เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path)

เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path)

last updateLast Updated : 2026-09-12
By:  ปัฐน์พีOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
243Chapters
4.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

....สู่การเดินทางของหนุ่มน้อยปราณวารีและลูกหมีแพนด้า.... หลินเซียนนั้นได้นำแบบอย่างจากพระเอกอนิเมะแนวฝึกฝนเซียนดังๆ ของจีนหลายๆ เรื่องที่พอผมดูไปนานๆ 4-6 ปีแล้วอยากได้พระเอกที่ดูเป็นเซียนจริงๆ ไม่เอาชื่อเซียนมาเล่าเรื่องคน ผมก็เลยทำพระเอกคนนี้ขึ้นมา หลินเซียนเป็นคนที่รู้จักเศร้าและทุกข์ในเรื่องของผู้อื่น เสียสละ มีคุณธรรม เมตตาธรรม กตัญญู ไม่ฆ่า (ถ้าไม่จำเป็น) และไม่ขโมย ในเรื่องนี้แม้เป็นเซียนก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่กว่ามนุษย์ไปทุกเรื่อง พระเอกเรื่องนี้แม้เป็นเซียนระดับสูงแต่ก็มีบางครั้งได้รับคำสอนจากปราชญ์มนุษย์ได้เช่นกัน ในเรื่องมีการนำความเชื่อ ตำนาน และปรัชญาทางเต๋าและพุทธเข้ามาปะปนด้วยพอสมควร มีเทพ มีปีศาจ มีมาร มีชนเผ่าที่มาจากต่าวดวงดาว โลกวิญญาณ มีเทพเจ้า และมี....พระเจ้าผู้สร้างโลก แถมยังนำความเชื่อเรื่องวันสิ้นโลกที่มีพบในตำนานควมเชื่อทั้งโลกตะวันออกและโลกตะวันตกนั่นคือน้ำท่วมโลกเพื่อ reset ทุกสิ่งใหม่เข้ามาอีกด้วย และผู้ที่จะล้างโลกด้วยวารีก็ไม่ใช่ใคร....คือหลินเซียนนี่เอง....

View More

Chapter 1

หลินเซียน

연회장 한쪽 구석에 서서 아버지가 한유진의 손을 들어 올리는 모습을 바라보았다.

나도 모르게 작은 한숨이 흘러나왔다.

오늘은 한성그룹의 차기 후계자가 공식 발표되는 날이었다.

나이를 따지자면 내가 가장 유력한 후계자였다.

하지만 마지막에 단상에 오른 사람은 내가 아닌 이복동생 한유진이었다.

"오늘부로 한성그룹의 차기 후계자는 제 딸, 한유진으로 결정되었음을 공식 발표합니다!"

한성그룹 회장 한태준이 유진의 손을 높이 들어 올렸다.

우렁찬 목소리가 연회장 전체에 울려 퍼졌다.

순식간에 박수 소리가 터져 나왔다.

하객들은 앞다투어 축하의 인사를 건넸고, 모두의 시선이 금빛 드레스를 입은 여자에게 쏠렸다.

그 누구도 구석에 조용히 서 있는 나에게는 관심이 없었다.

오늘은 그들에게 더없이 기쁜 날일 것이다.

나만 빼고.

오늘은 아버지가 후계자를 발표하는 날이자, 내 스물한 번째 생일이기도 했으니까.

***

내 이름은 한서연.

한태준 회장의 친딸이다.

따지고 보면 한성그룹의 정당한 후계자는 바로 나였다.

하지만 세상은 공평하지 않았다.

약자는 자신의 권리를 주장할 자격조차 없다는 것.

그것이 아버지가 내게 가장 먼저 가르쳐 준 교훈이었다.

나는 미숙아로 태어났다.

그리고 어머니는 나를 낳은 날 세상을 떠났다.

그날 이후 아버지는 나를 거의 찾아오지 않았다.

어린 시절의 나는 늘 생각했다.

내가 착하게 굴고, 남들보다 더 열심히 노력하면 언젠가는 다른 아빠들처럼 나를 안아 주시겠지.

하지만 한유진이 태어난 뒤 모든 것이 달라졌다.

유진은 아버지와 새어머니 서미숙 사이에서 태어난 딸이었다.

태어날 때부터 건강했고, 머리도 좋고, 얼굴도 예뻤다.

애교까지 많아 누구에게나 사랑받는 아이였다.

아버지는 그런 유진에게 모든 사랑을 쏟아부었다.

반면 나는 아무리 잘해도 칭찬 한마디 듣지 못했다.

오늘 무슨 일이 벌어질지 진작 알고 있었지만, 아버지가 직접 유진에게 후계자 자리를 넘기는 모습을 보자 가슴 한구석이 무겁게 내려앉았다.

아버지는 정말 나를 버린 걸까.

내 생일조차 잊어버릴 정도로.

아니, 정확히 말하면 아버지는 단 한 번도 내 생일을 기억한 적이 없었다.

어린 시절부터 지금까지 제대로 된 생일 파티를 해 본 적도 거의 없었다.

하지만 괜찮았다.

이미 익숙해졌으니까.

"세상에, 유진 아가씨 정말 아름다우시네요!"

"그러게요. 어릴 때부터 최고급 교육만 받으셨다더니, 회장님이 딸 하나는 정말 잘 키우셨어요."

"역시 유진 아가씨가 후계자가 되는 게 맞았어요. 한서연 씨가 그룹을 물려받았으면 주가부터 폭락했을걸요?"

"듣기로는 몸도 계속 안 좋았다던데요? 대학도 제대로 못 다녔다면서요. 그런 사람이 어떻게 대기업을 경영하겠어요?"

사람들의 수군거림이 하나도 빠짐없이 내 귀에 들어왔다.

나는 고개를 숙인 채 조용히 벽 쪽으로 자리를 옮겼다.

오늘 내가 입은 옷은 평범한 검은색 원피스였다.

반면 연회장 한가운데 선 유진은 수억 원을 호가하는 다이아몬드 헤어 장식을 하고 있었다.

머리부터 발끝까지 명품 신상으로 치장한 모습은 그야말로 공주님 같았다.

나는 테이블 위에 놓인 와인을 집어 한 번에 들이켰다.

그때 아버지 옆에 앉아 있던 새어머니 서미숙이 나를 바라보았다.

그녀의 입가에 희미한 미소가 번졌다.

나만 알아볼 수 있는 비웃음이었다.

마음대로 하시지.

오늘 기분이라도 좋으면 나를 괴롭히는 일이 조금은 줄어들지 모르니까.

어차피 두 사람은 이미 내가 가진 모든 것을 빼앗아 갔다.

아니.

전부는 아니었다.

적어도 나에게는 도윤이가 있었다.

나도 모르게 시선이 연회장 한쪽에 서 있는 남자에게 향했다.

깔끔한 검은색 정장을 입은 남자.

높은 콧대와 날렵한 턱선.

그리고 언제나 나를 다정하게 바라보는 눈빛.

강도윤.

그는 내 남자 친구이자, 내가 유일하게 믿을 수 있는 사람이었다.

우리는 일 년 전 병원에서 처음 만났다.

당시 나는 오랫동안 이어진 빈혈 때문에 쓰러졌고, 도윤이는 검사받는 내내 곁을 지켜 주었다.

검사가 끝난 뒤에는 집까지 데려다주기까지 했다.

그렇게 우리는 조금씩 가까워졌다.

도윤이는 한성가 사람들처럼 나를 무시하지 않았다.

몸이 약하다는 이유로 나를 쓸모없는 사람 취급하지도 않았다.

그가 곁에 있으면 적어도 내가 세상에서 가장 불쌍한 사람은 아닌 것 같았다.

나는 주머니 속 휴대폰을 살짝 만졌다.

오늘은 내 생일이다.

연회가 끝나면 도윤이가 케이크라도 사 주지 않을까?

평범한 케이크 한 조각이면 충분했다.

그렇게 생각하던 순간, 배에서 꼬르륵 소리가 났다.

나는 민망한 마음에 주변을 둘러보다가 테이블 위에 놓인 블루베리 케이크를 발견했다.

내가 가장 좋아하는 맛이었다.

유진이 블루베리를 싫어하는 탓에 한성가 행사에는 이런 케이크가 거의 나오지 않았다.

오랜만에 입가에 작은 미소가 번졌다.

케이크를 집으려던 순간이었다.

초록색 원피스를 입은 젊은 여자가 나보다 먼저 케이크 접시를 낚아챘다.

그녀는 일부러 내 손목을 팔꿈치로 세게 밀쳤다.

"윽!"

통증에 짧은 신음이 새어 나왔다.

붕대로 감아 두었던 상처가 다시 벌어졌다.

손목에서 피가 배어 나오기 시작했다.

여자는 뒤돌아 나를 힐끗 쳐다보았다.

"뭐예요? 나 그렇게 세게 밀지도 않았는데."

그녀가 짜증스럽게 눈살을 찌푸렸다.

"참나. 한성그룹 아가씨는 살짝 건드리기만 해도 아픈가 봐요?"

그녀는 그렇게 말하고는 케이크를 들고 가 버렸다.

나는 입술을 꾹 깨물며 소매를 아래로 끌어내렸다.

다행히 오늘은 검은색 원피스를 입었다.

그렇지 않았다면 손목에 묻은 피가 벌써 눈에 띄었을 것이다.

사람들은 몰랐다.

한성가에서 나를 쫓아내지 않고 데리고 있는 이유가 내가 한태준의 친딸이기 때문만은 아니라는 사실을.

내 피 때문이었다.

나는 세상에서도 손꼽힐 만큼 희귀한 혈액형을 가지고 있었다.

그 혈액은 유진의 특수 치료에 꼭 필요했다.

열여섯 살 때부터 나는 정기적으로 유진에게 혈액을 제공했다.

피를 뽑고 나면 며칠씩 몸을 가누기도 힘들었다.

하지만 아버지는 한 번도 내게 아프지 않냐고 물어본 적이 없었다.

아버지가 하는 말은 언제나 똑같았다.

"유진이는 몸이 약하잖니. 네가 언니니까 동생을 좀 챙겨야지."

그들에게 나는 한성그룹의 장녀가 아니었다.

유진에게 언제든 피를 공급할 수 있는 인간 혈액 창고에 불과했다.

나는 깊게 숨을 들이마신 뒤 억지로 미소를 지었다.

그리고 다른 맛의 케이크를 하나 집어 들었다.

괜찮아.

블루베리 케이크가 없어도 괜찮아.

이런 일쯤은 이미 익숙하니까.

그런데 막 케이크를 한입 먹으려던 순간, 갑자기 연회장 안이 소란스러워졌다.

"뭐라고요?"

유진의 목소리가 날카롭게 울렸다.

"그쪽이 누구라고요?"

나는 고개를 들었다.

유진은 아버지 옆에 서서 눈앞의 남자를 믿을 수 없다는 듯 바라보고 있었다.

남자는 평범한 검은색 셔츠를 입고 있었다.

키가 훤칠하고 자세가 반듯했으며, 표정은 무척 차가웠다.

그는 아무런 대답도 하지 않았다.

하지만 유진의 얼굴은 점점 굳어 갔다.

"말도 안 돼…… 당신이 윤시혁이라고요?"

그 이름을 듣는 순간, 내 손에 들린 포크가 멈췄다.

윤시혁?

나도 알고 있는 이름이었다.

두 달 전, 한성그룹의 사업장 근처에서 한 남자를 구한 적이 있었다.

당시 그는 온몸에 피를 흘리고 있었고, 주변에는 그를 도와줄 사람도 없었다.

휴대폰도 신분증도 모두 사라진 상태였다.

나는 그를 병원으로 데려갔다.

그리고 의사에게 그의 신원을 다른 사람에게 알리지 말아 달라고 부탁했다.

그 후 몇 번이나 몰래 병문안을 갔다.

하지만 그가 퇴원한 뒤로는 다시 만나지 못했다.

그런데 오늘 이곳에서 다시 만나게 될 줄이야.

더 놀라운 건 유진이 그를 알고 있는 것 같다는 사실이었다.

그때 남자가 내 시선을 느꼈는지 고개를 돌렸다.

깊고 차가운 눈동자가 수많은 사람들 사이를 지나 정확히 나를 향했다.

눈이 마주친 순간, 나도 모르게 긴장했다.

그런데 바로 다음 순간이었다.

유진도 내 존재를 발견했다.

그녀가 홱 고개를 돌려 나를 노려보았다.

눈빛에는 분노와 질투가 가득했다.

불길한 예감이 들었다.

그리고 그 예감은 틀리지 않았다.

연회가 끝난 뒤, 방으로 돌아가기도 전에 아버지의 비서에게 전화가 걸려 왔다.

"서연 아가씨, 회장님께서 지금 서재로 와 달라고 하십니다."

나는 서둘러 옷매무새를 정리하고 아버지의 서재로 향했다.

문을 열자 새어머니와 유진이 먼저 눈에 들어왔다.

두 사람 모두 무언가 재미있는 일이라도 기다리는 듯 의미심장하게 웃고 있었다.

유진은 심지어 나를 보며 눈썹까지 치켜올렸다.

저 표정을 지을 때마다 나는 꼭 곤란한 일을 겪었다.

나는 무의식적으로 옷자락을 꽉 움켜쥐었다.

"아버지, 부르셨어요?"

아버지는 짙은 회색 정장을 입은 채 책상 뒤에 앉아 있었다.

관자놀이에는 어느새 흰머리가 제법 늘어 있었다.

그는 나를 올려다보더니 차가운 눈으로 훑어보았다.

"네가 해 줘야 할 일이 있다."

가슴이 철렁 내려앉았다.

"무슨 일이세요?"

아버지는 내 질문에 대답하지 않고 곧장 본론을 꺼냈다.

"유진이 몸이 좋지 않은 건 너도 잘 알겠지. 그동안 네 혈액이 유진이 치료에 얼마나 중요한 역할을 했는지도 알고 있을 거다."

나는 고개를 숙인 채 아무 말도 하지 않았다.

"네 혈액을 오랫동안 공급받은 덕분에 유진이의 여러 신체 수치가 너와 상당히 비슷해졌다. 이제 유진이가 본격적으로 그룹 경영에 참여하게 됐으니 결혼 문제도 신중하게 생각해야 한다."

점점 불길한 기분이 들었다.

"그래서요?"

아버지는 조금의 망설임도 없이 나를 바라보았다.

"유진이에게는 집안에 걸맞은 결혼이 필요하다."

나는 고개를 들었다.

그리고 이어진 아버지의 말에 온몸이 얼어붙었다.

"오늘부로 강도윤과 헤어져라."

순간 아무 말도 할 수 없었다.

"아버지……?"

"강도윤은 유진이에게 양보해라."

아버지는 내 표정 따위는 신경 쓰지 않는다는 듯 태연하게 말했다.

"유진이가 그 남자를 마음에 들어 한다. 언니라면 동생이 원하는 걸 들어줘야 하지 않겠니?"

입을 열었지만 아무런 말도 나오지 않았다.

오늘 나는 후계자 자리를 잃었다.

그런데 이제는 내게 유일하게 남은 사랑마저 빼앗겠다고 한다.

그 순간, 소파에 앉아 있던 한유진이 마침내 만족스러운 미소를 지었다.

"언니, 설마 이 정도도 나한테 양보 못 해?"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

kookai kookooi
kookai kookooi
ต่อๆๆๆๆๆสนุกมากเลยค่ะ
2026-05-07 23:56:06
0
0
Vpnn Games
Vpnn Games
สนุกมาก ชอบมาเลย
2026-01-19 08:57:20
1
0
kookai kookooi
kookai kookooi
ตาทหาแนวนี ้มานานแล้ว
2025-11-17 16:49:43
2
0
Games Merr
Games Merr
นานๆจะเจอแนวนี้ ...️ เป็นกำลังใจให้นะค้าบบ
2025-10-29 16:46:10
1
0
243 Chapters
หลินเซียน
.....แสงอาทิตย์เช้าสาดผ่านหลังคาของบ้านไม้เก่าผุพัง หลังคาหลายแผ่นกร่อนจนเห็นแสงลอดเข้ามา เสียงลมพัดผ่านรอยรั่วในหน้าต่างไม้เก่า เสียงไก่ขันปะปนกับใบไม้เสียดสีกันเบา ๆบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ริมเนินดิน ข้างหลังมีป่าลึกที่แม้จะรก แต่ยังมีความสดชื่นของพืชพรรณป่า เบื้องหลังภูเขาและป่าลึกนั้น… มีสมุนไพรแปลกตามากมาย "หลินเซียน" เด็กหนุ่มหน้าตาดีวัย 14 ปี ค่อยๆ กขึ้นจากที่นอนไม้ที่ปูด้วยฟูกเก่า มีเพียงผ้าห่มขาดๆคลุมร่างกายผอมๆสูงๆของเขาสำหรับเขาแล้วแม้บ้านหลังนี้จะทรุดโทรม แต่ทุกมุมเต็มไปด้วยความทรงจำ....ความยากจนนี้เกิดขึ้นหลังจากไม่มีเสาหลักครอบครัวอย่างบิดา ท่านเป็นเพียงพลทหารที่เสียชีวิตในสงครามโดยที่ไม่มีผู้ใดจดจำนอกจากลูกเมียหลินเซียนจึงพยายามทำทุกอย่างแทนบิดาเพื่อท่านแม่และท่านย่าที่แก่ชราเช้าๆหลังตื่นนอนวันนี้เขาทำความสะอาดบ้านเป็นสิ่งแรกสุดอย่างตั้งอกตั้งใจหลังนั้นก็ออกไปเก็บผักจากแปลงหน้าบ้าน ผักที่ปลูกเล้กไม่สวยงามเพราะดินขาดแคลนสารอาหารแถมยังโตช้าอีกด้วยหลินเซียนถือกระบุงค่อยๆเก็บผักที่รับประทานได้ เมื่อเขากลับเข้ามาในบ้านก็เห็นท่านแม่และย่ารออยู่บนพื้นไม้เก่าที่มีรอยแตกเต็มไ
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
การทดสอบเข้าสำนักเซียน
...สำนักเซียนอวิ๋นเจิ้งตั้งตระหง่านบนยอดเขา สูงเสียดฟ้า หลังคาและเสาสีเงินแวววาวสะท้อนแสงแดด ลมพัดผ่านสวนหินและน้ำตกใสสะท้อนรุ้ง แผ่ความสงบและศักดิ์สิทธิ์หลินเซียนเดินขึ้นเขาสูงมาจนถึงลานทดสอบกว้างใหญ่ด้านในสำนัก ทันทีเหล่าคุณชายผู้สมัครคนอื่นเห็นหลินเซียนในชุดชาวบ้านเก่าๆขาดๆก็ถูกดูถูกทันที“ไอ้ขยะบ้านนอกมาจากไหนนี่?… ไปๆ ชิ่วๆ อย่ามาเกะกะที่นี่!”“แต่ดูใบหน้าหวานๆนั่นสิ หรือเขาจะใช่โสเภณีชายจากหอนางโลมหรือเปล่านะ … ถ้าใช่หนูจะอุดหนุนสักคืน ฮิฮิ”โดยไม่ทันระวังตัวหลินเซียนก็ถูกผู้เข้าสมัครคนหนึ่งแอบผลักเขาล้มลงฝุ่นดินฟุ้งเปื้อนเสื้อผ้าเขา แต่ก็มีเสียงหัวเราะดังไปทั่ว“ฮ่าๆๆ ล้มแล้วหรือ สกปรกแบบนี้แหละ ขยะ!”เซียนผู้คุมสอบยืนมองด้วยสายตาเย็นชา และไม่ได้สนใจจะตำหนิผู้ใด“เจ้าเด็กสกปรก… รากเซียนก็หยาบต่ำมาก ยังจะกล้ามาอีก!”คุณชายด้านหลังโยนหินเล็กๆ ใส่หลังศรีษะหลินเซียน เมื่อเขาหันไปมามอง“ไอ้ขยะ มองหน้ามีปัญหาเหรอวะ!”แล้วเสียงเยาะเย้ยและคำหยาบดังปะปนจากหลายๆคน“เจ้าขยะ อย่าคิดว่าตัวเองจะรอด!”“เจ้าจะเป็นแค่ขยะ เดี๋ยวเข้าป่าข้าจะเล่นเจ้าให้สนุกๆ!”“เก็บหน้าสวยๆของเจ้าไว้ปรนเปรอกามให้
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
แข่งเก็บสมุนไพร
...หลินเซียนก้าวเข้าสู่ป่าลึกที่รกร้าง หมอกเต็มไปหมดทุกที่ พื้นปกคลุมด้วยโคลนเหนียวและรากไม้พันกันเป็นตาข่าย แสงแดดลอดผ่านยอดไม้สูงส่องลงเป็นลำแสงเล็กๆเฉพาะบนพื้น ทำให้เห็นเพียงเศษสมุนไพรแปลกประหลาดบางต้น การแข่งรอบที่ 2 นี้ คือเก็บสมุนไพรในป่าแห่งนี้ ผู้ใดค้นหาสมุนไพรที่หายากที่สุดอันดับต้นๆ ก็จะสอบผ่านเข้าเป้นศิษย์สำนักได้แต่...ป่านี้แฝงไปด้วยอันตราย มีสัตว์อสูรเพ่รพ่านเต็มไปหมด แถวยังมีต้นไม้,ดอกไม้พิษหลายต้นอีกด้วย แมลงพิษก็มีบินวน หน้าผาก็สูงเสียวสันหลัง หลินเซียนค่อยๆ ก้าวด้วยความระมัดระวัง ใช้สายตาและสติเต็มที่เพื่อสังเกตทุกความเคลื่อนไหว บางครั้งสัตว์อสูรโจมตีแบบทันทีทันใด เขาต้องกระโดดหนี ใช้รากไม้โหนตัว หรือแม้กระทั่งกลิ้งลงโคลนเพื่อรอดชีวิตผู้แข่งขันแต่ละคนสารพัดจะใช้กลโกงใส่กัน มีคนหนึ่งแกล้งเขาหักกิ่งไม้ให้ตกต้นไม้ บางคนล่อแมลงพิษมาหา บางครั้งเก็บสมุนไพรได้แล้วแต่ถูกยาสลบแล้วโดนขโมยไปก็มีหลินเซียนแม้รากวิญญาณเซียนต่ำที่สุดในบรรดาผู้เข้าสอบ แต่เขาก็พยายามใช้ไหวพริบและความระวังตัวอย่างเต็มที่เขาพกสมุนไพรที่คุรหนูร้านน้ำชาหามาให้ช่วยป้องกันพิษได้บ้าง และเลี่ยงสัตว์อสูรด
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
ก้าวแรกสู่สำนักเซียน
....รุ่งอรุณแรกของการเข้าสำนักอวิ๋นเจิ้ง แสงอรุณสาดทาบยอดเขา เมฆหมอกล้อมรอบราวแดนสวรรค์เหล่าศิษย์ใหม่เบียดเสียดกันขึ้นบันไดศิลา เสียงกลองพิธีดังก้องกลางลานกว้าง สายตาศิษย์ผู้มีตระกูลเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ต่างชี้ชวนกันเลือกเรือนพักหรูท่ามกลางความเสียงพูดคุยเหล่านั้น หลินเซียนกลับยืนนิ่งเฉย ทันทีที่เจ้าหน้าที่สำนักประกาศแบ่งห้องพักให้ศิษย์ใหม่ เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นทั่วลาน“ห้องนี้มีเตียงไม้หอมจากแดนใต้!”“เรือนนี้หันออกไปเห็นทะเลเมฆโดยตรง!”และผู้ที่เสียงดังที่สุดก็คือ หลิวเซี่ยงร่างอ้วนเตี้ย ตาโบนเล็กๆ แทรกตัวขึ้นหน้า เบียดไหล่คนอื่นอย่างไม่เกรงใจ“ฮึ! ข้าคือลูกเสนาบดีตระกูลหลิว ห้องนี้ ข้าเอา!”มันหันกลับมาแสยะยิ้มใส่หลินเซียน ร่างสูงสง่าในชุดผ้าป่านเก่าๆสีจืดที่ยืนเงียบอยู่ข้างหลัง“อ้าวๆ นี่หลินเซียน หรือว่าควรเรียกว่าหลิวเซี่ยงตัวปลอมดีล่ะ?”เสียงหัวเราะเยาะของมันทำให้ศิษย์ใหม่รอบข้างหัวเราะตามยิ่งเมื่อเจ้าหน้าที่ตะโกนประกาศว่า“หลินเซียน! ที่พักของเจ้าคือห้องเก็บของข้างคอกม้า!”เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนทั่วลาน เหมือนคำพิพากษาแห่งความอัปยศหลิวเซี่ยงหัวเราะลั่น ตาพราวด้วย
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
คืนนั้นที่คอกม้า
(1 เดือนผ่านไป)ภายในห้องเรียนกว้างขวางของสำนัก เสียงอาจารย์ผู้เฒ่าดังขึ้นอย่างราบเรียบ“ผู้ใดตอบได้… หากผู้ฝึกปราณถึงขั้นกลางของปราณหมื่นสายนทีแล้ว แต่กลับไม่อาจฝึกต่อได้อีก จะต้องแก้ไขเช่นไร?”ศิษย์ทั้งหลายต่างเงียบกริบ บ้างทำหน้างุนงง บ้างก็ขมวดคิ้วไม่รู้จะตอบอย่างไร เสียงกระซิบกระซาบดังเบาๆ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำตอบออกมาขณะนั้น หลินเซียนที่นั่งอยู่ด้านหน้ากลับค่อยๆ ยกมือลุกขึ้น สีหน้ามั่นใจ“ศิษย์ขอตอบขอรับ หากติดขัดอยู่ที่ขั้นกลาง มิใช่ว่าพลังปราณไม่พอ แต่เป็นเพราะจิตใจยังมิได้หลอมรวมกับสายน้ำ จึงเกิดการต้านทานในร่างกาย""วิธีแก้คือต้องผสานใจให้สงบนิ่ง… มองสายน้ำไม่ใช่เป็นศัตรู แต่เป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจตนเอง เมื่อใจรวมเป็นหนึ่งกับธาตุน้ำ พลังจะไหลเวียนต่อไปได้เอง”ห้องเรียนเงียบลงในทันที ดวงตาอาจารย์ส่องประกายชื่นชม“ดี! หลินเซียน เจ้าตอบได้ถูกต้องและลึกซึ้งยิ่งกว่าที่อาจารย์คาดไว้เสียอีก ยอดเยี่ยม!”อาจารย์ผู้เฒ่าลูบเคราอย่างพอใจ“มิใช่เพียงจดจำตำรา แต่พวกเจ้าต้องทำแบบหลินเซียน คือมองให้ถึงแก่นแท้ของการหลอมจิต นับว่าเป็นผู้มีสติปัญญาเฉียบคมยิ่ง”เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้อง ศิษย
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
อาจารย์ใหม่
....เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนส่องลงมาที่ลานฝึกกลางสำนัก เสียงลมพัดพริ้วผ่านต้นไม้ใหญ่ ผิวใบไม้สะท้อนแสงเป็นประกายเหล่าศิษย์ถูกเรียกให้มารวมตัวโดยผู้อาวุโสของสำนัก ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นเต้นหลินเซียนมายืนร่วมกับศิษย์คนอื่นด้วยใบหน้าเรียบเฉย มีรอยช้ำเล็กน้อยที่ใบหน้า และแขนที่โผล่ออกมาจากเสื้อ สวมใส่ชุดสีขาวเก่าๆ แต่เขาก็ยังดูมีเสน่ห์และมีประกายเก่นกว่าคนอื่นๆอยู่ดีหลิวเซี่ยงชำเลืองมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย และถ่มนำลายรดพื้น เหตุการณ์คืนที่ผ่านมา แม้นมีบางคนรู้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะพูดถึง หรือออกมาปกป้องหลินเซียนเลยแม้แต่คนเดียว ด้วยความหวั่นเกรงอิทธิพลตระกูลหลิวที่ยิ่งใหญ่นั่นเอง“วันนี้ท่านอาจารย์เฉิงเสินและจื่อหยง ได้กลับมาจากการฝึกฝนกับสำนักเซียนขั้นสูง พวกท่านบรรลุขั้นสร้างแกนปราณขั้นต้นได้แล้ว ตั้งแต่นี้ไปพวกเจ้าจะได้ร่ำเรียนวิชาชั้นสูงจากพวกท่าน”ผู้อาวุโสประกาศ เสียงดังชัดเจนทำให้ทุกคู่ตาหันมามองอาจารย์เฉิงเสินปรากฏตัวขึ้น ร่างสูงโปร่ง ผิวขาวราวกับหยก หน้าตาหล่อเหลาเรียบสง่า ดวงตาเป็นประกายสว่างและแฝงความอบอุ่น รอยยิ้มบางเบาแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ทำให้หัวใจของศิษย์
last updateLast Updated : 2025-09-30
Read more
บรรยากาศแปลกๆในห้องเรียน
....ยามเช้าแสงแดดสาดลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องเรียน เสียงพูดคุยของเหล่าศิษย์ดังระงม ทั้งหัวเราะ ทั้งกระซิบกระซาบ รอคอยอาจารย์มาสอน บางคนพลิกตำรา บางคนคุยเล่นหยอกล้อกันอย่างออกรส บรรยากาศเต็มไปด้วยชีวิตชีวาครืด! เสียงเปิดประตูห้อง แต่ไม่ใช่อาจารย์ เป็นหลินเซียนเมื่อหลินเซียนก้าวเข้ามาในห้องเรียน ชุดเซียนสีขาวใหม่สะท้อนแสงแดด ทำให้ทั้งห้องเงียบชะงักไปชั่วขณะ ทุกสายตาหันมามองเขา ด้วยความตกตะลึง ผิวพรรณราวกับหยกและท่าทางสง่างามทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดเวลา พวกศิษย์ผู้หญิงตัวเล็กๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ ต่างพากันก้าวเข้ามาใกล้ รู้สึกเขินอายอย่างเห็นได้ชัด เสียงหัวเราะเบาๆ คลอเบาๆ ในห้อง บางคนมือยกมือขึ้นเกาหัวแก้เขิน ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น หลินเซียนเพียงยิ้มบางเบา แต่ก็ทำให้หัวใจของพวกเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้แต่เพื่อนชายบางคนก็แอบเหลือบตาเขาอย่างชื่นชมแต่...สายตาของหลิวเซี่ยงกลับเต็มไปด้วยความอิจฉา แน่นอนว่าไม่พอใจมาก หลินเซียนก้าวไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองอย่างสง่า ชุดเซียนสีขาวปลิวไหวเบาๆ กับลมพัดผ่าน ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ธรรมชาติ ทำให้ศิษย์หลายคนลืมหายใจไปชั่วขณะ พวกผ
last updateLast Updated : 2025-09-30
Read more
นี่คือความจริงของโลก ไอ้ขยะ!!
.....4 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก หลินเซียนและเพื่อนร่วมรุ่นทุกคนเรียนวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว สำนักนี้มีการแจกยาสมุนไพรเซียนให้ศิษย์ทุกๆ ครั้งที่เรียนจบ ศิษย์ที่ผลการเรียนดีที่สุดในวิชานั้นจะได้รับยา 2 เม็ด ปานกลางได้ 1 เม็ด และศิษย์ที่ผลการเรียนวิชานั้นแย่มากจะไม่ได้รับยา ซึ่งยานี้มีผลต่อการช่วยเพิ่มระดับชั้นปราณเซียนได้ ดังนั้นเมื่อผ่านมา 4 ปี จึงมีศิษย์หลายๆ คนระดับพลังปราณเซียนสูงขึ้น และมีบางคนทะลุไปอีกขั้น นั่นคือขั้นที่ 2 ปราณพื้นฐานได้สำเร็จส่วนหลินเซียนนั้น เนื่องจากเขาผลการเรียนได้ระดับสูงสุดแทบทุกวิชา (ยกเว้นวิชาของอาจารย์จื่อหยง) เขาจึงมักได้รับยาโอสถเซียนถึง 2 เม็ดแทบทุกครั้ง วันนี้เขาจึงบรรลุขั้นที่ 2 ปราณพื้นฐานไปเรียบร้อยแล้ว แถมยังขึ้นไปดึงระดับกลางอีกด้วย (คนเก่งอื่นๆ ในรุ่นเดียวกันได้แค่ขั้นปราณพื้นฐานระดับต้นเท่านั้น)หลินเซียนต้องใช้ความพยายามอย่างหนักและยาปริมาณมากกว่าคนอื่นหลายเท่าเพื่อบรรลุสู่ขั้นปราณพื้นฐานเนื่องจากรากวิญญาณเซียนของเขาอ่อนด้อยกว่าคนอื่นมากๆ รากวิญญาณเซียนเริ่มต้นนั้นดีกว่าคนธรรมดาแค่นิดเดียว ซึ่งหลินเซียนตระหนักข้อนี้ดี ตลอด 4 ปีที่ผ่านมาเขาถึงได้
last updateLast Updated : 2025-09-30
Read more
เขียนด้วยมือลบด้วยเท้า
....ภายใน หอพิพากษาสำนัก แสงไฟจากคบเพลิงสลัวสะท้อนเงาบนผนังหิน ทำให้บรรยากาศขึงขังและเย็นเยียบ ราวกับทุกลมหายใจถูกพันธนาการด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น เมื่อบานประตูหินหนักค่อยๆ เปิดออก เสียงก้าวเท้าองครักษ์เกราะดำสิบคนกระแทกพื้นดังก้อง พวกมันกดบ่าหลินเซียนแน่นจนถูกบังคับให้คุกเข่าลงบนลานพิพากษาอันกว้างใหญ่เบื้องสูงสุดของแท่นหินดำประดับหยก เจ้าสำนักชุดคลุมสีครามเข้มประทับนั่ง ดวงตาเรียบเฉย แต่แฝงแรงกดข่มที่ทำให้แม้กระทั่งอากาศรอบตัวสั่นสะท้านสองข้างล่างลงมา อาจารย์เฉิงเสิน และ อาจารย์จื่อหยง นั่งขนาบซ้ายขวาอาจารย์เฉิงเสินมีใบหน้าคมคายแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาเหมือนมองทุกคนต่ำต้อยกว่าตนส่วนอาจารย์จื่อหยงนั้นสายตาเย็นชา ดั่งเฝ้าสังเกตโดยไร้อารมณ์ด้านข้างอีกชั้นคือ ผู้อาวุโสทั้งสาม ผู้ชรานั่งเรียงราย เคราขาวสะบัดตามลมปราณที่พัดไหว บรรยากาศเคร่งขรึมเต็มไปด้วยอำนาจเก่าแก่หลินเซียนถูกองครักษ์เกราะดำกดคุกเข่าลงตรงกลางลานหินเย็นเฉียบ เลือดที่มุมปากยังไม่แห้งสนิท หัวใจเต้นแรง แต่สายตายังคงแข็งกร้าวไม่ยอมก้มหัวให้ใครหลินเซียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาอิดโรยแต่ยังพอมีประกายความหวังอยู่เล็กน้อย... เมื
last updateLast Updated : 2025-10-07
Read more
แหกคุกด้วยปัญญา
....ท่ามกลางความมืดชื้นและกลิ่นสนิมเลือดในคุกใต้ดิน แสงจันทร์ส่องลอดลงมา ภาพรอยยิ้มของมารดาก็ผุดขึ้นมาในใจหลินเซียนอย่างชัดเจนเขาจำได้ถึงอ้อมแขนอบอุ่นและเสียงปลอบโยนที่เคยคอยประคองเขายามบาดเจ็บและท้อแท้อีกด้านหนึ่ง ความทรงจำของย่าผู้เฒ่าที่คอยหุงหาอาหารและเล่านิทานยามค่ำคืน ทำให้หัวใจเขาอ่อนโยนแต่ก็สั่นไหวความคิดเป็นห่วงพวกท่าน กลัวว่ามารดาและย่าอาจถูกผู้คนภายนอกกดขี่หรือได้รับความอัปยศเพราะเขาทำให้ดวงตาที่เคยสิ้นหวังกลับลุกโชนขึ้นหลินเซียนกัดฟันแน่น ราวกับจะสลักคำสัตย์ลงในเลือดเนื้อของตนเอง“ต่อให้คุกนรกนี้กักขังข้าไว้ ข้าก็ต้องรอดออกไป... เพื่อปกป้องแม่และย่าของข้าให้ได้!”เขาเริ่มมองรอบๆตัวอย่าเพ่งพินิจ คุกใต้ดินหนาแน่นราวกับโคลนเหนียวกลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งหลินเซียนนั่งพิงกำแพงหินครุ่นคิด ข้อมือและข้อเท้าถูกโซ่เหล็กหนาล่ามไว้แน่น“ในคุกนี้มีอะไร? แล้วตัวข้าตอนนี้มีอะไร? ข้าต้องเก็บข้อมูลให้ครบถ้วนเพื่อใช้สิ่งที่มีทุกอย่างพาข้าออกไปจากที่นี่!”เขาหลับตา สูดหายใจเข้า แม้เจ็บปวดก็ยังบังคับจิตใจให้นิ่งทบทวนวิชาที่เคยร่ำเรียนต่างๆกระบี่วายุปราณ = มันเปล
last updateLast Updated : 2025-10-07
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status