All Chapters of เจ้าพ่อก่อรัก: Chapter 31 - Chapter 40

อรรดาค้อนคมให้คนเป็นสามีอีกที ในขณะที่คริสหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างถูกใจ เพราะเขาเลือกภรรยาคนนี้ด้วยความรัก เขาจึงมีความสุข และเขาก็อยากให้ลูกชายมีความสุข จึงปล่อยให้เอียนเลือกเจ้าสาวด้วยตัวของตัวเอง แต่จนป่านนี้แล้วเขาก็ยังไม่เห็นวี่แวว มีเพียงแม่สาว ๆ ไร้สาระ ดีแต่แต่งตัวสวยไปวัน ๆ โฉบไปมาจนเขาปวดหัว ก็มีครั้งนี้แหละที่เขาเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของอนรรฆ“ตอนนั้นฉันแทบไม่ได้ใช้เล่ห์กลหรือมารยาอะไรกับคุณสักนิดเดียว คุณยังหลงฉันขนาดนี้ ถ้าฉันใช้ล่ะก็...คุณหลงฉันยิ่งกว่านี้อีกแน่”สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องของคุณอรรดาฉายชัดออกมาทันที จนคุณคริสหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างชอบใจ อรรดาสำหรับเขาน่ารักเสมอจนถึงทุกวันนี้ ถึงวันเวลาจะเปลี่ยนไปขนาดไหน เธอก็ยังน่ารักสำหรับเขาตึกสูงที่อยู่ตรงหน้าทำให้กมิตตราเงยหน้าขึ้นมองอย่างอึ้ง ๆ เธอรู้ว่าครอบครัวของอนรรฆร่ำรวยแต่ไม่คิดว่าจะร่ำรวยขนาดนี้ จากชื่อของอาคารนี้ก็เห็นแล้วว่าอาคารนี้เป็นของอนรรฆทั้งตึก“ขอโทษค่ะ...ฉันมาขอพบคุณอนรรฆค่ะ”ประชาสัมพันธ์สาวยิ้มตอบกลับอย่างคนอัธยาศัยดี“ได้ค่ะ...จะให้เรียนว่าใครมาขอพบคะ”“ฉันชื่อกมิตตราค่ะ มาจากคุณอรรดา เอ่อ...ท่

อนรรฆครางออกมาในลำคออย่างถูกใจ ไม่มีการจูบตอบอย่างดูดดื่มช่ำชอง แต่กิริยาเงอะเงิ่นไร้เดียงสาของกมิตตรากลับทำให้อารมณ์เขาพลุ่งพล่านร้อนซู่ไปทั้งตัว จนชายหนุ่มต้องผละออกจากกลีบปากบางอย่างตัดใจ ยิ่งเห็นสีหน้าตื่น ๆ แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ กลีบปากบางทั้งคู่แดงก่ำบวมเบ่งด้วยฝีมือของเขา อนรรฆก็ต้องสูดลมหายใจเข้าปอดห้ามความรู้สึกของตัวเองไว้อย่างสุดความสามารถ เพราะไม่อยากให้กมิตตราตกใจไปมากกว่านี้แค่ที่เธอเป็นอยู่นี่มันก็เหมือนกับว่าเขากำลังรังแกเด็กอยู่แล้ว แต่ให้ตายสิ...ตอนนี้เขาก็อยากทำตัวให้เหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็กอีกครั้งกมิตตราผละออกจากร่างสูง สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมองสบตาคมเข้มบ่งบอกความรู้สึกของเขาว่าตอนนี้มันรู้สึกอย่างไรอย่างหวาดหวั่น มันไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความไม่เข้าใจต่างหาก ว่าเขาทำแบบนั้นกับเธอทำไมหรือว่าเขาเห็นเธอเป็นของเล่น เป็นเด็กกำพร้าผู้ไร้เกียรติ ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องเกรงใจ ใครจะทำแบบนี้กับเธอเมื่อไรก็ได้ กมิตตาไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ หญิงสาวหันตัววิ่งกลับเข้าไปในบ้านทิ้งให้อนรรฆยืนมองตามหลังด้วยแววตาหนักใจ อยากดึงร่างบางมากอดปลอบประโลมและอธิบายให้เธอเข้าใจว่าสิ

อนรรฆถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด อยากจะจับร่างบางของผู้หญิงตรงหน้ามาเขย่า ๆ ให้เธอเปิดปากไม่ใช่เก็บเงียบแบบนี้ แต่คำพูดของแดนไทยก็ลอยเข้ามาในหัวสมองของเขาทันที ผู้หญิงที่ไหนจะชอบผู้ชายเถื่อน ๆ ดุ ๆ แบบนี้ สีหน้าของอนรรฆจึงเปลี่ยนให้ดีขึ้นนิด ขอย้ำ...นิดเดียวเท่านั้น“แล้วโกรธอะไรฉัน”เงียบเช่นเดิม คราวนี้สีหน้าที่ดีขึ้นนิดของอนรรฆกลับเป็นเคร่งเครียดตึงขึ้นเช่นดั่งเดิม“ทำไม...ทำไม...ยัยหนูแก้ม โกรธอะไรก็พูดออกมาสิ นั่งอมปากอยู่อย่างนี้จะคุยกันรู้เรื่องไหม ผู้หญิงทำไมมันซับซ้อนแบบนี้นะ”คราวนี้สายตาไม่พอใจของกมิตตราตวัดมามองหน้าคนที่ยืนค้ำศีรษะเธออยู่ ทั้งคู่มองกันนิ่งอย่างไม่มีใครยอมใคร“ใครมันจะมักง่ายทำอะไรโดยไม่คิดแบบคุณล่ะ”สายตาคมกริบของอนรรฆมองจ้องกมิตตรานิ่ง เธอพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร“มักง่ายยังไง...บอกมา ถ้ากล้าพูดถึงขนาดนี้แล้วก็พูดให้จบ”“ก็คุณมาจู...”คำว่าจูบของกมิตตราถูกลืนลงคอทันที เมื่อร่างสูงขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิดจนตอนนี้ห่างกันไม่ถึงคืบ ใบหน้าหวานร้อนซู่ยามที่เอ่ยพาดพิงถึงเรื่องที่เธอไม่อยากพูดถึง ใบหน้าหวานเมินมองไปทางอื่นทันที“ยัยหนูแก้ม...เราโต ๆ กันแล้ว หันห

คิ้วหนาของอนรรฆขมวดเข้าหากันจนย่น เขาตาฝาดไปหรือเปล่าที่คิดว่าเห็นเคทเธอรีน่ายืนอยู่ตรงหน้าเขา ณ ตอนนี้ แต่ความสงสัยเป็นอันหมดสิ้นเมื่อหญิงสาวคนนั้นหันมา เพียงแค่เห็นหน้าเรียวปากของเคทเธอรีน่าก็แย้มออกมาจนสุด ร่างบางวิ่งถลาเข้ามาโอบกอดร่างสูงของอนรรฆไว้แน่น ไม่สนใจสายตามากมายหลายคู่ที่มองอย่างสนใจ ผิดกับอนรรฆที่พยายามแกะแขนที่รัดร่างของเขาออกอย่างอ่อนโยน “เคธี่...คุณมาได้ยังไง”“เอียนคะ...เคธี่คิดถึงเอียนมากที่สุดเลยค่ะ คิดถึ๊ง...คิดถึง” ไม่พูดอย่างเดียวแต่ริมฝีปากบางยังแตะแก้มทั้งสองข้างของอนรรฆ“เคธี่ครับ”“แหม...เอียนขา ทำเป็นเหมือนเราไม่เคย...”“แต่ที่นี่เมืองไทยนะครับ เราทำแบบนี้มันไม่เหมาะ”เคทเธอรีน่าชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมผละไปเกาะแขนเขาไว้เพียงอย่างเดียว“ไม่เห็นเคธี่ตั้งหลายเดือน เอียนคิดถึงกันไหมคะ”แดนไทยที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจฟังแต่ได้ยินเสียงเคทเธอรีน่าลอยเข้าหู บอดี้การ์ดหนุ่มหัวใจสาวเบะปากตัวเองเล็กน้อย ในขณะที่กันต์มองภาพทั้งคู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะถ้าเคทเธอรีน่ารู้เรื่องกมิตตราเมื่อไรคงไม่ปล่อยให้เธอได้มีชี

ทันทีที่กมิตตราเดินเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เด็ก ๆ ต่างวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตาในมือเพื่อมาอวดพี่สาวคนโตที่พวกเธอและเขานับถือจนกมิตตราแปลกใจ เพราะโดยปกติถ้ามีใครจะมาบริจาคสิ่งของก็ต้องนัดล่วงหน้าและเธอก็จะนัดให้มาในวันที่เธอว่าง“ได้ตุ๊กตาพวกนี้มาจากไหนกันคะเด็ก ๆ”“มีคนใจดีเอามาให้ค่ะ เขายังบอกกว่าจะช่วยเหลือบริจาคเงินให้บ้านของเราด้วยนะคะ”คิ้วเรียวของกมิตตราขมวดเข้าหาอย่างสงสัย หญิงสาวจึงเดินเข้าไปถามคุณแม่อธิการที่ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกลจากเธอเช่นเดียวกับกันต์ที่เดินเข้าไปสมทบตามหลังกมิตตรา“พี่กันต์คะ นี่คุณแม่อธิการจันดากับคุณแม่อธิการเภตรา เป็นคนดูแลแก้มมาค่ะ”กันต์ยกมือขึ้นทำความเคารพคุณแม่ทั้งสองอย่างนอบน้อม พร้อมกับยิ้มให้ทั้งคู่อย่างฝากตัว“ใครเอาตุ๊กตาพวกนั้นมาให้เด็ก ๆ คะคุณแม่”“ท่านไม่ยอมบอกชื่อ บอกเพียงแค่ว่าอยากทำบุญเหมือนปิดทองหลังพระ ไม่อยากออกชื่อเสียงเรียงนามให้มันเอิกเกริก”“แต่โดยปกติคุณแม่จะต้องให้พวกนั้นนัดก่อนล่วงหน้าไม่ใช่หรือคะ”“ท่านบอกว่ารู้จักคุณเอียนด้วยนะ”คราวนี้คิ้วหนาของกันต์ขมวดเข้าหากันนิ่งมองคุณแม่อธิการทั้งสองเหมือนจะถามว่าจริงหรือ...แต่ใคร ๆ ก