Todos los capítulos de My Dear เด็กเลี้ยงตัวแสบ ( NC 18+): Capítulo 51 - Capítulo 60

อัญชญานั่งมองภาพถ่ายนั้นอยู่นาน คิดอยู่ว่าต้องทำอย่างไรกับสิ่งที่ได้รับรู้ ถ้าเขามีลูก แล้วลูกเขาอยู่ที่ไหน ทำไมตลอดเวลาหลายเดือนที่อยู่ด้วยกัน เขากลับไม่พูดถึงเรื่องลูกเลยสักครั้ง หรือว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่อยากให้เธอรับรู้ เธอเปิดเปลือยทุกความรู้สึกและรับเขาเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของเธอ ไม่ว่าจะเป็นทั้งหัวใจและครอบครัว ความรักครั้งนี้จะมีแค่เธอที่ทุ่มเท หรือมีแค่เธอเท่านั้นที่มองเห็นอนาคตร่วมกัน สำหรับเขามีเธออยู่ในอนาคตนั้นไหม เธอเดินออกมาจากห้องเขา เก็บทุกอย่างที่ร่วงหล่นให้เรียบร้อย ทำให้เหมือนว่าเธอไม่เคยเข้ามาในนี้ ทำเหมือนไม่เคยมีเธออยู่ในห้องเขาตรงนี้ อัญชญาตรงกลับบ้านพี่ชาย เวลานี้เธออยากคุยกับอัยรินทร์ เวลาได้คุยกับพี่สะใภ้ที่วัยห่างกันถึงสิบกว่าปี แต่กลับสนิทกันเหมือนเพื่อน ทุกครั้งที่คุยกับอัยรินทร์ ทุกความรู้สึกเธอสามารถเปิดเผยได้อย่างไม่ต้องปิดบัง “วันนี้ลมอะไรหอบมานี่” อัยรินทร์เดินเข้ามากอดคนที่เพิ่งลงจากรถยนต์ของตนเอง “เด็ก ๆ ไปไหนกันหมด” อัญชญามองหาหลาน ๆ ที่น่าจะเล่นอยู่แถว ๆ นี้ แต่กลับไร้เงาของเจ้าแสบทั้งสาม

“เฮีย ชีวิตคู่คือการแชร์ความสุขและความทุกข์นะคะ เฮียอย่าคิดแบบนั้นสิ” “แต่...” กันต์ทำท่าจะแย้ง แต่มือเล็ก ๆ กลับมาลูบตรงอกข้างซ้ายของเขา “เจ็บไหม ตรงนี้เจ็บใช่ไหม ต่อไปไม่เจ็บแล้วนะ บี๋ของอัญเก่งที่สุด อยู่ด้วยกันและสร้างครอบครัวไปด้วยกันนะคะ”เขารวบคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่น น้ำตายังคงไหลบนบ่าเล็ก ๆ ของเธอ “อัญจะปกป้องเฮียเอง จะไม่มีใครมาทำให้หัวใจของเฮียเจ็บอีกแล้วนะ ต่อไปมีอะไรให้บอกอัญเข้าใจไหม” เธอตบไหล่คนตัวโตที่กำลังร้องไห้เบา ๆ กันต์ใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบากจริง ๆ ไม่ว่าตอนไหน ทำไมชีวิตเขาถึงได้ยากลำบากตลอด “เฮียขอโทษนะเบ๊บ ขอโทษที่ทำให้เบ๊บร้องไห้ตลอด เบ๊บร้องไห้เพราะเฮียกี่ครั้งแล้ว” เขาพูดไปด้วยก็เช็ดน้ำตาให้คนตัวเล็กไปด้วย “เฮียพูดอย่างนี้จะเลิกกับอัญเหรอ” อัญชญาย่นคิ้วถามเขาอย่างไม่เข้าใจ “เฮ้ย! ไม่สิ จะเลิกได้ไง รักขนาดนี้” กันต์ร้องด้วยความตกใจ เขาไม่มีความคิดที่จะเลิกกับเธอเลยสักครั้ง ถึงเขาจะทำให้เธอเสียน้ำตา แต่เขาก็สัญญากับตัวเองว่าต่อไปจะสร้างความทรงจำกับเธอให้มีแต่รอยยิ้ม “ถ้าไม่เลิก ต้องพูดขอบคุณแทน

“เข้าใจแสดงว่าหื่นเท่ากัน ไปเถอะ ชดเชยหลายวันของเราที่หายไป เดี๋ยวเฮียเพิ่มรอบให้” มีการเพิ่มรอบโดยที่ไม่ต้องร้องขออีก “เฮีย...” เสียงร้องครางของเธอดังไม่หยุดเมื่อโดนคนทำให้น้ำเยอะ ๆ และยังโดนยกซดไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง “เฮีย ที่หยุดไป ไม่ต้องชดเชยคืนนี้คืนเดียวก็ได้หรอก” เธอบอกเขาในตอนที่โดนจับกินในรอบที่สามของคืน เรี่ยวแรงของเธอแทบหมดสิ้น ใครบอกว่าเขาแก่ ถ้าเธอได้ยินจะเรียกมาตบปากเลย คนแก่อะไรอึดได้ขนาดนี้ ทำเธอแข้งขาอ่อน ตัวสั่นสะท้านเพราะความสุขสม ดิ้นทุรนทุรายอย่างที่ชีวิตนี้เธอไม่คิดว่าจะดีดดิ้นได้ขนาดนี้ ยังไม่รวมเสียงที่เธอกรีดร้องจนแทบจะหมดเสียง ไหนใครบอกว่าไม่อยากให้เธอเสียน้ำตา เธอเสียทั้งน้ำตา ทั้งน้ำตัว ไม่ไหวแล้ว ถ้าต่ออีกรอบ คำว่าฟ้าเหลือง เธอคงได้เห็นก็คราวนี้แหละเสียงโทรศัพท์มือถือของกันต์ดังขึ้นในวันหนึ่งขณะพักกลางวัน เบอร์โทรศัพท์ที่เขาไม่คุ้นเคย อยากจะกดบล็อก แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขากดรับ “สวัสดีครับ” “คุณกันต์ น้าเอง” “น้าอุ่น” น้าอุ่นแม่บ้านของกานต์ น้าอุ่นเป็นแม่บ้านที่เข้ามาอยู่ในช่วง

“มันไม่กล้าหรอก มันอยากได้เงินจะตาย อย่างไรเราต้องใช้มันตอนที่ไอ้สองคนนี้ตาย นังอุ่นนี่แหละจะบอกกับตำรวจว่าไอ้กันต์หลอกพ่อมันมาฆ่า” นายแมนพูดอย่างมั่นใจ นังอุ่นมันติดการพนันต้องการเงิน ตอนนี้มันต้องการเงินยิ่งกว่าสิ่งใด “พวกแกคิดว่าจะรอดไปเหรอ ตำรวจไม่ได้โง่” กานต์สุดจะทน ถึงมือขาของเขาจะถูกมัด แต่ปากเขายังว่าง “ไม่ใช่ธุระมึงไหมไอ้แก่ กว่าตำรวจจะมา มึงได้ไปเฝ้ารากทุเรียนพร้อมลูกของมึงแล้ว รับรองว่ากูจะให้มึงกับลูกเจ็บน้อยที่สุด อย่างน้อยมึงก็เลี้ยงลูกกับเมียกูมาตั้งสิบกว่าปี ตอนที่กูอยู่ในคุก” แมนพูดอย่างสะใจ สิบปีที่ปรานีพยายามเพื่อเขาและลูกอย่างอดทน ถึงเวลาแล้วที่คนอย่างแมนจะทำเพื่อเมียและลูก “นี...” กานต์เรียกผู้หญิงที่เขารับมาอุ้มชูเพราะความรักความสงสาร ไม่คิดว่าเขาจะเลี้ยงงูเห่าไว้ใกล้ตัว คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียรักของกานต์เดินออกจากห้องไปอย่างไม่ไยดี เธอดูแลกานต์มาตั้งหลายปี แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่เธอควรจะได้ ปรานีและแมนออกไปแล้ว เหลือแค่กานต์และลูกชายที่หมดสติอยู่ไม่ไกล เขาอยากขยับไปหากันต์ แต่ตัวเขาถูกผูกไว้กับเสากลางห้อง ส

ย้อนไปเมื่อวาน “มีอะไรครับเพื่อนกันต์ ถึงกับต้องประชุมสาย” เสียงของภรัณถามขึ้นอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้เขาอยู่ที่เชียงใหม่ กำลังนอนให้เมียรักถอนผมหงอกอยู่ ไอ้กันต์เพื่อนรักก็โทรมา ไม่เท่านั้น ยังประชุมสายกับธรรนธ์อีกคน “แม่บ้านโทรมาว่าน้านีจับพ่อกูไปที่จันทบุรี ให้กูตามไปช่วย” แค่กันต์เล่าถึงตรงนี้ ทั้งสองหนุ่มก็แค่นยิ้ม มุกควาย ๆ แบบนี้ ไม่รู้ว่าไอ้คนคิดแผนใช้อะไรคิด “เล่นกับมันหน่อยไหม” ธรรนธ์เจ้าพ่อสวนทุเรียนรายใหญ่ของจันทบุรี พ่อเขายังเป็นผู้มีอิทธิพลของจังหวัดจันทบุรี จะมาทำอะไรหยามหน้ากันในถิ่นอย่างนั้น ใครมันจะไปยอม “เดี๋ยวกูเช็กสัญญาณโทรศัพท์กับเบอร์ที่มันติดต่อให้ ตอนนี้เราต้องแน่ใจว่าพ่อมึงปลอดภัยก่อน” ภรัณบอกเพียงเท่านั้น ก่อนจะวางสายไป เหลือแค่ธรรนธ์และกันต์อยู่ในสาย “มึงออกมาเลย คนของกูจะติดตามมึงทันทีที่มึงก้าวขาเข้าเขตจันทบุรี” คำพูดของธรรนธ์ทำให้คนเป็นเพื่อนถึงกับอึ้ง เพื่อนเขามันเล่นใหญ่แบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่ก็เอาเถอะ กันต์จะไม่แซวเพื่อน เพราะอย่างไรเสียเพื่อนเขามันก็เก่งสมราคาคุย หลังจากวางสาย กันต์ก็ดำเนินก