุณไม่จำเป็นต้องตั้งแง่กับฉันขนาดนั้นก็ได้”

ระหว่างทางเดินกลับ หรงอวี้ประคองซูย่างไว้พลางเอ่ยถามเสียงเบา “อีกสองวันคือวันเกิดคุณใช่ไหม?”“อินอินบอกคุณเหรอคะ?”“ทำไมถึงไม่ชวนผมล่ะ?” น้ำเสียงของหรงอวี้ฟังดูตัดพ้อซูย่างไม่ได้ตอบคำถามนั้น และหรงอวี้เองก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อเมื่อกลับออกมา เธอสบเข้ากับสายตาของเวินจ่านเข้าพอดี ซูย่างจึงเดินตรงเข้าไปหาทันที “คุยกันหน่อยไหม?”“ได้สิ” เวินจ่านไม่มีท่าทีเกรงกลัว เธอเดินตามซูย่างไปยังมุมหนึ่งที่ไร้ผู้คน“ทำแบบนั้นทำไม?” ซูย่างคาดคั้นเวินจ่านแสร้งทำหน้าซื่อตาใส “ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร”ซูย่างสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “เวินจ่าน เมื่อกี้มีแค่คุณที่ขี่ม้าตามหลังฉันมา คุณใช้เข็มปักก้นมันใช่ไหม?”ซูย่างคลี่ยิ้มบาง ๆ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยแต่กลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจในขณะที่ทุกคนยืนฟังอยู่ไม่ไกล เวินจ่านเพียงเม้มปากยิ้มพลางหัวเราะเยาะตัวเอง “ม้าเกิดคลุ้มคลั่งในสนามม้าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยจะตายไป ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก”แววตาของซูย่างฉายความมืดมนออกมา “สรุปคือคุณเวินจะปฏิเสธว่าไม่ได้ทำสินะคะ?”“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร” เวินจ่านนั่งอยู่บนหลังม้า

ซูย่างแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “คุณก็ลองถามลูกสาวคุณดูสิคะว่าเมื่อคืนเธอไปทำอะไรมา? มีพยานยืนยันหรือเปล่า?”แววตาของฝู่หยาฮุ่ยฉายความตื่นตระหนกออกมาวูบหนึ่ง “เธอพูดบ้าอะไรของเธอ? ฉัน... เมื่อคืนก่อนฉันก็ต้องอยู่บ้านแน่นอนอยู่แล้วสิ!”แม่ฝู่หันขวับไปมองลูกสาวทันที คล้ายกับนึกเรื่องบางอย่างออกขึ้นมา “ใช่ หยาฮุ่ยก็ต้องอยู่บ้านสิ เรื่องนั้นฉันรู้ดีที่สุด!”เมื่อหลินลู่ซีเห็นท่าทางเลิกลั่กของทั้งคู่ก็รู้ทันทีว่าเรื่องที่ซูย่างพูดเป็นความจริงแน่ ๆ“ลู่ซี ให้ฉันจัดการเอง” ซูย่างเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเลิกผ้าห่มแล้วก้าวลงจากเตียง พร้อมส่งสายตาห้ามปรามหลินลู่ซีที่ทำท่าจะเข้ามาประคองเธอเดินตรงเข้าไปหยุดต่อหน้าฝู่หยาฮุ่ย แล้วเหวี่ยงมือตบเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างสุดแรง!เพียะ!“แต่เธอ ก็ไม่ควรผลักฉันลงน้ำ!”เสียงตบอันใสกังวานถูกกลบด้วยเสียงตวาดกร้าว ฝู่หยาฮุ่ยหน้าหันจนเกือบถลาลงไปกองกับพื้น เธอกุมแก้มตัวเองพลางมองซูย่างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา“แก... แกกล้าตบฉันเหรอ?!”หลินลู่ซีหันขวับมามองเพื่อนรักด้วยความตกใจ “ซูย่าง! ที่เธอพูดเมื่อกี้คือเรื่องจริงเหรอ? งั้นฉันจะแจ้งความเดี๋ยวนี้

ไม่เป็นไรหรอก ครั้งนี้เวินจ่านต้องช่วยเธอแน่ ที่เธอผลักซูย่างลงน้ำไปก็เพราะเวินจ่านสั่งมา เพราะฉะนั้นเวินจ่านไม่มีวันทิ้งเธอ!แต่ต่อให้ ต่อให้เวินจ่านไม่ช่วย อย่างน้อยพี่ชายก็คงจะหาใบรับรองแพทย์มายืนยันว่าเธอป่วยทางจิตให้ได้อีกครั้ง!ใช่! พี่ชายต้องช่วยเธอแน่!ที่บ้านตระกูลฝู่ แม่ฝู่กำลังอาละวาดกับฝู่เฉินซี เธอร้องไห้ฟูมฟายบังคับให้เขาไปช่วยฝู่หยาฮุ่ย “นั่นน้องสาวแท้ ๆ ของแกนะ!”ฝู่เฉินซีเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา “แม่ครับ กี่ครั้งแล้วที่เกิดเรื่องแบบนี้ เธอควรจะได้รับบทเรียนจะได้จำใส่สมองไว้บ้าง”พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องหนังสือแล้วล็อคประตูจากด้านในทันทีครั้งนี้เขาตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่ยุ่งเรื่องของฝู่หยาฮุ่ยอีก เพราะคิดว่าเธอควรจะโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วฝู่เฉินซีรื้อค้นข้าวของในห้องหนังสือ เขาจำได้ว่าซูย่างอาจจะเคยเอาอัลบั้มรูปมาวางไว้ที่นี่ จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้เพราะอาการบาดเจ็บของเธอ ทำให้เขาจำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่ซูย่างบาดเจ็บและถ่ายรูปเก็บไว้โดยบอกว่าเพื่อเป็นที่ระลึกเขาใช้เวลารื้อค้นเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เจออัลบั้มรูปสีดำสนิทซุกอยู่ในมุมหนึ่ง เมื่อเปิดออกดู รูปถ่ายใบแรกก

ช่วงเวลาอาหารค่ำ หลินลู่ซีและจ้าวเสี่ยวชีนั่งลงทานอาหารด้วยกัน บนโต๊ะเต็มไปด้วยบาร์บีคิวและขนมหวานนานาชนิดจ้าวเสี่ยวชีหยิบทาร์ตไข่ขึ้นมาทานเพียงคำเดียวก็วางลงด้วยท่าทางรังเกียจพลางบ่นอุ๊บอิ๊บ “ทาร์ตไข่นี่ทำออกมาแย่ชะมัด แป้งพายก็มันเยิ้ม ส่วนไส้ก็คาวไปหมด”หลินลู่ซีมองบนใส่เขาพร้อมกับลองชิมดูบ้าง “ฉันว่ารสชาติก็ใช้ได้นะ”จ้าวเสี่ยวชีไม่ฟังคำทักท้วงของเธอเลยแม้แต่น้อย เขายังคงทานไปบ่นไปไม่หยุด “เนื้อย่างนี่ก็ไม่อร่อยเลย! เชฟต้องไม่ได้ตั้งใจทำแน่ ๆ กลิ่นสาบแรงมาก แถมยังคาวอีกด้วย”“โอ้โห... แล้วนี่ใครทำซี่โครงทอดเนี่ย น้ำมันเยิ้มเชียว!”......เขาทั้งกินทั้งบ่นนั่นบ่นนี่จนหลินลู่ซีทนไม่ไหว แย่งของกินในมือเขามาทั้งหมด “ถ้าจะบ่นไม่เลิกแบบนี้ก็ไม่ต้องกิน! ทั้งหมดนี่พี่ซูเมี่ยนอุตส่าห์จ้างเชฟมาทำนะ ถ้านายคิดว่าไม่อร่อย ทำไมไม่ลองทำเองดูล่ะ?”จ้าวเสี่ยวชีมองเธอด้วยความตะลึง “ล้อเล่นน่า! อาหารแต่ละจานที่ผมลงมือทำน่ะ ราคาสูงลิบลิ่วเลยนะจะบอกให้!”หลินลู่ซียัดหมูทอดเข้าปากเขาพลางยิ้มเยาะ “ก็รู้ตัวนี่นาว่าแพง แล้วยังจะมาพูดจาเลอะเทอะอีก!”เธอเดินเลี่ยงออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์แล้วไปหาซูย