Todos os capítulos de ดั่งทรายต้องลม: Capítulo 91 - Capítulo 100

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 7“ก็ได้ค่ะ ส่งทางไหนดีคะ ไลน์ละกัน” ยุรนันท์จึงบอกไอดีไลน์ให้ปรียารัตน์รู้ ไม่กี่อึดใจต่อมาคลิปสองคลิปก็ถูกส่งมาในไลน์ยุรนันท์ “เรียบร้อยค่ะ หวังว่าพี่เฮิร์ปจะรักษาคำพูดนะคะ อ้อ...ลืมบอกไป พี่อุ้มบอกว่า รับงานเมื่อคืนวันสุดท้ายค่ะ เพราะต้องชุบตัวเตรียมตัวเป็นเมียพี่เฮิร์ป”ยุรนันท์แค้นประโยคนี้มาก ที่บอกว่าปรียาพรรับงานวันสุดท้าย มันเหมือนมีหอกแหลมคมพุ่งใส่ใจเขาอย่างไรอย่างนั้น“อุ้มรู้เรื่องขอสินสอดเพิ่มหรือเปล่า”“แหมรู้สิคะ คนนั้นน่ะตัวต้นคิดเลย คงกะว่าเลิกอาชีพอีตัวแบบถาวร เพื่อเป็นคุณนายไงคะ ยิ่งคุณแม่พี่เฮิร์ปอยากได้เป็นสะใภ้ พี่อุ้มพูดเลยนะคะว่าจะปอกลอกให้มากที่สุด วันไหนเลิกกับพี่เฮิร์ปจะได้สบายมีเงินมีทองใช้ หาผัวใหม่เกาะได้สบายค่ะ”น้องสาวต่างสายเลือดแสนร้ายโยนความผิดให้ปรียาพร แถมใส่ร้ายไปอีก ยุรนันท์ที่มีความเกลียดชังต่อว่าที่เจ้าสาวเป็นทุนเดิม เชื่อสนิทใจและเพิ่มความรู้สึกที่มีต่อปรียาพรมากขึ้นเป็นร้อยเท่าปรียารัตน์ยิ้มกับท่าทางของยุรนันท์ แผนนี้ได้ผลเกินคาด อันที่จริงแล้วสายใจไม่จำเป็นต้องให้ปรียาพรขายร่างกายเพราะอีกไม่กี่วันนางกับครอบครัวก็จะได้

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 9หนึ่งเดือนต่อมา ชีวิตหลังแต่งงานระหว่างยุรนันท์กับปรียาพรไม่เหมือนคู่อื่น เพราะทั้งสองเหมือนต่างคนต่างอยู่แม้ว่าอยู่ร่วมบ้าน อยู่ร่วมห้องเดียวกัน นอนเตียงเดียวกันแต่ก็ไม่แตะต้องร่างกายกันและกันเลยสักครั้ง ยุรนันท์แทบไม่สนใจปรียาพรเลย ราวกับว่าเธอเป็นอากาศ รู้ว่ามีอยู่จริงแต่มองไม่เห็น จึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจ เขากลับบ้านบ้างไม่กลับบ้าง แล้วแต่อารมณ์ ต่างกับปรียาพร เธอทำหน้าที่ภรรยาได้อย่างดีเยี่ยม ดูแลสามีแม้เขาไม่ต้องการ จัดเตรียมเสื้อผ้าให้สวมใส่ บีบยาสีฟันบนแปรงให้เขาพร้อมใช้ ผ้าขนหนูมีทั้งเช็ดตัว เช็ดผมและพันรอบกาย แรกๆ ยุรนันท์ไม่ใส่ใจเรื่องที่ปรียาพรทำให้ บางครั้งเขาโยนเสื้อผ้าที่เธอเตรียมไว้ให้ลงบนพื้น ก่อนหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวมใส่แทน เธอเสียใจน้อยใจกับการกระทำของสามี ทว่าก็ไม่หยุดทำเรื่องดังกล่าว จัดเตรียมชุดให้เขาสวมใส่ต่อจนถึงทุกวันนี้ แม้ว่าเขาต้องการหรือไม่ เธอก็จะทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุดไม่เพียงแค่ยุรนันท์ที่ปรียาพรดูแล ในระหว่างวันเธอมีหน้าที่ดูแลนวลผ่องและรื่นฤดีที่รักและเอ็นดูปรียาพรมาก ทั้งสองจะไม่พอใจทุกครั้งที่ยุรนันท์ไม

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 11 ยุรนันท์ไม่ออมคำพูด ไม่กลั้นความเกลียดชังที่มีต่อภรรยา ความเศร้าเกาะกินุรา กลั้นน้ำตาไว้เต็มที่ น้ำตาที่เขามองไม่เห็นค่าหรือรู้สึกสงสารเลยสักนิดเดียว “อุ้มไปเตรียมอาหารเย็นก่อนนะคะ”คนพูดทำหน้าเศร้า หมุนตัวเดินไปยังห้องครัว ยุรนันท์ไม่รู้สึกใดใดกับคำพูดหรือการกระทำของตน เขาเป็นคนชัดเจน เกลียดคือเกลียด รักคือรัก ชายหนุ่มก้าวเดินขึ้นไปชั้นบน ไปยังห้องนอนของตนเอนกายสักสิบนาที รอเวลาอาหารเย็น เมื่อก้าวเข้ามาในห้องนอน ยุรนันท์มองเห็นถุงแบรนด์เนมหลายใบวางอยู่บนโซฟาปลายเตียง เขาเดินไปดูด้วยความอยากรู้ว่า มีอะไรในถุงเหล่านั้นบ้าง แค่ดูด้วยตาก็รู้แล้วว่า ราคาสินค้าทั้งหมดแต่ละอย่างไม่เบาเลย “เธอนี่เก่งจังนะอุ้ม ปอกลอกแม่ฉันหมดไปเป็นล้าน ไหนจะเงินค่าสินสอดอีก เธอเข้ามาในชีวิตฉันเพราะเงินจริงๆ”ยุรนันท์เข้าใจผิดยกใหญ่ เขาเบ้หน้าราวกับรังเกียจเจ้าของสินค้าหลายแบรนด์ ก่อนเดินไปกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง เล่นเกมส์ในมือถือฆ่าเวลา อีกราวสิบนาทีต่อมา ส้มขึ้นมาเรียกเจ้านายหนุ่มให้ลงไปกินอาหารเย็น เขายกมือไหว้นวลผ่องและรื่นฤดี ก่อนหย่อนก้นนั่

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 13งานค่ำนี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนมีชื่อเสียง มีฐานะ มีชาติตระกูลมาร่วมงาน ต่างยืนบ้างนั่งบ้างคุยกันในเรื่องที่ตัวเองให้ความสนใจ แต่ละก้าวที่เดินเข้าไปในงาน ปรียาพรแข้งขาสั่น ไม่กล้ามองหน้าใคร หลบหน้าหลบตาคนที่มองมาเพราะเกรงว่า หากคนอื่นทักเธอจะคุยกับคนนั้นๆ ไม่รู้เรื่อง หรืออาจทำให้ยุรนันท์ขายหน้า และนั่นหมายถึงรื่นฤดี นวลผ่องกับประภาวรรณก็ต้องขายหน้าไปด้วย เธอจึงก้มหน้าเดิน“พื้นมันมีอะไรดี เธอเอาแต่มองพื้น” ยุรนันท์ที่สังเกตเห็นจึงถาม“ก็ยังดีกว่ามองหน้าคนในงานนี่คะ อุ้มไม่รู้จักใคร เกิดใครมาทักพูดคุยในเรื่องที่อุ้มไม่เข้าใจ พูดผิดๆ ถูกๆ ออกไป พวกเขาคงหัวเราะเยาะอุ้มแน่ๆ แล้วอาจทำให้คุณเฮิร์ปเสียหน้าได้ อุ้มก็เลยก้มหน้าไม่สบตาใคร ก้มหน้าแบบนี้จะได้ไม่มีคนมาทัก คุณเฮิร์ปจะได้ไม่ถูกใครนินทาว่ามีเมียเป็นคนชั้นต่ำ”คนได้รับคำตอบถึงกับอึ้ง ตอนแรกคิดไว้ว่าจะแกล้งเธอให้ยืนหัวเดียวกระเทียมลีบสักครึ่งชั่วโมง ให้ปรียาพรรู้สึกตัวว่า กาในฝูงหงส์เป็นอย่างไร แต่พอได้ยินประโยคนี้ ความคิดก่อนหน้าหายไปจนสิ้น ใจเขาอ่อนยวบขึ้นทันใด‘ถ้าทำไม่ดีกับอุ้ม คุณแม่กับคุณยายให้เงินอุ้มรวมกัน

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 15กรุงเทพมหานคร หลังจากลงทุนซื้อทองคำแท่งเพื่อเก็งกำไรได้เพียงสี่วัน สายใจได้เงินส่วนต่างจากที่ลงทุนไปห้าหมื่นกว่าบาท น้ำอ้อยตัวตั้งตัวตีชักชวนสายใจร่วมลงทุน มามอบเงินส่วนนี้ให้สายใจด้วยตัวเอง เพราะต้องการพูดคุยเรื่องธุรกิจเพิ่มเติม “นี่จ้ะพี่สายเงินสดห้าหมื่นสามพันบาท” น้ำอ้อยส่งเงินกำไรให้สายใจ “อ้าวแล้วเงินค่าทองที่ลงไปล่ะ” คนถามคือจำเริญ “ส่วนค่าทองแท่งที่ซื้อใครเขาคืนกันจ้ะ คุณดวงเอาไปซื้อทองต่อ เอาไว้เก็งกำไรครั้งต่อไปไง” น้ำอ้อยตอบฉะฉาน “หมายความว่า ต่อจากนี้แม่จะได้กำไรไปเรื่อยๆ ใช่ไหมน้าอ้อย” คนที่พอเข้าใจความหมายของคำพูดน้ำอ้อยเอ่ยขึ้น “ก็เหมือนกับว่า เราเอาเงินก้อนไปลงทุนกับคุณนายดวงไง พอราคาทองขึ้นคุณนายก็เทขายทองแล้วเอากำไรส่วนนั้นให้เรา เงินค่าทองก็เก็บไว้ซื้อตอนราคาลง ทองขึ้นในจุดที่พอใจเมื่อไหร่ก็ขาย เอากำไรมาให้เราต่อไง พ่อกีบแม่เข้าใจที่อุ๋มพูดใช่ไหม” น้ำอ้อยยิ้มเมื่อมีคนอธิบายแทน สายใจกับจำเริญพยักหน้ารับรู้ เข้าใจการเก็งกำไรทองมากขึ้น เดิมทีเข้าใจว่า ได้กำไรก็ได้ทุนก้อนนั้นคืนด้วย