All Chapters of My Dear เด็กเลี้ยงตัวแสบ ( NC 18+): Chapter 11 - Chapter 20

อัญชญานั่งในร้านกาแฟชื่อดัง วันนี้เป็นวันหยุดของมหาวิทยาลัย แต่เพราะมีงานกลุ่มที่ต้องทำกับเพื่อน เลยนัดกันในห้องสมุด แต่ใครบางคนในกลุ่ม ใครคนนั้นที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอ... มะนาวอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว นี่เป็นครั้งแรกที่อัญชญามีโอกาสได้คุยกับอดีตเพื่อนสนิทหลังเกิดเหตุการณ์ที่เกาหลี “มีอะไร” อัญชญากอดอกมองไปนอกหน้าต่าง เธอไม่อยากสบตากับอดีตเพื่อน เพราะไม่อยากใจอ่อน ถึงข้างนอกจะเป็นคนแข็ง ๆ แต่ใครที่ได้รู้จักอัญชญาจะรู้ดีว่าเธอเป็นพวกขี้ใจอ่อน โกรธใครได้ไม่นาน “เราเอาเงินที่เคยยืมอัญมาคืน” ซองสีขาวถูกเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้าอัญชญา “อืม” อัญชญารับซองมา ไม่ได้เปิดนับดูว่ามันครบไหม เธอเองจำไม่ได้หรอกว่ามะนาวยืมเงินไปมากน้อยเท่าไร อีกอย่างให้ยืมแต่ไม่เคยคิดจะได้คืน แต่ได้คืนก็ดี แสดงว่าอีกฝ่ายคงไม่ลำบากแล้วสินะ “อัญคงไม่คิดจะแย่งมาร์คกลับไปใช่ไหม” มะนาวถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ยอมรับว่าเธอกลัวใจของอัญชญา แต่ที่ต้องหักหลังเพื่อนเพราะความรักที่ตนมีให้กับมาร์ค “หึ กลัวว่าคนอื่นจะทำเหมือนตัวเองเหรอ” “อัญ!” มะนาวเม้มปากแน่น โก

“กูชอบเชียงใหม่” คนตอบไม่ตรงคำถาม มันชอบเชียงใหม่ยังไงของมัน เห็นมันขลุกอยู่แต่โรงแรม ไม่ยอมออกไปไหน แล้วเรียกเขาให้มาดื่มเป็นเพื่อนมันอยู่นั่นแหละ“มึงเป็นห่าอะไร”“กูกับอัญไม่ได้มีอะไรกัน น้องมันแกล้งกู”“อ้าว! แต่ก็ดีแล้วนี่หว่า มึงจะได้ไม่โดนไอ้อาร์ตฆ่าเอา อย่างมึงน่ะไม่เหมาะมีเมียเป็นตัวเป็นตนหรอก ดีกับน้องเขาแล้ว” คำพูดของภรัณทำให้เขาไม่แน่ใจว่ามันหวังดีหรือหวังร้ายกันแน่นั่นสิ เขาควรจะดีใจและเลิกยุ่งกับยายเด็กแสบนั่น แต่ทำไมตอนนี้หัวใจเขากลับคิดถึงแต่ยายเด็กนั่นห่วงว่าจะโดนแกล้งอีกไหม จะไปตีกับใคร ความใจร้อนของเธอทำเอาเขาเป็นห่วง คอนโดที่อยู่ถึงจะปลอดภัย แต่ทั้งชั้นก็มีแค่เธออยู่คนเดียวแต่ก็นั่นแหละ แค่เริ่มความสัมพันธ์เธอก็โกหกแล้ว ความไว้ใจเป็นเรื่องสำคัญมากของการคบกันเขาอายุสามสิบสี่แล้ว ไม่มีเวลามาเล่นกับใคร ถ้าเธอแค่เล่น ๆ สุดท้ายแล้วเขาต้องเสียเวลาเปล่าอย่างนั้นเหรอ“ที่หนีมาถึงนี่ ตกลงว่ามึงเป็นอะไร” คำถามของภรัณก็ไม่ต่างจากที่เขาถามตัวเองตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาหรอก ไม่รู้ว่าหนีมาทำไม และก็ยังไม่รู้ว่าทำไมต้องหนีถ้าไม่รักไม่ชอบ ก็บอกไปว่าเป็นแค่พี่ชายเหมือนเดิม แต

สามทุ่ม ผับชื่อดังผับแห่งนี้ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก เธอกับแทมมี่และเพื่อนมาที่นี่ประจำ นั่งรถแท็กซี่มาไม่นานก็ถึง ขากลับแป๊บเดียวก็ถึงคอนโดของแทมมี่แต่ถ้าเป็นคอนโดของอัญชญาเองจะไกลสักเล็กน้อย เพื่อนสาวทั้งสองเลือกใช้บริการรถแท็กซี่ตอนมา เพราะวันนี้กะจะดื่มสักหน่อยสโลแกนดื่มไม่ขับเป็นสิ่งที่พวกเธอเน้นย้ำและทำมาตลอดตั้งแต่เริ่มดื่มแอลกอฮอล์“ถ่ายรูปก่อนแก เช็กอินสักหน่อย” ไอ๋ สาวสวยดาวคณะที่วันนี้มาพร้อมเสื้อเกาะอกกระโปรงสั้น เรียกเพื่อนทั้งสองให้มาร่วมเฟรมก่อนจะโพสต์ลงอินสตาแกรมและแท็กเพื่อนทั้งสองคนเพียงหน้าอินสตาแกรมแจ้งเตือนเท่านั้น คนที่นั่ง ๆ นอน ๆ รอคนกลับห้องทั้งวันถึงกับตาตื่นยายแสบไม่ยอมกลับห้อง แถมยังหนีเที่ยวอีก เขารึอุตส่าห์รอ ไม่กล้าออกไปไหนเพราะกลัวจะคลาดกันจะโทรหาก็ดูเป็นการง้อเธอเกินไปจะส่งข้อความก็ดูเป็นการยอมเธอเกินไปคิดว่าจะทำเป็นเนียน ๆ มาห้องเธอเพื่อขอยืมที่ชาร์จแบตโทรศัพท์มือถือสักหน่อย รอแล้วรอเล่าก็ไม่กลับมา จนสี่ทุ่มถึงได้เห็นว่าคนที่เขาเป็นห่วงหนีเที่ยวนี่เขาไม่มีความหมายกับเธอเลยใช่ไหม โกรธกันอยู่นะ เธอไม่นอนร้องไห้เพราะคิดถึงเขาหรอกเหรอ ยายเด็กนิ

คนเสียงหายเพราะอมอะไรสักอย่างทั้งคืน มองหน้าเขานิ่ง เรื่องที่เขาว่าจะจริงหรือไม่จริงกันแน่“ไม่จริงอะ พี่กันต์โกหก อัญไม่เห็นจำได้”“ก็เบ๊บเมา ถ้าไม่จริง แล้วรอยพวกนี้มาจากไหน” เขาชี้รอยทั่วตัวที่เธอน่าจะเป็นคนทำรอยไว้คนเคยโกหกแบบเดียวกันมองหน้าอย่างไม่เชื่อใจ แต่ยังไม่ทันจะได้คิดทบทวนเรื่องเมื่อคืน“พี่ว่าเรามาทบทวนดีกว่าครับ” คำว่าทบทวนมาพร้อมแรงกอดรัดของคนตัวโต“เดี๋ยว อย่าเพิ่ง” เธอรีบดันหน้าเขาออกจากหน้าอกหน้าใจ รอยแดงอันเก่ายังไม่หาย นี่เขาจะสร้างรอยใหม่อีกเหรอ ไม่ได้นะ “เบ๊บ ทำห่างเหินจัง พี่เสียใจนะ”“วันก่อนพี่กันต์ยังโกรธอัญอยู่เลย วันนี้จะมาเบ๊บ ๆ บี๋ ๆ ได้ไง” อัญชญาทำหน้าไม่เชื่อใจ“วันนั้นก็วันนั้น แต่วันนี้เราโบ๊ะบ๊ะ...”“พอค่ะ” ก่อนที่คำ ‘บ๊วบ ๆ จ๊วบ ๆ’ จะออกมา เธอต้องร้องห้ามเขาเสียก่อน ยอมรับว่าตอนนี้ค่อนข้างมึนงง จำได้บ้างไม่ได้บ้างว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง“พี่ว่า พี่ต้องบอกไอ้อาร์ตมันก่อนดีกว่า” กันต์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าจะกดโทรหาอาชวิน แต่ไม่ทันที่จะได้กด คนตัวเล็กก็แย่งมือถือเขาไป“อย่านะคะ!”“อะไรกัน นี่เบ๊บคงไม่คิดจะฟันเฮียแล้วทิ้งใช่ไหม” นอกจากเรียกเบ๊บทุ

คนพูดโน้มตัวไปกอดแขน ถูหัวเล็ก ๆ กับไหล่กว้าง สมัยนี้เขาก็มีลูกกันตอนแก่ทั้งนั้นแหละ จะรีบมีทำไม บางคู่ก็ไม่มีลูก อยู่ด้วยกันจนแก่ก็มี เมียว่าดี เขาก็ต้องว่าดีทั้งนั้นแหละ “หิวยัง อยากกินอะไรวันนี้” คนทำใจจะได้แต่งงานตอนอายุสี่สิบสี่ถามขึ้น “ไม่อยากกินไร อยากนอน” “กินเฮียได้นะ รับรองกินแล้วสบายท้อง หลับสบาย” คนนำเสนอ “ไม่เอา เดี๋ยวเสียงหายอีก ชอบให้อมอะไรไม่รู้” คนพูดหน้าตาเฉยยังเล่นมือถือไม่หยุด ส่วนคนที่โดนปั่นประสาทด้วยคำว่าอม เริ่มเร่งความเร็วขึ้นอีกนิด ใกล้จะได้อม...เอ๊ย! ใกล้จะโดนอม เอ๊ย! ยิ่งคิดยิ่งมั่ว ใกล้จะถึงคอนโดแล้ว หลังจากนั้น... “อื้อ...อื้อ” คนโดนปลุกด้วยจูบร้องประท้วง อัญชญาตกใจตื่น มองไปรอบรถคือพื้นที่จอดรถในส่วนของชั้นพวกเธอ “ถึงแล้ว ไปเถอะ” กันต์บอกอย่างรีบร้อนจนคนฟังรู้สึกแปลก ๆ “เป็นไร ดูตื่น ๆ” นักศึกษาสาวมองคนทำหน้าตาตื่นเหมือนคนกำลังจะทำความผิด “เปล๊า!” พิรุธคำโตเขียนไว้บนหน้าผากของเขา แม้ปากจะบอกว่าเปล่า “เสียงสูงขนาดนี้” ถึงอัญชญาจะสงสัย แต่ก็ยังก้าว