All Chapters of ทาสรักพญามังกร: Chapter 71 - Chapter 80

ซินหวงมีความชำนาญในการใช้มีดใช้ดาบพอตัว ข้อนี้ทำให้มาเฟียหนุ่มประมาทไม่ได้ เขาตั้งรับและเบี่ยงตัวหลบหลีกปลายมีดที่พุ่งเข้าหา กระทั่งได้ยินเสียงหนึ่ง“ปะป๊า!!” พญามังกรดำและจางซินหวงหันไปมองตามเสียง จางเอี้ยจือพยายามแทรกคนที่ห้อมล้อมเข้ามา มาเฟียเฒ่าใช้โอกาสนั้นละสายตาจากลูกสาว พุ่งแทงหยางโจวหมิงเข้าที่ด้านหลัง ปักไปบนรอยสักรูปมังกร“อ๊าก!!” ถึงคราวที่พญามังกรดำจะร้องโอดโอยออกมาบ้าง มันเจ็บไม่น้อยแต่นั่นก็ไม่ทำให้เขาหวาดกลัว สายตาสีสนิมสั่งลูกน้องที่ขยับตัวจะมาช่วยให้หยุดเฉย แล้วกระโจนเข้าใส่ร่างใหญ่ทั้งหนาและหนักของมาเฟียเฒ่า“ปะป๊า!!”ร่างของจางซินหวงล้มลงกระแทกสะโพกใหญ่กับพื้น จางเอี้ยจือวิ่งเข้ามาหาพยายามผลักหยางโจวหมิงออกไปจากบิดา“ปล่อยปะป๊าของฉันนะโจวหมิง ถ้าคุณไม่ปล่อย ฉันจะยิงคุณ!”เธอดึงกระบอกปืนที่นำติดตัวมาออกมาชี้หน้าเขา ปลายกระบอกปืนนั้นสั่นจนเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอย่างน่าหวาดเสียว เธอฆ่าเขาไม่ได้เพราะใจของเธอยังมอบให้เขามากกว่าชายอื่น แต่เธอก็ยอมให้เขาฆ่าพ่อของเธอไม่ได้เช่นกันจางซินหวงพยายามดึงตัวขึ้นยืน เพราะวัยชราภาพลงมากทำให้การกระแทกแรงๆ นั้นเจ็บจนแทบขาดใจ ดวงตาสีนิลของ

เอ่ยจบก็เดินออกไปจากผับแห่งนั้น เวลานี้ยังไม่ดึกมากเพราะผับก็เพิ่งเปิดให้บริการไม่นาน ชายหนุ่มเดินไปยังลานจอดรถกำลังจะไขประตูอยู่รอมร่อ หากหางตาไม่เหลือไปเห็นร่างเล็กๆ ของเด็กวัยประมาณ 3 ขวบ กำลังวิ่งออกมาเก็บลูกโป่ง นั่นคงไม่ทำให้เขาเบิกตากว้างเท่ากับเห็นรถคันหนึ่งกำลังแล่นตรงมายังเด็กคนนั้น“หนู!!!” ชายหนุ่มตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งตรงดิ่งไปหา แล้วอุ้มเด็กคนนั้นออกมาพ้นถนน เสียงล้อรถบดถนนดังเสียดหู เรียกให้พ่อกับแม่ของเด็กต้องออกมาดู“ลูกแม่/ลูกพ่อ”ต่างก็ตกอกตกใจวิ่งมารับตัวเด็กน้อยไปจากชายหนุ่ม ธัชชัยเกิดอารมณ์กรุ่นไปด้วยโทสะ จึงหันไปต่อว่าพ่อกับแม่ของเด็กคนนั้น“พวกคุณทำไมถึงปล่อยให้เด็กวิ่งออกมาถนนแบบนี้ห๊า! ค่ำมืดขนาดนี้ รถที่ไหนจะมองเห็นเด็กตัวแค่นี้น่ะฮะ”“พวกเรากำลังเก็บร้านอยู่ ไม่คิดว่าแกจะวิ่งออกมาแบบนี้”“ถึงยังไง พวกคุณก็ต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะว่ายังไง ลูกทั้งคนต้องดูแลให้ดีหน่อยสิ ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ แล้วต่อไปคุณจะดูแลเขาให้เป็นคนดีได้ยังไง”“เอ่อ...ขอโทษแล้วก็ขอบคุณมากๆ นะคะที่ช่วยลูกเราเอาไว้ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” แม่ของเด็กบอก“แล้วก็อย่าไปดุไปตีเค้าล่ะ

“ถ้างั้นเหม่ยลี่ว่าพี่โจวหมิงไปสังเกตใหม่ให้เห็นกับตาตัวเองดีไหมคะ แล้วก็พาเธอกลับมาบ้านเราซะที มัวชักช้าร่ำไรอยู่แบบนี้ เดี๋ยวลูกก็คลอดก่อนพอดี” หยางเหม่ยลี่ทำทีเป็นต่อว่าอย่างหยอกเย้า พี่ชายจึงยิ้มกว้างเดินเข้ามาย่อตัวจูบหน้าท้องนูนๆ ที่ตั้งของหลานอย่างแสนรัก“งั้นลุงคงต้องไปหาลูกและเมียก่อนนะไอ้หลานรัก แล้วลุงจะกลับมาตบรางวัลให้งามๆ” เขาบอกกับหลานในท้อง แล้วยืดตัวขึ้นบอกว่าที่น้องเขย “ทางนี้ก็ฝากนายให้ช่วยดูแลก่อนแล้วกัน เหม่ยลี่ใกล้จะถึงกำหนดคลอดอีกไม่กี่วันนี้แล้ว”“ครับ ผมจะดูแลเหม่ยลี่กับลูกให้ดีเท่าชีวิตของผม”หยางโจวหมิงไปแล้ว ออกไปพร้อมกับคนของเขาจำนวนหนึ่ง เทียนอี้เฟยเห็นสมควรว่าน่าจะปล่อยให้คู่นี้เขาปรับความเข้าใจกัน จึงปลีกตัวออกมาเงียบๆ แถมยังกำชับไม่ให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามธัชชัยสบตาคู่สวยของหยางเหม่ยลี่ เขากุมมือเธอเอาไว้มั่น มองคนรักสาวด้วยความรู้สึกรักเต็มหัวใจ“ผมเป็นคนที่โง่มาก ตลอดเวลาไม่เคยรู้ตัวว่ารักผู้หญิงคนหนึ่งมาตลอด ผมเฝ้าบอกตัวเองในขณะที่ยังมีความแค้นอันโง่เขลาปิดบังดวงตา ว่าผมไม่เคยรักคุณ ที่ทำทุกอย่างเพียงแค่ต้องการเห็นหยางโจวหมิงเจ็บปวดบ้าง ตอนนั้นผมมันบ้า

แต่ลางสังหรณ์บอกว่า ถ้าเขามีใจให้เธอสักนิด เขาต้องมา...“คุณตันหยงทำงานในห้องนี้นะคะ นิ่มจะช่วยสอนให้” นุ่มนิ่มหรือจริยา เลขานุการสาวมากความสามารถของบิดา เปิดประตูห้องทำงานห้องหนึ่งที่ยังว่างให้สรัญรัตน์“ขอบคุณค่ะ แล้วคุณนิ่มจะเข้ามาทำงานกับฉันในห้องนี้หรือเปล่าคะ”“นิ่มจะต้องนั่งอยู่หน้าห้องท่านประธานค่ะ แต่นิ่มจะเข้ามาสอนงานคุณในเวลาที่ว่าง เรื่องงานก็ไม่มีอะไรยากหรอกค่ะ แค่พิมพ์จดหมายหรือเอกสารทั่วไปเท่านั้นเอง”“ค่ะ ยังไงก็ต้องรบกวนคุณนิ่มด้วยนะคะ”“ยินดีค่ะ ว่าแต่...คุณตันหยงท้องกี่เดือนแล้วคะ” จริยาถามพร้อมกับลดสายตามองหน้าท้องนูนๆ ในชุดเดรสปล่อยๆ สีกุหลาบยาวแค่เข่า มองเผินๆ ก็เหมือนคนอ้วน แต่ผู้หญิงด้วยกันมองง่ายนิดเดียว“6 เดือนแล้วค่ะ” สรัญรัตน์ตอบ ลูบหน้าท้องนูนๆ อย่างแสนรัก“โอ้โห...ท้องแรกหรือคะ ถึงยังไม่โตมากเท่าไหร่”“ใช่ค่ะ ฉันก็เพิ่งเคยท้องนี่แหละค่ะ ฮิ...ฮิ...ไม่รู้หรอกค่ะว่าใหญ่หรือเล็ก แค่คุณหมอบอกว่าแกมีอวัยวะครบสมบูรณ์ ฉันก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ”จริยาเห็นสรัญรัตน์หัวเราะ เธอก็หัวเราะบ้าง ในใจคิดว่าคนสวยทำอะไรก็สวย ขนาดท้องยังสวยจนน่าอิจฉา“คุณตันหยงนั่งดูอะไรเพลินๆ ไปก

“พญามังกรดำลงทุนพูดแบบนี้ แล้วผมจะพูดยังไงต่อดีล่ะ”นายอรรถวัฒน์ไม่ได้ล้อเล่นหรือคิดจะเล่นตัวอันใด แต่เขาไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดที่ฟังแล้วทำให้แช่มชื่นหัวใจของทั้งสองฝ่ายได้อย่างไร ในขนาดที่ตนกำลังตรองไม่ตกว่าจะเริ่มพูดสิ่งไหนก่อน หยางโจวหมิงก็ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทิ้งความเป็นมาเฟียแห่งเกาะฮ่องกง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้า สร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนที่อยู่ในห้องอาหาร ไม่เพียงแต่ร่างสูงของพญามังกรดำเท่านั้น บอดี้การ์ดที่มาด้วยกันก็กระทำแบบเดียวกับเจ้านายหนุ่ม พวกเขาคุกเข่าหากแต่ดวงตาก็ยังคอยสอดส่องไปทั่วบริเวณ“ผมรู้ว่าเคยทำไม่ดีกับคุณและครอบครัวเอาไว้มาก แต่ผมก็อยากมอบหัวใจของผมให้ตันหยงดูแล และผมจะดูแลหัวใจของตันหยงด้วยเกียรติ ด้วยศักดิ์ศรี และด้วยความเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่รักเธอสุดหัวใจ นี่จะเป็นการขอร้องจากผมเป็นครั้งแรกและจะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะถ้าคุณยังไม่ตอบรับคำขอจากผม ผมก็จะไม่ลุกขึ้นยืนเด็ดขาด”“หยางโจวหมิง...” ตอนนั้นชายสูงวัยได้แต่ครางอยู่ในอก เขานึกดีใจกับบุตรสาวจนแทบน้ำตาไหล ไม่เคยมีสักครั้งที่พญามังกรดำจะคุกเข่าให้ใคร ไม่เคยมีสักครั้งที่มาเฟียหนุ่มจะ