Semua Bab หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Bab 381 - Bab 390

สายตาของซูย่างกวาดมองฝู่หยาฮุ่ยอย่างไม่รีบร้อน ก่อนพูดอย่างเชื่องช้าชัดถ้อยชัดคำ "ฝู่หยาฮุ่ย สถานการณ์ของเธอตอนนี้ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวเธอเองหรอกนะ เธอเต็มใจจะเป็นแพะรับบาปจริง ๆ เหรอ?"ฝู่หยาฮุ่ยจ้องมองคนถามด้วยความไม่อยากเชื่อ "คนอย่างเธอจะหวังดีขนาดนั้นได้ยังไง?""ความจริง เบื้องหลังเธอกับกู้อวี่หนิงน่าจะมีใครสักคนคอยบงการอยู่ เป็นเวินจ่านใช่ไหมล่ะ? เธอปกป้องพวกหล่อนขนาดนี้ แล้วดูซิว่าตัวเองต้องมาลงเอยยังไง?" ซูย่างยิ้มบางเบาใบหน้าของฝู่หยาฮุ่ยซีดขาว แต่ก็ยังปากแข็งโต้กลับว่า "แล้วมันดีกว่าให้เธอช่วยตรงไหน? ก็แค่หนีเสือปะจระเข้เท่านั้นเอง""ฉันไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับเธอหรอกนะ ฉันรู้ว่าคนที่อยู่หมู่บ้านลู่หลิงตอนนั้นคือกู้อวี่หนิง แต่ตอนนี้ฉันอยากได้รายละเอียดเพิ่ม บอกมาซะ" แววตาของซูย่างแผ่รัศมีความเยือกเย็นอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา ทำให้คนมองอดรู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่ได้ฝู่หยาฮุ่ยเองก็ตัวสั่นเทาด้วยสายตาเย็นชาคู่นั้น หลังชั่งใจอยู่นาน สุดท้ายก็ยอมเปิดปากบางทีสิ่งที่ซูย่างพูดอาจถูกต้องก็ได้ ต่อให้เธอเหมือนหนีเสือปะจระเข้ แต่เธอก็ไม่อยากกลายเป็นแพะรับบาปแทนคนอื่นหลังเล่าเรื

"เฉินซี... ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธเพราะเรื่องนั้น" ดวงตาของกู้อวี่หนิงแดงเรื่อ ขณะมองดูฝู่เฉินซีด้วยแววตาน่าสงสารฝู่เฉินซีเห็นภรรยาเป็นเช่นนี้ ก็ค่อย ๆ ใจอ่อนลง"ขอโทษที ผมแค่...""ฉันเข้าใจค่ะ คุณไม่ต้องพูดอะไรหรอก เฉินซี ที่คุณโทษฉันมันก็ถูกแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะฉันทำเรื่องผิดพลาดลงไป หยาฮุ่ยก็คงไม่ต้องไปอยู่ในที่แบบนั้น"กู้อวี่หนิงโถมตัวเข้าสู่อ้อมอกของฝู่เฉินซี แล้วกอดเขาไว้แน่นฝู่เฉินซีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนโอบกอดเธอตอบเช่นกันบริษัทลู่ซื่อบริเวณหน้าประตูใหญ่ หญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงานสไตล์เรียบหรู สวมแว่นกันแดด และสะพายกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดเดินเข้ามา แต่ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าลิฟต์ก็ถูกพนักงานต้อนรับขวางเอาไว้ "คุณคะ ไม่ทราบว่ามาพบใครคะ?"ซูย่างถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าอันหมดจดงดงาม "ฉันมาพบประธานลู่""ขอประทานโทษด้วยค่ะ ไม่ทราบว่านัดไว้หรือเปล่าคะ?"ซูย่างส่ายหน้า "ตอนนี้ลู่ซื่อไม่น่าจะมีอะไรให้ยุ่งแล้วมั้งคะ? บอกประธานลู่ไปว่าคนที่จะขอพบคือซูย่าง เขาต้องยอมให้พบแน่"สีหน้าของพนักงานต้อนรับเปลี่ยนไปทันที เธอรีบโทรศัพท์แจ้งขึ้นไป ผ่านไปไม่กี่นาทีจึงรีบพาซูย่างขึ้นลิฟต์

หลังเหตุการณ์ที่สนามม้า เมื่อซูย่างได้รับความช่วยเหลือ เวินจ่านก็ระบายโทสะด้วยการขอซื้อม้าตัวที่ซูย่างขี่ แล้วสั่งให้ถลกหนังมันทั้งเป็นและหลังจบเหตุการณ์ที่หมู่บ้านลู่หลิง เวินจ่านก็จัดการซ้อมคนของตัวเองที่ส่งเข้าไปในบ้านหลังนั้นจนปางตายวิธีการที่อำมหิตผิดมนุษย์เช่นนี้ กู้อวี่หนิงย่อมไม่กล้าทำ!เธอปาดน้ำตา โยนโทรศัพท์มือถือไปอีกทาง คนเดียวที่เธอพึ่งพาได้ในเวลานี้ ก็มีเพียงฝู่เฉินซีเท่านั้นก่อนออกจากบ้าน เธอจงใจทิ้งของสิ่งหนึ่งไว้ให้แม่ฝู่ ป่านนี้อีกฝ่ายน่าจะใกล้เห็นแล้วตระกูลฝู่ แม่ฝู่กำลังทานมื้อค่ำ วันนี้ทั้งวันเธอไม่เห็นหน้ากู้อวี่หนิง เห็นก็แต่เพียงฝู่เฉินซีเดินไปเดินมาเท่านั้น “อวี่หนิงล่ะ? ทำไมวันนี้ไม่เห็นหน้าเลย?”สีหน้าของฝู่เฉินซีดูย่ำแย่ “เธอกลับไปบ้านตระกูลกู้แล้วครับ”แม่ฝู่มองลูกชายด้วยแววตาลุ่มลึก “แกจะปกป้องอวี่หนิงให้ดีใช่ไหม?”เมื่อเห็นลูกชายพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น แม่ฝู่ถึงได้วางใจเมื่อเดินไปที่ห้องรับแขก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะวางของ หลังคลี่ออกดูถึงได้รู้ว่าเป็นผลตรวจครรภ์ของกู้อวี่หนิงด้วยความที่กู้อวี่หนิงจ้างแพทย์ส่

ความทรงจำพรั่งพรูท่วมท้นจิตใจ ความเจ็บปวดรุกเร้าเข้ามาประหนึ่งกำลังสาวเส้นไหมออกจากรัง ซูย่างคิดว่าชั่วชีวิตนี้เพียงเปิดประตูห้องนอนใหญ่ ก็จะจมดิ่งลงไปในห้วงเวลาแห่งอดีต เธอจึงปิดประตูห้องแน่น ราวจะกักขังความเจ็บปวดเอาไว้ที่หลังประตูบานนั้นซูย่างกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง ครั้งก่อนเธอบังเอิญเจอรูปถ่ายใบนั้นในหนังสือเล่มหนึ่ง จึงรื้อค้นหนังสือทุกเล่มบนชั้นวาง แต่ก็ไม่พบรูปถ่ายใบที่สองซูย่างเปิดกล่องเครื่องประดับที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า กล่องนี้เป็นของขวัญที่พ่อกับแม่เคยให้ ข้างในยังมีเครื่องประดับที่แม่ทิ้งไว้เมื่อเปิดออกดู นอกจากกำไลหยกโบราณเหล่านั้นแล้ว เธอก็พบสร้อยข้อมือแปลกตาเส้นหนึ่งวางอยู่ที่ชั้นล่างสุดซูย่างหยิบสร้อยข้อมือเส้นนั้นขึ้นมาดู สีบนโลโก้ปั๊มทองสัญลักษณ์แบรนด์คาร์เทียร์หลุดลอกไปแล้วเครื่องประดับที่เป็นงานฝีมือประเภทนี้ จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาอย่างดีทุกวันถึงจะคงสภาพสมบูรณ์งดงามได้ดังเดิม แต่สร้อยข้อมือเส้นนี้กลับถูกทิ้งขว้างให้อยู่ในกล่องเครื่องประดับอันเย็นเยียบมานานถึงสามปีเต็มเพียงแต่ว่า เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสร้อยข้อมือเส้นนี้เลยจริง ๆเดี๋ยวก่อ

"ย่างย่าง ผมไม่รู้เรื่อง" หรงอวี้พลันละสายตาไปทางอื่นแค่มองสีหน้าท่าทางของหรงอวี้ ซูย่างก็เดาเรื่องราวได้เกินครึ่งแล้ว การที่เขาไม่ยอมพูดให้ชัดเจน นั่นแหละคือคำตอบที่แท้จริงในเมื่อเขาไม่ยอมพูด ซูย่างก็ไม่อยากคาดคั้น"ในเมื่อคุณไม่อยากตอบคำถาม ฉันก็จะไม่ถามคุณอีก แต่หรงอวี้ ฉันไม่มีวันยอมแพ้แน่" ซูย่างกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังไม่ว่าจะเป็นเรื่องรูปถ่ายคราวก่อน หรือสร้อยข้อมือในครั้งนี้ มันก็ทำให้ซูย่างเริ่มเกิดความสงสัยในความทรงจำของตัวเองขึ้นมาอย่างหนัก ซึ่งหรงอวี้ก็คงไม่มีทางบอกความจริงกับเธอแน่ซูเมี่ยนเองก็ไม่ต้องไปคิดหวัง ถึงตอนนี้ หนทางเดียวที่เธอจะเจาะเวลาหาความจริงได้ก็คือหรงอินเท่านั้นเธอจึงไปหาหรงอินอีกครั้ง แต่เมื่อนำสร้อยข้อมือไปให้หรงอินดู อีกฝ่ายกลับไม่คุ้นตาสักนิด"พี่ซูย่าง พนักงานคนนั้นจำผิดหรือเปล่าคะ? ยังไงพี่ก็ได้ยินมาแค่แซ่ พนักงานที่เคาน์เตอร์พูดเองว่า ชื่อของลูกค้าต้องเป็นความลับ แล้วพวกเขาจะบอกข้อมูลคนซื้อกับพี่ง่าย ๆ ได้ยังไง?"ซูย่างพยักหน้า สิ่งที่หรงอินพูดมาใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เธอเองก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแต่ช่วงนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกับเ