Todos los capítulos de My Dear เด็กเลี้ยงตัวแสบ ( NC 18+): Capítulo 31 - Capítulo 40

“ผู้ชายนมชมพูนี่ก็น่าดูดดีนะคะ” “เดี๋ยวพี่ให้ดูดครับ แต่ขอพี่ดูดของเบ๊บก่อนนะครับ” “บี๋ดูดแรง บางทีนึกว่าหลุดติดปาก” น้ำเสียงเธอติดพร่าเล็กน้อย เมื่อแหวกกลีบงามให้เขาดูว่าอะไรที่มักจะติดปากเขาไป “ดูดไม่แรง น้ำหวานก็พุ่งสิครับ” เขาถอดกางเกงออกเรียบร้อยแล้ว ถูไถส่วนปลายของความแข็งขึงเข้ากับเกสรที่เขามักดูดแรง ๆ จนเธอดิ้นพล่านทุกครั้ง “อื้อ เสียวจัง” เสียงหวานร้องครางจนเขาอยากเข้าไปในตัวเธอเสียตอนนี้ แต่เพราะยังไม่ถึงเวลา “ขอพี่ชิมสักหน่อยก่อนนะคะ” ว่าแล้วขาของเธอก็อ้าออกมากกว่าเดิม เขาต้องการชิมอะไรไม่ต้องสงสัย ชิมและดูดอย่างที่เขาเคยทำให้เธอจนร้องครางนั่นแหละ เมื่อปลายลิ้นสากแตะลงแค่ตรงกลางรอยแยกเท่านั้น ร่างบอบบางก็ผวาเกร็ง “อย่ารีบเสร็จเบ๊บ” เขาเตือนก่อนลงลิ้นไล้เลียทุกส่วนของดอกไม้งาม รสและกลิ่นดอกไม้สีแดงสดยิ่งทำให้เขากระสันอยาก มือบางขยุ้มกลุ่มผมดกดำ แอ่นกายหนีด้วยความเสียว เมื่อเขาแทรกนิ้วมือเข้าในร่องรักอันคับแน่น “อื้อ” เสียงหวานครางพึงพอใจในรสรักที่เขาป้อนให้เธอ ปลายลิ้นรัวเร็วเร่งเร้าให้เธอปลดปล่อ

อรรถพรนั่งมองว่าที่ลูกเขย กันต์เคยมาบอกกับอรรถพรและแพรพลอยตั้งแต่ครั้งวันเกิดของโอบอ้อม ว่าทั้งสองกำลังคบกันอยู่ เรื่องราวของกันต์กับพ่อ อรรถพรก็รับรู้จากชายหนุ่มตรงหน้า และเมื่อไม่กี่วันก่อนกานต์เข้ามาขอพบเขา ‘ผมไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงกับการคบหากันระหว่างลูกสาวคุณกับลูกชายผม’ คำถามของกานต์ในตอนนั้นทำให้อรรถพรถึงกับแปลกใจ การคบหาของใครกับใครสักคน ต้องใช้ความคิดเห็นจากคนรอบข้างด้วยหรือ ‘ผมแล้วแต่ทั้งสองคนครับ’ ‘ลูกสาวคุณยังเรียนอยู่ อีกอย่างผมมีคู่หมายให้ลูกชายผมแล้ว หวังว่าคุณจะเข้าใจและบอกให้ลูกคุณเลิกยุ่งกับลูกชายผม’ คำพูดจากปากกานต์ทำให้อรรถพรงงอยู่ไม่น้อย ‘ผมคงบอกลูกแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ในเมื่อเป็นความสมัครใจของลูก อีกอย่างทั้งสองก็ยังโสด ผมไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องห้าม’ ‘เอ๊ะ! คุณ ผมก็บอกอยู่นี่ไงว่าผมมีคู่หมายให้ลูกแล้ว’ ‘แล้วคุณไม่บอกลูกชายคุณให้เลิกยุ่งกับลูกสาวผมล่ะ’ อรรถพรถามกลับ คนฟังถึงกับนิ่วหน้า ‘เพราะมันไม่ฟังไง ถ้าไอ้กันต์ฟังที่ผมห้าม ผมจะมาหาคุณเหรอคุณอรรถ คุณนี่ก็ถามแปลก ๆ’ คำพูดของกานต์ยิ่งทำให

กันต์นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยมะเร็งตับระยะสุดท้าย เขาไม่รู้หรอกว่าเหตุผลอะไรที่แม่ถึงทิ้งเขากับพ่อ เวลามันผ่านเนิ่นนานมาแล้ว เขาควรจะโกรธจะเกลียดแม่นะ เด็กชายวัยหกขวบตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอแม่เกลียดตามที่พ่อบอก แต่เมื่อรู้ว่าแม่ป่วย เขาก็เกลียดไม่ลง แม่มาหาเขาในวันที่ท่านป่วยในระยะที่สอง เมื่อห้าปีก่อน เขาจ่ายเงินค่ารักษาให้ท่าน เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาจะช่วยได้ความรักความผูกพันตามสายเลือดยังคงมี แต่จะให้ผูกพันเหมือนคนที่เลี้ยงดูเขามา มันก็ต่างออกไป กันต์เคยคิดว่าบางทีเขาอาจจะไม่มีหัวใจในตอนนั้นเขาคิดอย่างนั้นจริง ๆ เขาไปพบจิตแพทย์เพียงเพื่อจะให้แน่ใจว่าตนเองปกติเขาได้รับคำตอบว่าตนเองปกติทุกอย่าง เขาไม่ได้รักแม่อย่างที่เขาคิดนั้นไม่แปลก เพราะแม่ไม่ได้เลี้ยงดูและไม่ได้อยู่กับเขามานาน ในความทรงจำเขาแทบไม่มีเรื่องแม่แต่เมื่อได้อยู่ด้วยกัน ได้ใช้เวลาร่วมกันถึงห้าปี และเขาเพิ่งกลับเมืองไทยได้แค่ไม่กี่เดือน ทำไมแม่กลับมาเป็นมะเร็ง และตอนนี้อยู่ในระยะสุดท้ายมีนาหรือมินยอง ชื่อภาษาเกาหลีของเธอ เธอมองหน้าลูกชายเพียงคนเดียว มือซีดเซียวยกขึ้นลูบใบหน้าหล่อเหลาที่ผสมผสานมาจากเธอและพ่อของเขา

“พ่อ ให้อภัยกันได้ไหมครับ” “ถ้าแกไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ฉันวางนะ” กานต์ตัดสายในทันที สำหรับเขา มีนาเป็นคนอื่นไปแล้ว ไม่ใช่คนในครอบครัว ไม่ใช่แม่ของลูกอีกต่อไป กลับมาทำไม ถ้าจะมาทำให้ทั้งเขาทั้งกันต์เสียใจ เลือกจะทิ้งไปแล้วก็ไปสิ ไปให้พ้น “คุณพี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ปรานีเดินออกมาเห็นสามีที่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ “เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร” กานต์ตอบ วางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะและหยิบแก้วชาขึ้นมาดื่ม “แต่...คุณพี่ร้องไห้” คำพูดของปรานีทำให้กานต์ลูบใบหน้าตัวเอง ถึงได้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองร้องไห้ ไม่สิ เขาไม่ได้ร้องไห้ แค่มีน้ำไหลออกจากตาเท่านั้น เขาจะร้องไห้ทำไมกัน “ฝุ่นคงเข้าตา” กานต์หยิบทิชชูใกล้มือมาซับตาทั้งสองข้าง ฝุ่นในห้องหนังสือคงเยอะไปเท่านั้น แค่เท่านั้น “เดี๋ยวน้องให้แม่บ้านทำความสะอาดอีกรอบค่ะ” “อืม” “คุณพี่คะ แล้วเรื่องลูกของเรา” ‘ลูกของเรา’ ที่ปรานีหมายถึงคือกันต์และลิลินลูกสาวของเธอ “กันต์คงไม่ยอม” “แต่คุณพี่คะ...” “ฉันเหนื่อยจัง ขออ่านหนังสือเงียบ ๆ ได้ไหม

“เออดี มึงล่ะอาร์ต กลับก่อนไหม” กันต์พยักหน้าเข้าใจเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะหันไปถามเพื่อนรักสถานะพี่เมีย “เดี๋ยวรอดูก่อน พรุ่งนี้ก็วันหยุดไทย บริษัทกูหยุดทำงาน” อาชวินบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ เขาพยายามทำน้ำเสียงให้คงที่ แม่ของกันต์อาการดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนกับตอนนั้น...ตอนที่ปู่เขากำลังจะจากไป “กันต์” เสียงของแม่แผ่วเบาจนเขาแทบไม่ได้ยิน สายออกซิเจนยังพาดผ่านระหว่างจมูกกับริมฝีปาก “ครับแม่ หิวไหมครับ” กันต์ยิ้มและบีบมือแม่ อัญชญายืนข้าง ๆ เขา เธอลูบหลังเขาให้นั่งลงข้างผู้เป็นแม่ เสียงลมหายใจของแม่แผ่วเบา แต่เพราะความเงียบในห้องทำให้ทั้งกันต์และอัญชญายังได้ยินชัด เสียงของลมหายใจของคนเราจะมีความหมายกับอีกคนได้ถึงเพียงนี้สินะ “แม่หิวไหมครับ” กันต์ถามอีกครั้ง แม่เขาส่ายหน้า มือที่บีบมือเขาแน่นกว่าเดิม “กันต์…แม่รักลูก” น้ำตาของแม่ไหลลงหางตาทั้งสองข้าง “กันต์รู้ครับแม่ ไม่ร้องนะ” เขายังบีบมือแม่ไว้แน่น เช็ดน้ำตาสองข้างแก้มของแม่ด้วยทิชชูอย่างเบามือ “อัญ...แม่รักอัญ ฝาก...ฝากพี่ด้วยนะ” “แม่ไม่ต้องห่วงน