Todos os capítulos de ดั่งทรายต้องลม: Capítulo 81 - Capítulo 90

Chapter 83หนึ่งปีต่อมา งานมงคลสมรสระหว่างปรินทร์กับพราวฟ้าจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายทว่ายิ่งใหญ่สมฐานะเจ้าบ่าว ที่งานนี้เขาทุ่มเทมาก ทั้งเรื่องสินสอดทองหมั้นและเรื่องการจัดงาน กล่าวถึงเรื่องสินสอด ปุริมให้ค่าสินสอดกับพราวฟ้ารวมทั้งสิ้นกว่าหนึ่งพันห้าร้อยล้านบาท สินสอดประกอบด้วยเงินสด ทองคำ เครื่องเพชร ที่ดินทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัดรวมสี่ผืน แล้วที่มีมูลค่ามากที่สุดคือ ปุริมยกหุ้นส่วนบริษัทให้พราวฟ้าห้าเปอร์เซ็นต์ แม้น้อยนิดแต่มูลค่าสูงมาก เวลานี้มีเรื่องหนึ่งเปลี่ยนไป เดิมทีพราวฟ้าไม่มีญาติพี่น้อง มีเพื่อนแค่ไม่กี่คน ตอนนี้เธอมีมารดาบุญธรรม และพี่ชายจอมกวน สองคนนั้นคือประไพกับพันลภที่แน่นอนว่าต้องมาร่วมงานแต่งงานด้วย คนงานในไร่พันลภถือว่าเป็นพี่น้อง ปรินทร์จึงให้คนงานในไร่พันลภมาร่วมฉลองความรักของตนกับพราวฟ้าด้วย ปรินทร์ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด ไม่ว่าจะเหมารถบัสสองชั้นจำนวนสามคัน ค่าที่พักภายในโรงแรมที่จัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรส เพื่อสะดวกในการมาร่วมงาน โดยไม่สนใจว่า คนงานเหล่านั้นจะแต่งกายแบบใด เหมาะสมกับงานและสถานที่หรือไม่ เขาคิดว่า ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องของพราวฟ้า ง

ตอนพิเศษ 1 2 ปีต่อมา เสียงสากกระทบกับครกเป็นจังหวะน่าฟัง บอกให้รู้ถึงความชำนาญในการทำอาหาร อีกทั้งท่าทางของคนทำอาหารดูคล่องแคล่วราวกับว่า เข้าครัวเป็นประจำ เมนูอาหารวันนี้คือ น้ำพริกกะปิ ปลาทูทอด ชะอมทอด มะเขือยาวทอด ผักเครื่องเคียงอีกราวเจ็ดอย่าง แกงจืดน่องไก่ใส่ฟัก ผัดผักคะน้าหมูกรอบ เป็นเมนูง่ายๆ ที่กินได้ทั้งครอบครัว ปรินทร์ใช้ทัพพีตักน้ำพริกกะปิที่ปรุงเสร็จเรียบร้อยใส่ถ้วย จากนั้นก็หมุนตัวไปทำผัดผักคะน้าหมูกรอบ ในส่วนของหมูกรอบเขาไม่ได้ซื้อมาแบบพร้อมทำ แต่ทำเองทุกขั้นตอน มันจึงกรอบ หอมและอร่อย เมนูต่อไปที่ทำคือ ทอดปลาทู “กลิ่นหอมจังเลยค่ะ ทรายชักหิวแล้ว” เสียงหวานของพราวฟ้าดังขึ้น ขณะเจ้าตัวเดินเข้ามาในครัว มาหยุดยืนข้างร่างสามีที่กำลังใช้ทัพพีคนแกงจืดในหม้อ “พี่ว่าแก้มทรายหอมกว่านะ” ไม่พูดเปล่า ยังหอมแก้มภรรยาฟอดใหญ่ “หอมกว่าดอกไม้ทั้งโลกด้วย” พราวฟ้ายิ้มหวาน หอมแก้มสามีบ้าง “แก้มพี่โดมก็หอมที่สุดในโลกเลยค่ะ” “วันนี้สงสัยไม่ได้กินข้าวกินปลาแน่ๆ เพราะพ่อครัวมัวแต่ทำหวานกับเมีย คนรอกินข้าวก็หิ้วท้องรอต่

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 2 หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานบ้านมานานหลายชั่วโมง ปรียาพรเดินขึ้นมานั่งพักบนห้องนอน ร่างสาวทรุดตัวนั่งลงบนฟูกที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีสะอาดตา หญิงสาวเปิดพัดลมให้ลมเย็นๆ ระบายความร้อนและความเหนื่อยออกจากร่างกาย ซึ่งในห้องนี้มีปรียารัตน์พักอยู่ด้วย และกำลังนอนเล่นมือถืออย่างสบายใจ “ทำงานบ้านเสร็จแล้วเหรอ” ปรียารัตน์ถามพี่สาวนอกสายเลือด “เสร็จแล้ว” คนถูกถามตอบ “อุ๋มว่าพี่อุ้มยังทำไม่เสร็จนะ” ปรียาพรทำหน้าสงสัย พรางนึกว่าตนเองยังไม่ได้ทำงานบ้านอะไร “ไม่นะ พี่ทำเสร็จแล้ว” “ยังไม่เสร็จ” ปรียารัตน์ย้ำ “พี่อุ้มยังไม่ได้ซักกางเกงในเสื้อในของอุ๋มเลย โน่นอยู่ในตะกร้า” ปรียาพรมองตามนิ้วมือน้องสาวที่ชี้ไปยังตะกร้าผ้าตรงตู้เสื้อผ้า “พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่า เสื้อในกางเกงในให้ซักเอง พี่ซักให้แค่เสื้อผ้าเท่านั้น” “แน่ใจนะว่าจะไม่ซักให้” ปรียารัตน์ถามดีๆ ทว่าไม่ประสงค์ดีแน่นอน “พี่ซักให้เฉพาะตอนที่อุ๋มไม่สบาย ตอนนี้อุ๋มสบายดีก็ต้องซักเอง” ปรียาพรตอบกลับ “แม่ แม่ แม่” ปรียาร

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 4“ถึงขั้นต้องแต่งงานเลยหรือครับ คุณแม่ยอมรับผู้หญิงเน่าๆ คนนี้เป็นลูกสะใภ้ได้หรือครับ” คนพูดตกใจก็จริง ทว่าน้ำเสียงกลับมีความเยาะเย้ยถากถาง หัวใจปรียาพรกลัดหนอง เจ็บช้ำๆ จนแหลกลาน น้ำตาเจ้ากรรมไหลริน “คุณเฮิร์ปพูดแบบนี้เท่ากับดูถูกอุ้มชัดๆ ทำไมคะ เป็นอีตัวแล้วไง ก็คนเหมือนกัน หรือว่าคุณเฮิร์ปไม่ใช่คน อยู่เหนือคนหรือไงคะ กินข้าวเป็นไหม ขับถ่ายเป็นหรือเปล่า ถ้าใช่ก็คนไม่ต่างกัน ไม่ใช่เทวาดที่ไหน เป็นคนที่มีฐานะรวยกว่าก็เท่านั้น” สายใจพูดทันที นางไม่พอใจมากกับคำพูดดูถูกของยุรนันท์ เหตุผลที่สายใจพูดปกป้องปรียาพร ไม่ใช่เพราะคิดว่าเป็นลูก นางนึกถึงเงินที่ได้รับจากการแต่งงานระหว่างยุรนันท์กับปรียาพรมากกว่า นางรู้เรื่องนี้เมื่อสิบนาทีก่อน พันลภให้ดวงไปตามสายใจกับครอบครัวมาที่นี่ บอกเหตุผลสั้นๆ ที่ทั้งสามรีบรุดมาทันทีทันใด“คุณพีทให้มาตามจ้ะ เหตุผลที่ให้มาตามคือ คุณเฮิร์ปปล้ำอุ้มจ้ะ ตอนนี้อยู่ด้วยกันบนห้อง” มันเหมือนสวรรค์เป็นใจ ระหว่างเดินมาบ้านหลังใหญ่ของเจ้านาย สายใจคิดเรื่องเรียกร้องเงินค่าเสียหายไปด้วย เรียกเงินสูงๆ หากไม่ให้ก็ไปแจ้งตำรวจ แต่พอมาถึงกลับเกิดเรื่อ

ดั่งมนต์ต้องใจ Chapter 6ยุรนันท์ทำหน้าเซ็งจัดที่ถูกรื่นฤดีบังคับให้ไปรับครอบครัวปรียาพรที่โรงแรม ทั้งที่ใช้ลุงกูนคนขับรถของบ้านไปรับแทนก็ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องมา ใบหน้าเขาจึงไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ ยุรนันท์นำรถมาจอดตรงลานจอดรถหน้าโรงแรม เพราะไม่อยากนำรถไปจอดด้านใน จากนั้นก็เดินเข้าไปในตัวโรงแรม ไปนั่งรอครอบครัวปรียาพรตรงล็อบบี้ในระยะสายตายุรนันท์เห็นบางคนเดินลงมาจากรถยนต์คันหรูบ่งบอกถึงฐานะเจ้าของรถ เขาชะงักเท้าแล้วยืนมอง ปรียาพรก้าวลงมายืนข้างตัวรถ เธอยกมือไหว้คนด้านในรถ จากนั้นก็เดินเข้าไปในโรงแรม โดยไม่ทันสังเกตว่าเขายืนอยู่ห่างจากเธอราวสิบเมตร เขาได้แต่เก็บความสงสัยว่า เธอไปไหนแต่เช้าหรือไม่ก็เพิ่งกลับ และคนในรถคือใคร“จะสนใจทำไมวะ เธอจะไปไหนก็ช่างแม่ง” ยุรนันท์พูดอย่างไม่ใส่ใจ ก้าวเดินไปยังล็อบบี้ เขามาถึงก่อนเวลานัดหมายราวสี่สิบนาที เขาจึงนั่งเล่นมือถือ ส่องตารางหุ้นและดูนั่นนี่ฆ่าเวลายุรนันท์นั่งไม่ถึงสิบนาที หญิงสาวคนหนึ่งมานั่งบนโซฟาข้างตัวที่เขานั่ง ยุรนันท์ที่กำลังก้มหน้าเล่นเกมเงยหน้ามองสตรีคนนั้น“อุ๋มมีเรื่องจะคุยกับพี่เฮิร์ปค่ะ” ปรียารัตน์เปิดประเด็น“คุยเรื่อง” ยุรนันท