《เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path)》全部章節：第 181 章 - 第 190 章

....ริมแม่น้ำยามเย็น หลินเซียนเดินมาริมลำธาร เขาเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่เงียบๆตามลำพังเมื่อหลินเซียนนั่งลงจึงสังเกตุเห็นว่าเธอตาบอด เธอนั่งนิ่งไม่พูดคุย หลินเซียนจึงเป็นฝ่ายชวนคุย"นี่ก็เย็นแล้ว เจ้ายังไม่กลับบ้านอีกหรือ?""พี่ก็เห็นตาหนูบอด หนูไม่เคยเห็นแสงสว่าง สำหรับหนูแล้วจะกลางวันหรือกลางคืนก็ไม่มีความหมาย""พี่ขอโทษ พี่แค่กลัวพ่อแม่หนูจะเป็นห่วง""พ่อแม่หนูตายหมดแล้วค่ะ หนูเป็นตัวอัปมงคล เกิดในวันสุริยะคราส คนในหมู่บ้านก็ไม่ชอบหนู"หลินเซียนเอาขนมเคลือบน้ำตาลให้เด็กหญิง เธอรับมาค่อยๆกิน"พี่ไม่ใช่มนุษย์ พี่เป็นเซียน และเป็นเซียนระดับสูงด้วย"หลินเซียน ยิ้ม และถามว่า"เจ้าเห็นอะไรจากพี่?""หนูเห็นของเหลวมากมายที่เรืองแสง""ภาพในโลกของหนูอาจไม่ตรงกับพวกพี่นะคะ"หลินเซียนมองเด็กหญิงคนนี้ เธอไม่มีรากวิญญาณเซียนเลยแม้นแต่น้อย แต่เธอก็ไม่ได้เป็นลางร้ายอัปมงคลอะไรตามที่ชาวบ้านเชื่อเช่นกันเธอเป็นเพียงเด็กหญิงตาบอดคนหนึ่งที่ใช้ *ใจ* วาดภาพโลกของเธอขึ้นมาแทนดวงตา"หนูเชื่อมั่นในสิ่งใดไหม?"เด็กหญิงครุ่นคิดแล้วจึงตอบ"เด็กกำพร้าลางร้ายอย่างหนู คงมีได้แค่เชื่อมั่นในตัวเองเท่านั้นแหละค่

....ดาว 4 นักบุญอยู่ไกลกว่าที่คิด ขนาดหลินเซียนเป็นเซียนระดับ 8 ที่เหาะได้รวดเร็วแล้วยังใช้เวลาถึง 20 ปีกว่าจะมาถึง แต่ก็คุ้มค่า ดาวดวงนี้มีขนาดใหญ่มาก ทั้ง 4 สำนักของนักบุญทั้ง 4 เห็นได้ชัดเจนแม้จะอยู่นอกดวงดาว นั่นเพราะพลังปราณโพยพุ่งออกมาหุ้มดวงดาวไว้คนละสีตามบันทึกปู่ย่า พวกท่านเคยมาที่นี่ แต่ไปแค่สำนักเดียว เป็นนักบุญผู้ชอบสะสมตำราไว้เยอะที่สุด ว่ากันว่าเยอะที่สุดในดาวหลายแสนดวงเลยก็ว่าได้แต่นักบุญผู้นี้ไม่ชอบอยู่สำนัก ท่านชอบท่องเที่ยวไปทั่วจักวาลเพื่อหาหนังสือใหม่ๆอ่านส่วนอีก 3 นักบุญนั้นอยู่ครบ แต่น้อยคนนักที่จะได้เห็นตัวจริง ได้แก่1. นักบุญสำนักตะวันจันทรา เขาเป็นเซียนระดับ 12 รับดารา ขั้นปลาย มีพลังธาตุแสงและพลังธาตุมืดในตนเอง นักบุญผู้นี้เองที่ซีหมิงพี่หลินเซียนบอกว่าเป็นเซียนธาตุแสงเลื่องชื่อ2. นักบุญสำนักกระบี่ทลายสวรรค์ นี่ก็เซียนระดับ 12 รับดารา ขั้นปลาย เขาเป็นผู้คลั่งไคล้ในการสะสมกระบี่และดาบชั้นยอดมากๆ เขามี 4 มือ ซึ่งใช้เพลงกระบี่เทพถึง 4 วิชาในการฟาดฟันต่อสู้แค่ครั้งเดียว แถม 4 กระบี่คู่กายเขานั้นคือของล้ำค่าที่สุดในจักรวาล (เทียบเท่าหรือสูงกว่ากระบี่แสงและเงา

....บัดนี้หลินเซียนได้เป็นศิษย์ฝ่ายในสำนักตะวันจันทรา ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้เซียนจำนวนมาก แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งนักบุญ อย่างไรก็ดี หลินเซียนลดความไม่พอใจลงด้วยการไม่สวมใส่ชุดศิษย์ฝ่ายในและเขายังคงกวาดใบไม้เช่นเดิมโดยเขาเพิ่มพื้นที่มากวาดใบไม้ส่วนด้านในสำนักของศิษย์ฝ่ายในด้วย ทำให้เหล่าอาจารย์และศิษย์ที่เดินผ่านมาผ่านไปต่างหัวเราะเยาะและเหยียดหยามเขาว่าชั้นต่ำ นั่นกลับเป็นผลดีช่วยลดความอิจฉาริษยาลงไปได้มาก จึงไม่มีใครกลั่นแกล้งหลินเซียน มีเพียงเดินผ่านแล้วมองด้วยสายตาเหยียดหยามเท่านั้นหารู้ไม่เลยว่าหลินเซียนฉวยโอกาสที่ได้เข้ามาอยู่ด้านในส่วนลึกสำนัก(ใกล้ภูเขาเทพแสง)เขาใช้วิชาปราณปฐพีขั้นที่ 81(สูงสุดที่หลินเซียนทำได้ตอนนี้) ซึมซับพลังดาวดวงนี้อย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เขาไต่ไปถึงระดับ 8 อวี๋เทียนขั้นปลายสูงสุด(ครึ่งก้าวเทียนเว่ย(ผู้ครองฟ้า))ไปแล้ววันนี้ในขณะที่หลินเซียนกวาดใบไม้อยู่นั้น ครูฝึกก็เข้ามาหามีเด็กหญิงตัวน้อยขี่คอเขามาด้วย"หล่อจังท่านพ่อ หนูจะเอาพี่คนนี้เป็นสามีในอนาคต"ครูฝึกหัวเราะคำพูดลูกสาวตัวเอง หลินเซียนมองมาแล้วก็ยิ้ม แล้วพวกเขาก็นั่งพูดคุยไร้สาระกันไปหัวเราะกันไป

(7 วันต่อมา)หลินเซียนกลับมาถึงดวงดาวสำนักวารีนิรันดร์แล้ว เพราะระดับ 9 เทียนเว่ย(ผู้โอบฟ้า)ไว้กว่าระดับ 8 ถึง 1,000 เท่านั่นเองพอหลินเซียนลงมาจากฟ้า หลิงเอ๋อก็ร้องห่มร้องไห้เข้ามากอดหลินเซียน เพราะทุกคนทราบข่าวว่าเกิดมหาภัยพิบัติกับดาว 4 นักบุญ ทำให้ทุกคนเป็นห่วงหลินเซียนมาก (จริงๆหลายคนคิดว่าหลินเซียนตายแล้ว)กลายเป็นหลินเซียนปลอบใจหลิงเอ่อและศิษย์หลายๆคนแทน พอเริ่มกลับมาอารมณ์ปกติ หลินเซียนก็ปล่อยลูกสาวครูฝึกออกมาจากขวด เด็กหญิงมีใบหน้าเศร้าสร้อยชัดเจน เธอรู้แล้วว่าพ่อของเธอได้เสียชีวิตแล้วศิษย์หญิง(แก่) 4 คนรับอาสาดูแลน้องให้ เพราะพวกเธอเคยมีลูกมาจึงรู้วิธีเลี้ยงเด็กหญิง แต่หลินเซียนก็บอกให้พาเด็กหญิงมาหาเขาที่บ้านพักทุก 3 วันจางหลิงคุกเข่าโค้งศรีษะให้หลินเซียนก่อนเพื่อน"ท่านอาจารย์คืออัจฉริยะบุคคลจริงๆ เพียงเวลาแค่ร้อยกว่าปี ไม่ใช่แค่บรรลุขั้นปลาย แต่นี่ทะลวงถึงระดับ 9 เทียนเว่ยได้"ศิษย์คนอื่นอ้าปากค้าง ต่างคุกเข่าแสดงความยินดีแก่หลินเซียน เพราะระดับนี้คือเทพบรรพกาลอาวุโส ในกลุ่มบรรพชนกิเลน, เต่า, จิ้งจอกเก้าหาง และหงส์ไฟของแดนนสวรรค์ที่โลกแล้ว"ข้า....."หลินเซียนคิดถึงใบหน

(500 ปีผ่านไป)ศิษย์เกินครึ่งหนึ่งของหลินเซียนบรรลุระดับ 6 เสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)กันได้หมดแล้ว คนที่เหลือ แม้แต่มนุษย์ธรรมดาที่พามาใหม่ทั้ง 9 คน(ยกเว้นเฟิงเตียน)ก็บรรลุระดับ 5 หลิงเฉิงได้จนหมดหากแต่...กลับไม่มีใครทะลุขึ้นสู่ระดับ 7 เจินเสิน(เทวะแท้จริง)ได้เลยแม้แต่คนเดียว นั่นทำให้หลินเซียนประหลาดใจมาก ซึ่งสอบถามคุณหนูเธอก็ไม่รู้ เพราะทั่วจักรวาลนี้เลื่อนขั้นขึ้นด้วยการกลืนกินเต๋าผู้อื่นระดับ 6 เป็นระดับ 7 นี้สำคัญมาก เพราะเป็นการทิ้ง(หรือหลอม)กายมนุษย์มาอยู่กับกายเซียนที่สร้างเสร็จในระดับ 6 จนกลายเป็นร่างเซียนที่สมบูรณ์ปัญหานี้หลินเซียนปรึกษาใครไม่ได้จริงๆ เพราะแนวทางหลินเซียนคือการฝึกบำเพ็ญเต๋าด้วยตนเอง ครั้นจะไปถามนักบุญตำราท่านก็นอนหลับจำศีลไปแล้วกว่าจะตื่นอีกทีก็เป็นล้านปี คงรอไม่ไหวหลินเซียนเดินคิดไปมา เดินจนรอบดวงดาวเลยทีเดียวเสี่ยวหมิงเห็นหลินเซียนกลุ้มใจจึงเข้ามาคุยด้วย"เป็นเพราะไม่มีทัณฑ์สวรรค์หรือเปล่าเจ้าคะ?"เพราะเสี่ยวหมิงอยู่ตอนหลินเซียนโดนทัณฑ์สวรรค์ทั้ง 2 ครั้ง เธอจึงพูดหลินเซียนก็คิดว่าอาจใช่ แต่เทพทัณฑ์สวรรค์นั้นท่านพลีชีพให้ท่านพี่(ซีหมิง)ไปแล้ว ถึงพากลับไปโลก