All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 171 - Chapter 180

....ซีหมิงมองดูหลินเซียนด้วยแววตาเศร้าสร้อย ไฟอาทิตย์สีขาวที่ลอยบนมือเขานั่นร้อนมาก แล้วมันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ"เราควรเจอกันแล้วนั่งกินข้าวด้วยกัน"หลินเซียนหลับตาถอนหายใจ"ท่านเคยสัญญากับข้าว่าพวกเราจะไม่สู้กัน""แต่ดูไฟสีขาวในมือท่านตอนนี้สิ ท่านสร้างมันขึ้นมาเพื่อสังหารข้า"หลินเซียนกางมือทั้งสองข้างออก น้ำทั้งหมดที่ท่วมแดนสวรรค์ชั้นที่ 6 ลอยกลับเข้ามาสู่ร่างหลินเซียนขุนพลมารทำหน้าแปลกใจ นายท่านจะยอมแพ้หรือ?แล้วหลินเซียนก็กลับตาก้มหน้า และหัวเราะหึหึหึ"อย่างนี้นี่เอง!""หากข้าไม่บรรลุระดับ 8 อวี๋เทียน(ผู้โอบฟ้า)ข้าคงสัมผัสเจ้าไม่ได้เลย""ระดับ 8!!"ราชาสวรรค์และเผ่าสวรรค์ชั้นสูงหน้าซีดทันที นี่เขาทะลวงไปจนถึงระดับเดียวกับเทพบรรพกาลแล้ว ท่านเทพอัคคีระดับต่ำกว่าเขา พลังด่ำกว่าเขาเป็นพันเท่า ไม่มีทางสู้ได้เลยราชาสวรรค์นั่งลงกับพื้นแบบหมดอาลัยตายอยาก เขาถอดเมี่ยนกวน(หมวกของจักรพรรดิ์)วางกับพื้นแล้วก้มหน้าหลับตาไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วท่านปู่จินหลงก็สู้กับท่านปู่ทวด ต่างฝ่ายต่างทรงพลังเอากันไม่ลง ตำหนักสวรรค์สวยๆพังไปกว่าครึ่งท่านบรรพชนกิเลนก็หนีไปแล้วทหารที่มี ก็ทั้งบาดเจ็บทั้งอ่อนแ

.....ณ หมู่บ้านเฟิงหลิว ที่ลำธารท้ายหมู่บ้าน หลินเซียนกำลังนั่งง้อเด็กชายตกปลาอยู่"นะ นะ นะ ช่วยพี่สักครั้ง น้า นะ น้า นะ นะ"เด็กชายตกปลานั่งนิ่ง แต่เขาก็ชำเลืองตามองหลินเซียนนิดหน่อย"ไปช่วยพี่คัดเลือกหน่อย"หลินเซียนเริ่มลามปามจับแขนเด็กน้อยเขย่าไปมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอ้อนอยู่จนกระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ในที่สุดเด็กชายก็ถอนหายใจ เขาลุกขึ้น หลินเซียนก็นึกว่าเขาตกลงแต่ที่ไหนได้เขาเหวี่ยงสายเบ็ดขึ้นฟ้า แล้วก็มีชายคนหนึ่งตกลงมาดังโครม!"อ้าวท่าน!""จ่ะ...เจ้า!"เขาก็คือสัจจเทพธาตตุดิน หรือชายผู้ลงมาจากฟ้า ที่ลงมากินข้าวพร้อมหน้าชายชุดเขียว(สัจจเทพธาตุไม้), ซีหมิง(ไฟ), หลินเซียน(น้ำ) นั่นเองหลินเซียนรู้ตัวแล้วว่าสร้างปัญหาใหญ่ ชายผู้นี้อยู่ถึงสวรรค์ชั้นที่ 9 สูงสุด หลินเซียนรีบก้มหมอบกราบแต่สัจจเทพธาตุดินไม่กล้าต่อว่าหลินเซียนต่อหน้าเด็กชายผู้เป็นบิดา เด็กชายเดินมาใกล้ เขาก็สยองหลับตาปี๋กลัวโดนทำให้เป็นลูกแก้วแต่ไม่ใช่ เด็กชายไม่พูด เขาชี้นิ้วทำภาษาใบ้บอกว่าให้เจ้าตามเขาไปสอบคัดเลือกแทนข้าสัจจเทพธาตุดินโค้งศรีษะคาราวะรับทราบ เด็กชายจึงเดินไปตกปลาต่อแล้วหลินเซียนก็อัญเชิญท่านสัจจเทพธา

(500 ปี ผ่านไป)บัดนี้ศิษย์ระดับต่ำสุดคือหยวนอิงขั้นปลาย เกินครึ่งทะลุระดับ 5 หลิงเฉิงหมดแล้วทำไมถึงเร็วขนาดนี้? คำตอบคือหลินเซียนตั้งสถาบันพัฒนาวิชาการขึ้น เขาสังคายนาวิชาความรู้ในการฝึกฝนใหม่ทั้งหมดกลุ่มสลายดาราใครว่าเป็นแค่กลุ่มโจร พวกเขาเป็นกลุ่มผู้ต่อต้านจากดวงดาวหลายพันดวง และในนั้นมีเซียนบางท่านที่เป็นระดับปราชญ์ หลินเซียนเชิญให้มาสถาบันวิจัยนี้หมด โดยแลกเปลี่ยนกับการมอบอาวุธระดับสวรรค์บรรพกาลให้แก่กลุ่มสลายดาราเมื่อได้รับความรู้ที่หลากหลายขึ้นก็เกิดการผสมผสาน แก้ไขจุดด้อย เสริมจุดแข็ง ประกอบกับพลังปราณที่มากล้นของดาวดวงนี้ การฝึกศิษย์ทุกคนจึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็วมากอีกทั้งศิษย์ทั้ง 5 กลุ่มสีนั้นได้ได้สร้างอัตลักษณ์หรือวิชาเฉพาะของแต่ละสีขึ้นมาด้วย ได้แก่1. กลุ่มสีแดง = กระบี่ปราณเพลิงโลหิต เป็นการหลอมรวมระหว่างปราณวารีและปราณอัคคีที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ โดยใช้ *เลือด* เป็นตัวเชื่อมวิชานี้จะกระตุ้นชีพจรเร่งปราณให้สูงขึ้นกว่าระดับตัวเอง 1 ขั้น(บางคนเร่งได้ถึง 2 ขั้น)แถมยังรวมกันสร้างค่ายกลรบ 5 คน, 10 คน และ 50 คน ได้อีกด้วย ซึ่งมีประโยชน์มากๆหากเกิดสงครามสมาพันธ์ฯบุกดาวดวงนี

ณ ภูเขาสูงเหนือพื้นดิน 104 จั้งครึ่ง (348 เมตร) เป็นภูเขาที่มีแต่หินทรายสีแดงขนาดใหญ่มีเส้นรอบวงที่ฐานประมาณ 19 ลี้(9.4 กม.) หากเป็นเซียนระดับ 1 รวมปราณเหาะเหินด้วยกระบี่ ก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งก้านธูปจากต้นไปถึงปลายเขา แถมสามารถมองเห็นได้ไกลกว่า 200 ลี้(100 กม.) อีกด้วย หลินเซียนเหาะมาถึงในเวลาใกล้ตอนเย็น เขาจึงเห็นสีของหินจะเปลี่ยนตามสภาพแสง คือจากจากสีแดงเป็นสีม่วงในช่วงเย็น"สถานที่นี้คือสะดือโลก"หลินเซียนเห็นชนเผ่าหนึ่งอยู่ที่ภูเขานี้พอดีจึงเหาะลงไปพุดคุยด้วย"พวกท่านคือเผ่าผู้พิทักษ์ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้หรือ?"ชายชราผู้นำเห็นท่านเซียนชุดขาวลอยลงมาจากฟ้าก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา จึงเดินมาข้างหน้าและพุดคุยกับหลินเซียน"นี่คือร่างกายของบรรพชน"ชายชราดูหลินเซียนตั้งใจฟัง จึงพูดต่อ"ยุคแรกเริ่มแห่งการสร้างโลก บรรพชนในรูปร่างกึ่งเทพกึ่งสัตว์ได้เดินทางไปทั่วแผ่นดิน สร้างภูเขา แม่น้ำ ทะเลทราย และทิ้งพลังศักดิ์สิทธิ์ไว้ในภูเขานี้""ภูเขานี้คือจุดกำเนิด, ศูนย์กลางพลัง, สถานที่ประกอบพิธีกรรม(ของพวกเขา)"หลินเซียนฟังแล้วก็คุกเข่าโขกศรีษะลงกับพื้นภูเขา และกล่าวว่า"มนุษย์ไม่ได้เป็นเจ้าของแผ่

....หลินเซียนยังคงเตร็ดเตร่อยู่ในแคว้นฉินที่กว้างใหญ่ แคว้นนี้ตีเมืองยึดแคว้นข้างๆมาเยอะ ทำให้เป็นแคว้นที่กว้างใหญ่มาก กาลเวลาผ่านไปประชาชนดั้งเดิมก็ถูกกลืนเข้ากับวัฒนธรรมฉิน อาจพอมีหลงเหลือเป็นประเพณีความเชื่อเล็กๆตามแต่ละท้องถิ่นอยู่บ้างเท่านั้นหลินเซียนเดินเท้ามาถึงอดีตเมืองหลวงแคว้นเป่ย ซึ่งตอนนี้กลายเป็นหัวเมืองรองที่มีความเจริญอยู่ ชาวเป่ยแต่เดิมนั้นมีชื่อเสียงด้านเพลงกระบี่ที่ทั้งงดงามและเฉียบคม ซึ่งปรมาจารย์กระบี่ที่ถ่ายทอดวิชาทิ้งไว้ก็ไม่ใช่ใคร เขาคือ เฟิงเตียน บุตรชายของแม่ทัพเฟิงเจียซิน ที่หลินเซียนเคยมาช่วยรบเมื่อหมื่นกว่าปีก่อนนั่นเองเฟิงเตียนแม้นเขาจะเป็นเซียน แต่เขากลับนำวิชากระบี่ของตระกูลมาปรับปรุงพัฒนาเป็นการร่ายรำกระบี่เพื่อสุขภาพ สามารถใช้กระบี่อ่อน หรือกระบี่ไม้ร่ายรำได้ นั่นทำให้ผู้เฒ่าผู้แก่นิยมชมชอบมากในการออกกำลังยามเช้า สืบทอดยาวนานมาถึงปัจจุบันนับหมื่นปีสำนักกระบี่เฟิงหลัวเองก็เป็นสำนักกระบี่เก่าแก่ของที่นี่ เพราะปรมาจารย์เฟิงเตียนเป็นผู้ก่อตั้ง แม้ถูกแคว้นฉินเข้ามายึดเมือง แม่ทัพแคว้นฉินก็ไม่ได้ทำลายสำนักนี้ทิ้ง เพราะเขาได้ดวลกระบี่กับเจ้าสำนักเฟิงเตียนใ