เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path) のすべてのチャプター: チャプター 201 - チャプター 210

....พิธีศพของหัวหน้าเซียนเป็นไปอย่างเรียบง่าย เพราะเซียนหลายคนบาดเจ็บ บ้านเรือนพัง ชาวบ้านเดือดร้อน หัวหน้าเซียนระดับ 8 อีก 2 คนที่อยู่คนละฟากของดวงดาวก็กำลังลำบากรับมืออสูรกายมางานศพไม่ได้รองหัวหน้าซึ่งเป็นเซียนระดับ 7 ขั้นปลายสูงสุดขึ้นรับตำแหน่งแทนด้วยใบหน้าสิ้นหวัง หลินเซียนเองก็ยังอยู่ เขารู้ว่าหากเขาไปตอนนี้แคว้นนี้จะพินาศในที่ประชุมซึ่งมีทั้งหมด แค่ 5 คนรวมหลินเซียน (ระดับ 7 อีก 2 คนแอบหนีออกจากดวงดาวไป)ทุกคนไม่รู้จะทำยังไง หลินเซียนบอกว่าข้ารู้จักผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์อสูร แต่อาจใช้เวลานานหน่อยกว่าเขาจะมาถึง หัวหน้าเซียนคนใหม่ก็ถอนหายใจพูดว่าเราคงไม่อยู่จนถึงวันที่สหายของท่านมาแล้ว หากมันมาอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าในที่ประชุมครั้งหน้าพวกเรา 5 คนจนเหลือรอดมานั่งคุยกันแบบนี้กี่คนหลินเซียนถามว่าดาวดวงนี้ไม่มีถ้ำลึกลับ สมบัติวิเศษ อะไรที่มันเหนือธรรมดามากๆเลยหรือ? ทุกคนก็ส่ายหน้าบอกว่าสมาพันธ์เซียนดารามาปล้นมันไปหมดแล้ว แถมพวกเขายังตามมาดูอีกหลายครั้งไม่ให้หลุดรอดสายตาเลยแม้แต่ชิ้นเดียวแล้วเขาก็ชี้ไปที่กระบี่หลินเซียนว่ากระบี่ในมือท่านนั่นแหละคือสมบัติเซียนสุดยอดเพียงอย่างเดียวของ

...ณ ดาวแห่งหนึ่งที่เจริญรุ่งเรืองทั้งการค้าและสมาคมเซียน แค่บรรพาจารย์แคว้นเล็กๆยังระดับ 6 – 7 แล้ว ส่วนแคว้นใหญ่ 7 – 9 ได้เลย ส่วนประธานสมาคมเซียนของดวงดาวยิ่งใหญ่ที่สุด เขาเป็นถึงเซียนระดับ 10 ขั้นต้น เทียบเท่าจักรพรรดิ์สวรรค์บนของโลกเลยทีเดียว (แต่หลินเซียนระดับสูงกว่าอยู่ขั้นกลางแล้ว)หลินเซียนกดพลังตัวเองเป็นระดับ 4 หยวนอิงขั้นปลาย ใช้พาหนะเซียนขับเข้ามาในดวงดาวอย่างแนบเนียน(เพิ่งเอาพาหนะเซียนออกมาตอนอยู่หน้าดวงดาวแล้ว)ส่วนสำนักซากศพนั้นสำนักงานสาขาย่อยตั้งอยู่ที่แคว้นใหญ่ที่สุดของเมืองที่ประธานสาคมเซียนดวงดาวอยู่นั่นแหละ แต่หลายๆแคว้นที่เจริญก็มีสำนักย่อยที่แตกแขนงจากสาขาย่อยอยู่ด้วยหลายร้อยแห่งแว่วมาว่าประมุขสาขาย่อยดาวดวงนี้เขาเองก็มีตำแหน่งสูงในสมาคมเซียนของดาวดวงนี้ด้วยหลินเซียนเหาะมาถึงที่ตั้งสำนักซากศพสำนักงานใหญ่สาขาดาวดวงนี้เขาสอบถามจนไปถึงสำนักซากศพ ซึ่งพอไปถึงหลินเซียนก็เงยหน้าอ้าปากค้าง“โอ้โห! อู้ฟู่ร่ำรวยมากๆ”อาคารสูงใหญ่หรูหราเบื้องหน้าทำหลินเซียนอุทาน นี่ขนาดสาขาย่อยยังไม่ใช่สำนักงานใหญ่เลยนะเนี่ย“ค้าขายศพและผีมันรวยขนาดนี้เชียวหรือ?”หลินเซียนเดินเข้าไปประ

(3 ปีผ่านไป)....ในที่สุดหลินเซียนก็มีถึงกลุ่มดวงดาวที่มีแร่เหลวแก่นมืดแห่งภูติผี ถือว่าเขาโชคดีมากที่มีหนังสือแนะนำตัว ทำให้ผ่านง่าย แวะตรงไหนก็สบาย ทางสะดวกตลอดแต่กระนั้นดาวหลายร้อยดวงเบื้องหน้ากลับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ราวกับมันคือทะเลทรายดวงดาวที่แห้งแล้ง“ดาวพวกนี้ทำไมถึงตายทั้งหมด?”จริงๆหลินเซียนฟังจากหลายๆคนก่อนจะมาถึงแล้วว่าที่นี่ไม่มีใครยู่เลย แต่จากที่สำรวจกันมาหลายครั้งก็พบว่าน่าจะเคยมีอารยธรรมที่รุ่งเรืองและพวกเซียนอาศัยอยู่มาก่อน พวกเขาจึงตั้งชื่อให้กลุ่มดาวพวกนี้ว่า *แดนดับสูญ*หลินเซียนนึกถึงแดนสวรรค์ล่มสลายที่อยู่ฟ่างไกลออกไปอีกฟากหนึ่ง(ตามแผนที่ๆเจ้าสำนักซากศพให้มา) มันดูคล้ายๆกัน คือมันพังไปแล้วหรือมีผู้ใดทำลายมัน?หลินเซียนเหาะไปที่ดาวดวงหนึ่งที่อยู่บริเวณกลางๆของหมู่ดาวตามคำแนะนำของคนในสนมาพันธ์ดาราดับสูญถ้ามองจากด้านนอกดาว ดาวดวงนี้เป็นสีเทาอ่อน พอลงไปก็มีแต่ดินแล้งๆ ไม่มีน้ำ ไม่มีสิ่งมาชีวิตแต่...กลับมีซากอารยธรรมเห็นอยู่นิดหน่อย ตรงนี้น่าจะเคยเป็นตำหนักใหญ่มากๆ แม้ซากมันจะแทบไม่เหลือแล้ว แต่เศษสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ก็บอกถึงความยิ่งใหญ่ของมันมาก่อนในอดีตหลินเซีย

...หลินเซียนกลับมาถึงสำนักวารีนิรันดร์ ทุกคนตกใจมากเพราะเสื้อผ้าหลินเซียนฉีกขาดมากมายจากร่องรอยการต่อสู้หลิงเอ๋อ และเฟิงเตียนรีบเข้ามาดู หลินเซียนจึงเล่าเรื่องยักษ์ฟ้าให้ฟัง“ไม่น่าเชื่อว่าอาวุธสวรรค์บรรพกาลถึง 5 เล่มจะถูกทำลายหมด แถมเล่มนึงถูกชกจนหักอีกด้วย!”หลิงเอ๋อพูดด้วยอาการประหม่าปากและมือสั่นเทา“เขาประกระบี่ท่านพ่อได้ถึง 7 วัน 7 คืน นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ ฝีมือท่านพ่อเข้าขั้นปรมาจารย์ นั่นหมายถึงเขาเองก็ระดับปรมาจารย์แล้วเช่นกัน”“เขาใช้แค่สัญชาตญาณแห่งการฆ่า ไม่ได้สนใจกระบวนท่าอะไรเลย”เฟิงเตียนจึงสาธิตให้ดู มีลูกศิษย์มากมายมาดูด้วยเขาปล่อยไอสังหารมากมายออกมา ศิษย์หลายคนกลัวจนตัวสั่น ไม่คิดเลยว่าเฟิงเตียนจะทำแบบนี้ได้ แถมเขาเอาผ้าปิดตา และให้คน 10 คนใช้กระบี่รุมเขาได้เลยปรากฏว่าเขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าอะไรเช่นกัน แต่รับได้หมด แถมตอนท้ายยังตอบโต้จี้กระบี่ที่คอเป็นรายคนได้อีกด้วย“สุดยอด!”หลินเซียนอุทาน แต่เพิ่งเตียนบอกให้รอดูนี่ก่อนค่อยพูดขอรับท่านพ่อเขาหลับตาตั้งท่าฟันกระบี่ท่าพื้นฐานที่สุดของนักกระบี่ทั่วๆไป ใช้เวลารวมสมาธินานมาก กลิ่นไอสังหารรุนแรงกว่าเดิมมากๆด้วย ก่อนที่จ

...รุ่งอรุณแสดงแดดอ่อนๆยามเช้า ลมอ่อนๆพัดอากาศเย็นสบาย หลินเซียนตื่นนอนด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย เขาขยี้ตาก่อนที่จะพับผ้าห่มเก่าๆไว้ปลายเตียงไม้เก่าๆที่นอนหลินเซียนเดินออกจากบ้านมองแม่ไก่และลูกไก่ 3 ตัวของมันพยายามก้มหน้าคุ้ยเศษอาหารจากดิน เขาเดินไปที่โอ่งเก็บน้ำและตักมาล้างหน้าตนเองให้สดชื่น ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้านนำฟืนมาก่อไฟและหุงข้าวสารเก่าๆที่เหลือนิดหน่อยในระหว่างรอข้าวสุกหลินเซียนกวาดบ้านไม้เก่าๆโทรมๆ เช็ดพื้นให้สะอาด หอบเสื้อของตนเองไปซักที่ลำธารเสียงน้ำไหลซู่ๆสม่ำเสมอแบบโมโนโทน หลินเซียนฟังเพลินเผลอหลับตาและยิ้มบางๆสักพักเขาหอบผ้ามาตากและยกหม้อข้าวลง เดินออกมาเก็บผักที่ปลูกหน้าบ้านแล้วทำผัดผักมีกลิ่นหอมโชยหลินเซียนน้ำข้าวใส่ถถ้วย 3 ถ้วยวางบนโต๊ะอาหารและตรงกลางมีจานผัดผัก เขาใช้ตะเกียบค่อยๆกินข้าวเช้า พลางมองถ้วยข้าวอีก 2 ถ้วยอย่างสงสัย"นี่ข้าลืมอะไรไปหรือเปล่า?" (ลืม…ท่านแม่กับท่านย่า)เขาทำหน้าสงสัยมองไปที่ถ้วยข้าวทั้งสองและกินอาหารจนอิ่มพออิ่มแล้วเขาเอาข้าวสารเล็กน้อยไปโรยให้แม่ไก่ กิน ก่อนจะถือตำราวิชากระบี่วายุปราณและกระบี่เดินออกไปเดินสักพักก็มีถึงสำ