All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 391 - Chapter 400

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอดูเด็ดเดี่ยวถึงขนาดนี้ “หนูเชื่อว่าอีกไม่นานซูย่างต้องสืบหาความจริงได้แน่นอน ในเมื่อยัยนั่นหาลู่ซือเฉิงเจอแล้ว เดี๋ยวก็คงพบคำตอบในที่สุด ถึงตอนนั้นแม่จะช่วยกู้อวี่หนิงยังไงคะ?”แววตาของแม่ฝู่ยิ่งทวีความเย็นชามากขึ้น “เรื่องอื่นแกไม่ต้องยุ่ง ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ก็รีบไปรับสารภาพซะ นั่นคือสิ่งที่แกควรทำ”“หนูไม่ทำ! ยังไงหนูก็ไม่ทำ!” เสียงของฝู่หยาฮุ่ยแหบพร่าและอ่อนระโหย หลังกลั้นใจพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกมา เธอก็ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะพูดอะไรอีกใช่แล้ว เวลานี้เธอตัดสินใจอะไรไม่ได้สักอย่าง เว้นแต่เรื่องความตายของตนเองเท่านั้นฝู่หยาฮุ่ยไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่มารดาบีบคั้นเธอถึงขั้นนี้ บีบคั้นให้เธอยอมรับผิด“หยาฮุ่ย เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแก แม่กับพี่แกตัดสินใจกันแล้ว ต่อให้แกต้องติดคุกจริง ๆ พวกเราก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยแกออกมาให้ได้” สีหน้าของแม่ฝู่ดูยากจะคาดเดาความรู้สึกภายใต้แสงไฟสลัวฝู่หยาฮุ่ยแค่นหัวเราะเย็นชา “แม่คะ แม่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องกู้อวี่หนิงมากกว่ามั้ง?”“จะพูดยังไงก็เรื่องของแก แต่เรื่องนี้ก็เป็นอันว่ากันตามนี้” แม่ฝู่ตัดบทฝู่ห

ซูย่างคร้านจะเสียเวลาพูดให้มากความ จึงหยิบซองเอกสารในกระเป๋าออกมาวางลงบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนไปตรงหน้ากู้อวี่หนิงพร้อมกล่าวเสียงเย็นชา “ดูซะสิ”“นี่มันอะไรกัน?” กู้อวี่หนิงกลืนน้ำลายด้วยความฝืดคอ ปลายนิ้วสั่นระริกขณะเปิดซองเอกสาร หยิบรูปภาพจำนวนหนึ่งออกมาจากด้านใน มันคือรูปภาพจากกล้องวงจรปิด เป็นภาพเธอตอนกำลังขับรถของฝู่หยาฮุ่ยและที่ด้านบนสุดของซองเอกสาร ยังมีปากกาบันทึกเสียงอยู่อีกด้าม เธอเปิดมันออกด้วยความหวาดกลัว ก่อนกดปุ่มเล่น“กู้อวี่หนิงเป็นคนมาหาซือเฉิงเอง เธออ้อนวอนขอให้เขาช่วย ไม่ใช่แค่ซือเฉิงเท่านั้น แต่พวกเราทั้งตระกูลต่างก็รับปากเพราะเห็นแก่ซือเฉิง...”“ตอนแรกเธอใช้ให้ซือเฉิงไปตามหารถยนต์ของประธานหลิน จากนั้นก็ให้จงใจขับชน เมื่อประธานหลินทำเรื่องตรวจระบบประสาทที่โรงพยาบาลเรียบร้อย พอมีใบรับรองแพทย์ฉบับนี้ ตระกูลหลินก็ต้องกล้ำกลืนความขมขื่น เดิมทีผมนึกว่าเพียงเท่านี้ก็หมดเรื่อง สุดท้ายกลายเป็นว่าเป้าหมายของเธอไม่ใช่ตระกูลลู่ แต่เป็นคุณต่างหาก...”“เรื่องหลังจากนั้นคุณเองคงรู้ดี วันนั้นหลังคุณไปถึง ผู้หญิงคนนั้นก็อยู่ด้วย เธอแอบฟังอยู่ในห้องน้ำตลอดเวลา...”สุ้มเสียงของประธาน

จ้าวเสี่ยวชีตะลึงงันไปชั่วขณะ “งื้อ ลู่ซี เธอสวยจังเลย”“เลี่ยนชะมัด”หลินลู่ซีเองก็เมามายไม่ได้สติผ่านไปอีกสิบกว่านาที สภาพของหลินลู่ซีก็ไม่ได้ดีไปกว่าจ้าวเสี่ยวชีเท่าไหร่นัก ทั้งคู่เมาแอ๋ แต่จ้าวเสี่ยวชียังพอมีสติหลงเหลืออยู่เล็กน้อย จึงเรียกรถแท็กซี่ หลังบอกที่อยู่ของตัวเองเสร็จสรรพก็ผล็อยหลับไปกระทั่งคนขับรถปลุกทั้งสองคน จ้าวเสี่ยวชีตื่นขึ้นมาพบว่าหลินลู่ซียังคงนอนสะลึมสะลือ เขาจึงเดินโซเซประคองหลินลู่ซีเข้าไปในที่พักของตนเองภาพเหตุการณ์นี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน เหมือนครั้งก่อนที่เจ้าเพื่อนตัวแสบพาหลินลู่ซีมาส่งที่ห้องเขาไม่มีผิดเมื่อกลับถึงที่พัก จ้าวเสี่ยวชีก็ประคองหลินลู่ซีไปนอนบนเตียง จังหวะจะลุกออกไป เขาก็พลันล้มฟุบลงอย่างแรง ทันใดนั้น แขนข้างหนึ่งก็เลื้อยขึ้นมาบนแผงอกของเขา เป็นแขนของหลินลู่ซีเชฟหนุ่มบรรจงยกแขนของหลินลู่ซีขึ้นอย่างระมัดระวัง แต่พอวางลง เธอก็พาดกลับเข้ามาใหม่หลังยื้อยุดกันไปมาอยู่หลายรอบ สุดท้าย จ้าวเสี่ยวชีก็ยอมแพ้เนื้อตัวของสองหนุ่มสาวตลบฟุ้งด้วยกลิ่นสุรา เมื่อจ้าวเสี่ยวชีหันไปก็มองเห็นใบหน้าของหลินลู่ซีทันที เขาเหม่อมองอยู่เนิ่นนานจนเริ่มแสบตา

หลังกำชับเสร็จ คุณหมอก็ทิ้งยาไว้ให้ชุดหนึ่งก่อนกลับแต่สายตาของจ้าวเสี่ยวชีกลับดูไม่ชอบมาพากล เขาจ้องมองหลินลู่ซีด้วยแววตาเย็นเยียบ"นี่เธอดูแลตัวเองแบบนี้เหรอ?" เขาพลันนึกถึงองุ่นแช่เย็นเมื่อครู่ขึ้นมาทันทีกินของเย็นตอนมีประจำเดือน เธอนี่มันแน่จริง ๆ เลยนะ!หลินลู่ซีพูดด้วยความน้อยใจ "ก็รอบเดือนฉันมันไม่เคยมาปกตินี่ ฉันเองก็ไม่นึกว่าจะมาวันนี้ นึกว่าจะอีกวันสองวันแท้ ๆ ...""ความหมายของเธอก็คือ เธอรู้อยู่แล้วว่าอาจจะมาช่วงนี้ใช่ไหม?" จ้าวเสี่ยวชีรู้สึกเพียงว่าเส้นประสาทของตนกำลังเต้นตุบ ๆ ซึ่งทั้งหมดนั้นก็เป็นเพราะถูกแม่คุณคนสวยตรงหน้ายั่วโมโหทั้งสิ้น"ฉันเปล่านะ..." หลินลู่ซีกำลังปวดท้อง ใบหน้าซีดเผือด คิ้วขมวดมุ่นแต่ชายหนุ่มกลับยังไม่ยอมลดราวาศอก เธอจึงเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "เรื่องนี้จะมาโทษฉันไม่ได้นะ!"เมื่อได้ยินคำนี้ เส้นประสาทของจ้าวเสี่ยวชีก็คล้ายถูกกระตุกอย่างแรง "เธอเป็นคนดูแลตัวเองไม่ดีเองแท้ ๆ ยังจะมีหน้ามาเถียงอีก!"ขณะมองดูความเจ็บปวดที่หลินลู่ซีพยายามข่มกลั้นบนใบหน้า เขาก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน"ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!" เมื่อหลินลู่ซีพูดประโยคนี

เขาหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากในรถแล้วยื่นส่งให้เธอ "นี่ครับ ให้คุณ""อะไรเหรอคะ?" ซูย่างรับมาด้วยความสงสัย มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่งเธอกำลังจะเปิดออกดู แต่ก็ถูกหรงอวี้ห้ามไว้"กลับเข้าห้องแล้วค่อยเปิดดีกว่านะ"เมื่อซูย่างเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเขาก็รู้ว่าเนื้อหาในซองเอกสารน่าจะเป็นความลับอะไรบางอย่าง เธอจึงรีบเก็บเข้ากระเป๋า แต่จังหวะที่กำลังจะเดินผ่านไปเท้ากลับชะงักกึกเธอหันหลังไปมองหรงอวี้แวบหนึ่ง "เกาะป้านเยว่"หรงอวี้ได้ยินสามคำนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เกาะป้านเยว่?""ใช่ค่ะ" ซูย่างไม่อยากพูดอะไรมาก ยังไงก็ถือซะว่าเธอบอกเขาแล้ว ที่เหลือก็ได้แต่หวังว่าเขาจะเข้าใจเท่านั้นซูย่างถือซองเอกสารสีน้ำตาลกลับเข้าห้อง หลังล็อกห้องเรียบร้อย ก็ค่อย ๆ หยิบเอกสารในซองออกมารูม่านตาของเธอหดเกร็ง มือสั่นเทาไปวูบหนึ่งนี่คือ?ในงานประมูลที่ดิน ซูย่างแต่งกายงดงามเดินเข้างานพร้อมซูเมี่ยน เธอไม่ทราบว่าบรรดาผู้ที่มาร่วมการประมูลครั้งนี้จะรู้กันหรือไม่ว่าที่ดินซึ่งกำลังจะมีมูลค่าสูงขึ้นจริง ๆ นั้นคือเกาะป้านเยว่ แต่ไม่ว่าอย่างไร ตระกูลซูก็ต้องครอบครองเกาะป้านเยว่ให้ได้งานประมูลที่ดินครั้