All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 161 - Chapter 170

ณ ดวงดาวสมาพันธ์เซียนดารา เป็นดวงดาวที่ยิ่งใหญ่ไปด้วยทรัพยากรมากมายที่ปล้นเอามาจากดาวดวงอื่นแต่ผู้ฝึกเซียนที่นี่ไม่มีใครต่ำกว่าหยวนอิงเลย หากเป็นชนชั้นสูง(เหมือนคุณหนู)ล้วนขึ้นระดับ 6 เสินหุ่นขึ้นไปทั้งนั้นทุกคนบนดวงดาวหลายล้านคนเป็นเซียนหมดเลย ไม่มีมนุษย์ธรรมดา หากเรือเหาะที่คุณหนูใช้นั้นหรูหราแล้ว เรือรบของพวกเขาก็น่าสะพรึงกลัวมาก พวกเขาใช้แร่ธาตุบางอย่างที่ได้จากดาวดวงหนึ่งมาสร้างอาวุธแสงที่ทำลายดาวเล็กๆทั้งดวงได้เลยผู้คนที่นี่แม้นจะผิวพรรณดีหน้าตาดีเสื้อผ้าหน้าผมดูดีไปหมด แต่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยหรูหราและสุรุ่ยสุร่ายวันนี้บรรพาจารย์จะกลืนกินเด็กชายตกปลาเด็กชายตกปลายังสลบไม่ฟื้น เขาถูกเชือกเซียนมักตรึงไว้บนไม้ เหล่าผู้บริหารใหญ่โตของสมาพันธ์นั่งเก้าอี้พูดคุยกัน(มีพ่อของคุณหนูด้วย)เมื่อบรรพาจารย์ก้าวออกมา ทุกคนยืนขึ้นจากเก้าอี้คำนับหากใครไม่เคยเห็นมาก่อนคงไม่เชื่อแน่ๆว่าชายผู้นี้คือบรรพาจารย์ เขาหล่อเหล่า ดูอายุราวๆ 25 ปีเท่านั้นแต่แววตาของเขานั้นบ่งบอกว่าเขาคือเซียนชราผู้อ่านโลกมามากกว่าล้านปีพ่อของคุณหนูและอีกคนเข้าไปคุกเข่าคำนับบรรพาจารย์"ขอแสดงความยินดีกับท่านอาจารย์ด้วยขอ

....หลินเซียนอุ้มเด็กชายตกปลาซึ่งสลบอยู่ไม่ยอมฟื้น พาเหาะกลับมาที่ดาวโลก ใช้เวลานานถึง 100 ปีกว่าจะถึงดาวโลกที่น่าแปลกคือเด็กชายตกปลาไม่โตขึ้นเลย จริงๆหลินเซียนแปลกใจตั้งแต่เห็นครั้งแรกแล้ว เพราะเวลาผ่านไปถึง 11,000 ปี แต่เด็กคนนี้เขายังรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิมไม่เติบโตขึ้นเลยที่สำคัญเขาและเด็กชายชุดขาวเกี่ยวข้องกันอย่างไร ทำไมจึงหน้าตาคล้ายกันราวกับฝาแฝดคนหนึ่ง *ปิดปาก* แทบจะไม่พูด ...ส่วนอีกคน *ปิดตา* ไม่ยอมลืมตา หรือมีนัยยะแฝงอะไรหรือเปล่า?เมื่อมาถึงดาวโลกหลินเซียนก็ตกใจ มีไฟแห่งการต่อสู้เกิดขึ้นหลายจุดบนโลก (เมื่อมองจากในอวกาศ)เขารีบลงมายังโลกและตรงไปหมู่บ้านเฟิงหลิวทันที ระหว่างทางเขาพบว่าเมืองหลายเมืองถูกทำลาย มีการต่อสู้กันมากมายหลายแห่งมนุษย์ ปีศาจ มาร เผ่าสวรรค์ ต่อสู้กันนัวเนียไปหมดระหว่างทางหลินเซียนผ่านบ้านของสืออัน เขาเลยลงมาหาสืออันเห็นอาจารย์รีบออกจากบ้านมาคาราวะ บัดนี้เขาตัวคนเดียวแล้ว แม่และยายของเขาสิ้นอายุขัยไปแล้วสืออันเองก็บรรลุระดับ 3 แกนปราณขั้นปลายสูงสุดได้แล้วบัดนี้สืออันรู้ความจริงแล้วว่าอาจารย์ของเขาคือเซียนระดับสูงสุดของมนุษย์ ท่านบรรพาจารย์หลินเซ

....เส้นผมที่พริ้วไหวเองและปลายผมที่เหมือนสายน้ำ กองทัพยมฑูต ดวงวิญญาณมากมายโพยพุ่งจนท้องฟ้ามืดมัว และ....หิ่งห้อยความตายที่เกาะไหล่เขา ไม่ผิดแน่เขาคือราตรีนิรันดร์!แม่ทัพสวรรค์เหงื่อโชก ดาบสวรรค์บรรพกาลในมือสั่นหิ่งห้อยคายวิญญาณทหารสวรรค์ให้หลินเซียนๆมองดวงวิญญาณนั้นด้วยใบหน้าจริงจัง ก่อนจะขว้างไปไกลพุ่งเข้าใส่ท้องสัตว์ตัวหนึ่ง และพูดว่า"จงไปผ่านด่านเคราะห์ในฐานะสุนัขจรจัดละกัน""จะได้ลดความทะนงในชาติกำเนิดตัวเองลงได้บ้าง""อนาคตเจ้าจะได้ฝึกฝนจนเลื่อนขั้นได้สูงกว่านี้"ทหารสวรรค์ฟังแล้วตื่นตระหนกมาก ก่อนที่หลินเซียนจะหันมามองพวกเขาและพูด"ทุกชีวิตมีค่า อย่าฆ่ากันง่ายๆด้วยความเชื่อที่ไร้เหตุผลจะได้ไหม?""ค่ะ...ครับ" แม่ทัพสวรรค์โค้งศรีษะด้วยความหวาดกลัวหลินเซียนอุ้มเสือน้อยเหลนหลิวเซี่ยงไปหาทวดของเธอ หลิวเซี่ยงรับเหลนไว้ในอ้อมกอดและยิ้มดีใจจนมีน้ำตา ก่อนที่จะโค้งศรีษะให้หลินเซียน"ขอบคุณมากๆเจ้าค่ะ ท่านอา.....ระวัง!"ฉั่วะ!!ดาบสวรรค์บรรพกาลฟันลงกลางหลังหลินเซียน เป็นแม่ทัพสวรรค์นั่นเองที่เล่นงานทีเผลอแต่....กลับเหมือนฟันลงในน้ำ หลินเซียนไม่รู้สึกอะไรเลย แถมดาบละลายเป็นสารเหลวเข

....บรรพาจารย์ปีศาจหัวเราะเขาเอาพัดอีกอันออกมาจากกระเป๋าสมบัติ แล้วประกอบพัด 2 อันเข้าด้วยกันคลี่ออกเป็นวงกลม พอหมุนแล้วพัดก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นร่ม ในตัวร่มนี้มีแกนเหล็กปีศาจบรรพกาลอยู่ 9 แกน"ร่ม? ข้านึกว่าเจ้าจะเอาล้อรถหรือล้อเกวียนอะไรออกมาซะอีก"บรรพาจารย์ปีศาจแสยะยิ้ม ร่มหมุนควงเกิดเป็นเส้นแสงสีดำวงกลมขนาดใหญ่กินพื้นที่ทั้งภูเขา แล้วบรรยากาศทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีดำมืดมัว"กงล้อที่ 1 เงาอเวจี"หลินเซียนรู้สึกว่ามือและแขนหนักๆเคลื่อนไหวไดช้าลง แต่เขายังคงนั่งเก้าอี้ถือถ้วยชา โดยมีดวงวิญญาณลูกแมวดำนอนหนุนตักอยู่แต่ในใจก็แอบหวั่นนิดๆ เพราะหลินเซ๊ยน vs บรรพาจารย์ห่างกันแค่ครึ่งขั้นเท่านั้นเอง (หลินเซียน เจินเสินขั้นปลายสูงสุด ส่วนบรรพาจารย์เทียบเท่าเจินเสินขั้นปลาย) นั่นหมายถึงหากบรรพจารย์มีอาวุธ ค่ายกล หรืออาคมอะไรแปลกๆซ่อนไว้ ฝีมือย่อมสูสีไม่ได้ด้อยกว่ากันเลยหรือดีไม่ได้ข้า(หลินเซียน)อาจแพ้เขาเลยก็ได้!บรรพาจารย์หมุนร่มปีศาจของเขาอีกรอบ เกิดกระจกวงกลมรอบพวกเขาสองคน"กงล้อที่ 2 สะท้อนกรรม"หลินเซียนยกชาขึ้นมาจิบ ยังคงนั่งนิ่ง แต่ในใจเริ่มพิจารณาแล้วว่า ไอ้เฒ่านี่มันเองไม่ใช่

.....หลินเซียนใช้เวลาไม่นานเขาก็เหาะมาถึงแคว้นจ้าวได้อย่างง่ายดาย ระดับความเร็วของเซียนระดับ 7 เจินเสิน(เทวะแท้จริง)ว่าเร็วแล้ว แต่ความเร็วของระดับ 8 อวี๋เทียนนี้ช่างสูงกว่ามากเป็นพันเท่าหลินเซียนยิ้มในใจ แบบนี้ข้ากลับไปดวงดาวของข้าก็ใช้เวลาไม่นานอีกต่อไปแล้ว (จาก 100 ปีเหลือ 1 เดือน)เขากลับแคว้นจ้าวที่แรกที่เขาไปคือหลุมศพหลันหลิน เด็กหญิงชาวนา แต่พอไปถึงก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ภูเขากลายเป็นเมืองไปแล้ว เพราะแคว้นจ้าวตอนนี้กลายเป็นแคว้นใหญ่ที่เจริญมาก มีผู้คนย้ายมาอาศัยอยู่มากมายก็ไม่น่าแปลก เพราะแคว้นที่มีบรรพาจารย์ระดับ 5 หลิงเฉิงนั้นบนโลกนี้มีน้อยมาก ใครๆก็อยากมีอาศัยร่มเงาบารมีเพื่อให้ชีวิตปลอดภัย จากภัยสงคราม ปัญหาอื่นๆแถมแคว้นจ้าวตอนนี้มีเซียนระดับ 5 หลิงเฉิงถึง 2 คน คือจ้าวหานเฟิง(ขั้นต้น) และหลิวเซี่ยง(ขั้นปลายสูงสุด) นี่ยังไม่นับจงเจี้ยนอ่องและหลินหลิงที่บรรลุหยวนอิงอีกนะ ใครจะกล้ามาแหยมทำสงครามด้วย!พอไม่มีสงคราม ผู้คนสงบสุข จิตใจคนแจ่มใส บ้านเมืองจึงเจริญและพัฒนาหลินเซียนหลับตาหน้าตึกแถวที่เคยเป็นหลุมศพหลันหลิงแล้วก็ยิ้มบางๆ"ไม่มีสิ่งใดเที่ยง ทุกสิ่งล้วนมีเกิดขึ้น ตั้งอย