All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 401 - Chapter 410

ราคาที่สูงลิ่วถึงขั้นนี้ แม้แต่ผู้เฒ่าหยางก็ทำได้เพียงถอนหายใจพลางส่ายหน้า คล้ายเริ่มถอดใจแล้วซูเมี่ยนขมวดคิ้วมุ่น ทำท่าจะยกป้ายประมูล แต่ซูย่างกลับห้ามไว้ “ไม่ต้องค่ะ”ซูเมี่ยนมองเธอด้วยความสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเชื่อน้องสาว วางป้ายลงและนั่งเฝ้าดูด้วยความสงบนิ่ง“สามพันเจ็ดร้อยห้าสิบล้านครั้งที่หนึ่ง!” สิ้นเสียงค้อนเคาะลง ที่ดินเกาะป้านเยว่ก็ตกเป็นของเวินจ่านทันทีกู้อวี่หนิงเบิกตาโตจ้องมองซูย่าง ขณะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในที่สุดหากเกาะป้านเยว่เป็นทางผ่านของเส้นทางเดินเรือสายใหม่อย่างที่ซูย่างพูดจริง แล้วซูย่างจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง?คนที่รู้สึกถึงความผิดปกติเช่นเดียวกันก็คือเวินจ่าน เพียงแต่เสียงค้อนเคาะลงแล้วเธอถึงเพิ่งรู้สึกตัว จึงรีบหันไปมองหน้าหรงอวี้ แต่ก็เห็นเพียงอีกฝ่ายมีสีหน้าเป็นปกติเท่านั้นไม่ได้การ! เธอต้องมองข้ามอะไรไปแน่ ๆ !ทำไมซูย่างถึงดูไม่ได้เจ็บใจเลยสักนิด?ทำไมซูย่างถึงไม่แย่งชิงที่ดินผืนนี้ต่อไปล่ะ?ก็แค่เงินสามพันเจ็ดร้อยห้าสิบล้านเท่านั้น เกาะป้านเยว่มีพื้นที่ใหญ่กว่าเกาะจูชุ่ยถึงเท่าตัว ซูย่างคงไม่มีทางยอมแพ้เพราะเงิน

"ความหมายของเธอก็คือ ที่เขาบอกพวกเราแบบนั้นก็เพราะต้องการสับขาหลอกสินะ?" ซูเมี่ยนถามซูย่างพยักหน้า "ที่ดินที่เขาต้องการคือเกาะซงอู้ต่างหากค่ะ"เป้าหมายของชายชรามีเพียงเกาะซงอู้มาตั้งแต่แรก ข้อมูลลับระดับนี้เธอไม่รู้ว่าผู้เฒ่าหยางไปสรรหามาได้อย่างไร แต่ก็รู้ดีว่าคงได้มาไม่ง่ายแน่"แต่เกาะซงอู้ถูกใครก็ไม่รู้ประมูลตัดหน้าไปแล้วนี่" ซูเมี่ยนพูดด้วยความเสียดายซูย่างส่ายหน้า "ไม่ต้องเสียดายหรอกค่ะ"งานประมูลจบลงแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่ทยอยเดินออกจากงานขณะที่ซูย่างกับซูเมี่ยนกำลังจะกลับ จู่ ๆ คนที่ประมูลเกาะซงอู้ไปเมื่อครู่ก็เดินเข้ามาหาซูย่าง พร้อมถอดหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดออกซูเมี่ยนตะลึงงัน นี่มันหลินลู่ซีไม่ใช่เหรอ!"ย่างย่าง เมื่อกี้ฉันแสดงเนียนไหม ตอนแรกเธอให้งบมาสี่พันล้าน แต่ฉันใช้ไปแค่สามพันห้าร้อยล้านเองนะ สงสัยต้องเลี้ยงข้าวฉันแล้วมั้ง""ได้สิ" ซูย่างยิ้มอ่อนโยนด้านหลัง เวินจ่านลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ผู้เฒ่าหยางเองก็เห็นภาพนี้เช่นกัน แววตาจึงทอประกายเย็นยะเยือกด้วยความแค้นใจฝ่ายฝู่เฉินซีกับกู้อวี่หนิงก็มีสีหน้าตกตะลึง พวกเขาแ

เวินจ่านแค่นเสียงฮึในลำคอ “คนที่คิดทำร้ายคนอื่นก็ควรต้องชดใช้กรรม เธอว่าจริงไหม?”“เธอคิดจะให้ฉันรับผิดแทนสินะ?” บนหน้าผากของกู้อวี่หนิงพลันเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดซึมเธอลืมไปได้ยังไงกัน วันนั้นเธอไม่ได้บอกเวินจ่านแค่เรื่องที่ซูย่างพูดเท่านั้น แต่ยังบอกเรื่องหลักฐานที่ซูย่างมีอยู่ในมืออีกด้วยเวินจ่านน่าจะรู้ตัวแล้วว่าซูย่างคิดเล่นงานตนเอง ซึ่งวิธีเดียวที่จะเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ก็คือการผลักใครสักคนออกไปรับผิดแทน เหมือนตอนที่ทำกับฝู่หยาฮุ่ยนั่นเองเวินจ่านหัวเราะเบา ๆ “กู้อวี่หนิง เธอความจำเสื่อมแล้วหรือไง? อะไรคือรับผิดแทนฉัน คนที่ทำผิดกฎหมายตั้งแต่แรกมันก็เธอไม่ใช่เหรอ เธอเป็นคนวางแผนเรื่องนี้ทั้งหมด ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องด้วยสักนิด”“นี่เธอ!”“กู้อวี่หนิง ยอมเป็นแพะรับบาปให้ฉันแต่โดยดีเถอะนะ” ใบหน้าของเวินจ่านยังคงประดับด้วยรอยยิ้มงดงาม ขณะเดินออกไปจากงานประมูลอย่างไม่รีบร้อนกู้อวี่หนิงเดินเข้าไปในลานจอดรถ สีหน้าของฝู่เฉินซีดูย่ำแย่ รอจนเธอก้าวขึ้นรถแล้วเขาถึงถามว่า “คุณรู้เรื่องเกาะซงอู้ด้วยเหรอ?”หัวใจของกู้อวี่หนิงเย็นวาบ นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่เธอคิดพึ่งพามากที่

เมื่อหลินลู่ซีก้มหน้าลงมอง ก็พบว่าเป็นซุปเห็ดหูหนูขาวตุ๋นลำไยใส่พุทราจีน"ฉันไม่กิน" เธอก้มหน้าพึมพำจ้าวเสี่ยวชีดันถ้วยซุปกลับไปตรงหน้าเธออีกครั้ง "ต้องกินให้หมด"ทั้งสองคนผลักกันไปดันกันมา ซูย่างรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร จึงยกมือปิดปากแอบยิ้มขำซูเมี่ยนเองก็ดูออกเช่นกัน จึงกล่าวขึ้นว่า "เอาเป็นว่า เดี๋ยวคุณทำอาหารเสร็จ ก็มานั่งกินด้วยกันเถอะ""ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ!" จ้าวเสี่ยวชีกับหลินลู่ซีตอบซูเมี่ยนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายหลังอาหารทุกอย่างถูกยกมาเสิร์ฟเรียบร้อย จ้าวเสี่ยวชีก็ปรายตามองหลินลู่ซีแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า "คุณตามผมมานี่หน่อยสิ ผมมีอะไรจะให้"หลินลู่ซีรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ยังยอมลุกขึ้นเดินตามเขาไปอย่างว่าง่ายภายในห้องพักของจ้าวเสี่ยวชี เนื่องจากเขาเป็นถึงเชฟระดับท็อป ห้องพักจึงมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันไม่ต่างจากห้องสวีทในโรงแรมหรูหลินลู่ซียืนอยู่หน้าประตู ไม่อยากเดินเข้าไปข้างใน "นายมีอะไรจะให้ฉันเหรอ?""ถ้าเธอไม่เข้ามา แล้วฉันจะให้ได้ยังไง?"สุดท้าย หลินลู่ซีก็ยอมเดินเข้าไป แต่เพิ่งก้าวพ้นประตู จ้าวเสี่ยวชีก็จัดการปิดประตูดังปัง ก่อนผลักร่างเธอไปแนบชิดติดกำแพ

ฝู่เฉินซีเห็นเธอร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อนด้วยหยดน้ำตา หัวใจก็อ่อนยวบ กู้อวี่หนิงนอนอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวสะอาดตา แม้แต่ใบหน้าก็ยังดูซีดเซียวไร้สีเลือด สองมือกุมหน้าท้อง ปากยังคงพร่ำขอโทษเขาด้วยความรู้สึกผิดตลอดเวลาเขารีบนั่งลงข้างเตียง น้ำเสียงอ่อนลงทันที "อวี่หนิง อย่าร้องเลยนะ ผมไม่มีวันเกลียดคุณหรอก เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง"เมื่อกู้อวี่หนิงได้ยินถ้อยคำอ่อนโยนเช่นนั้น ก็โผเข้าสู่อ้อมอกของเขา กอดเขาไว้แน่นเพื่อตักตวงความอบอุ่นเป็นครั้งสุดท้ายเธอกลัว กลัวเหลือเกินว่าหลังถูกส่งเข้าคุกแล้ว ตนเองจะต้องกลายเป็นคนมีมลทินติดตัว ถึงตอนนั้นเฉินซียังจะรักเธออยู่อีกไหม?ทันใดนั้น หน้าประตูห้องผู้ป่วยก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น ฝู่เฉินซีประคองกู้อวี่หนิงลุกนั่ง เธอรีบเช็ดน้ำตาโดยเร็วพ่อแม่สกุลกู้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี แม่กู้ผลักฝู่เฉินซีออกห่างทันที "อวี่หนิงเอ๊ย ลูกแม่นี่มันน่าสงสารเหลือเกิน! กำลังท้องกำลังไส้อยู่แท้ ๆ แต่คนเป็นผัวกลับกระตือรือร้นจะส่งเข้าคุกซะให้ได้"พูดจบ เธอก็ตวัดสายตามองฝู่เฉินซีด้วยความดุดัน ส่วนพ่อกู้ก็จ้องมองแม่ฝู่อย่างเอาเรื่องขณะถามว่า "คุณนายฝู่ คุณ