All Chapters of ดั่งทรายต้องลม: Chapter 71 - Chapter 80

Chapter 71พันลภพาคณะเดินทางมาถึงไร่พราวฟ้าในเวลาเกือบสี่โมงเย็น ปรินทร์ออกมาต้อนรับทั้งสี่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนอุ้มไตรภูมิขึ้นมาหอม“วิวดีมากเลยนะโดม” ประไพพูดเป็นประโยคแรกเมื่อเห็นวิวทิวทัศน์ภายในไร่ บ้านปรินทร์ตั้งอยู่บนเนินเขา จึงมองเห็นภาพไร่กุหลาบและมาร์กาเร็ตได้แบบเต็มตา เวลานี้ดอกไม้กำลังออกดอก ลมเย็นๆ โชยกลิ่นหอมของดอกไม้เข้ามาปะทะจมูก เกิดความชื่นใจขึ้นมาทันทีทันใด “ไร่พราวฟ้าสวยมากเลยนะทราย”ประไพที่ช่วยปรินทร์เต็มที่ หันมาพูดกับพราวฟ้าที่ยืนมองไร่ดอกไม้ อาณาจักรเล็กๆ ที่รู้ดีว่า ปรินทร์ตั้งใจสร้างเพื่อใคร เห็นในมือถือว่าสวยแล้ว เห็นด้วยตาตัวเองสวยยิ่งกว่า หัวใจสาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้ความเป็นมาเป็นไปของไร่นี้จากปากบุหงันที่พูดถึงความพยายาม มุมานะของปรินทร์ให้ตนฟัง เงินที่สร้างไร่พราวฟ้าเป็นเงินส่วนตัว ไม่ได้นำเงินจากครอบครัวมาใช้เลยสักบาทรวมถึงเรื่องที่ปรินทร์ซื้อบ้านมาแยกอยู่ต่างหาก บ้านที่วันหนึ่งหากตนกลับไปใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน จะเป็นรังรัก เป็นสถานที่ส่วนตัวที่แม้แต่อรุณจะเข้ามาก้าวก่ายหรือยุ่งเกี่ยวให้เกิดปัญหาอีกไม่ได้ แล้วจะกล่าวหาว่าพราวฟ้ามาหลอกเงินปรินทร์ไม่ได้ เนื่

Chapter 74 แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกอย่างราบรื่น ปัญหาสำคัญคือ จะทำอย่างไรให้ปรินทร์กับไตรภูมิออกมาจากบ้านหลังนั้น อาจเป็นเรื่องยากสำหรับอรุณที่จะขบคิดหาวิธี แต่สำหรับโรจน์มันคือเรื่องง่ายดาย เขาเพียงแค่จ้างวานเอมอร ตัวประกอบที่รับงานทั่วราชอาณาจักร และเป็นหลานสาวของโรจน์ อ้างว่างตัวเองมาจากบริษัทพรีเวดดิ้ง ต้องการมาถ่ายงานที่นี่ แน่นอนว่าต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของไร่ ส่วนอีกทางก็ให้มด เมียคนงานในไร่พราวฟ้า ที่มีลูกวัยเดียวกันกับไตรภูมิ และมาเล่นกับไตรภูมิหลายครั้ง ทำทีพาลูกชายมาหาไตรภูมิ ชักชวนกันไปเล่นนอกบ้าน ในบ้านก็จะเหลือพันลภ ประไพและพราวฟ้า อรุณไม่ติดขัดหากในกองเพลิงจะมีพันลภกับประไพอยู่ด้วย เพราะหมั่นไส้สองแม่ลูกเป็นทุนเดิม แล้วยิ่งรู้ความจริงว่าพันลภเป็นน้องชายปุริม ก็ยิ่งอยากคิดกำจัด เพราะหากปุริมเสียชีวิต พันลภอาจมาขอแบ่งสมบัติ เนื่องจากพันลภเป็นน้องชายต่างมารดา ย่อมมีสิทธิ์ในสมบัติของปุริม กำจัดเสียให้สิ้นเป็นเรื่องที่ดี หากพันลภตายไปในกองเพลิง สมบัติของพันลภก็ต้องเป็นของปุริมในฐานะพี่ชายต่างมารดา เป็นไปตามแผนเพียงเรื่องเดียวคือ ดึงปรินทร์ออก

Chapter 76“ฉันว่าไม่น่ายาก ก่อนมันจะลอบวางเพลิง มันต้องมาดูลาดเลาก่อน เราอาจเจอเบาะแสมันก็ได้” หมวดต้อมพูดตามประสบการณ์ “ฉันดึงภาพจากกล้องวงจรปิดในมือถือของคุณโดมมาทั้งหมด ก่อนวันบ้านถูกไฟไหม้เจ็ดวัน ฉันจะค่อยๆ ดู ฉันเชื่อว่าตามไม่ยาก” “ฉันขอให้นายตามตัวมันสองคนเจอนะ ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอก” พันลภบอกเพื่อน “อืม ขอบใจมาก” คดีนี้หมวดต้อมไม่หนักใจเท่าไหร่นัก เพราะมีหลายจุดให้ตามสืบได้ และมั่นใจว่าจะรู้ตัวคนร้ายเร็วๆ นี้ เสียงมือถืออรุณดังขึ้นหลายครั้ง ทว่าเจ้าของเครื่องไม่สนใจจะรับ เพียงแค่ปรายตาดูชื่อคนโทรมา แล้วตัดสายทิ้ง ทำราวกับว่าไม่อยากพูดคุยอย่างไรอย่างนั้น “ใครโทรหาคุณหนักหนา แล้วทำไมคุณถึงไม่รับ” ปุริมที่นั่งอยู่ใกล้ๆ อดถามไม่ได้ “เพื่อนฉันเองแหละ โทรมาทีไรยืมเงินทุกที เลยไม่อยากรับ” อรุณโกหกสามี “ผมว่าคุณรับสายสักครั้งเถอะนะ ให้ยืมหรือไม่ให้ยืมก็บอกไปจะได้เลิกโทรหา ผมเกรงใจคนอื่นน่ะ ที่นี่โรงพยาบาลนะ ไม่ใช่บ้านเรา” ย่างเข้าวันที่สาม ปรินทร์ก็ยังไม่ฟื้นคืนสติ แม้ว่าอาการทุกอย่างจะดีขึ้นตามลำดับ ซึ่งแพทย์ก็

Chapter 78ข่าวเรื่องทิวาทิพย์เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายถูกบอกเล่าผ่านปากยุรนันท์ เขาเล่าให้ทุกคนฟังว่า ทิวาทิพย์รับสภาพตัวเองไม่ได้ กรีดร้องทุกครั้งที่เห็นใบหน้าตนผ่านกระจก ยิ่งข่าวฉาวของเธอถูกเผยแพร่เพื่อนที่เคยคบหาก็ตีจาก ไม่มาเยี่ยมเธอสักคน มารดาก็ทอดทิ้งไม่ใส่ใจดูแล อ้างว่าทิวาทิพย์ทำตัวเองก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น เธอเสียใจมาก เนื่องจากมารดาเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เธอทำตัวเช่นนี้ เงินทองที่ได้มาแบ่งให้มารดาใช้ทุกครั้ง ครั้งหนึ่งหลักแสน หลักล้านก็ว่ากันไป แทนที่เธอจะได้รับความรัก ความเมตตา เอาใจใส่ดูแล ทิวาทิพย์กลับได้สิ่งตรงกันข้าม เมื่อมาถึงทางตันของชีวิต ทิวาทิพย์จึงตัดสินใจกรีดข้อมือตัวเอง เป็นการกรีดที่ลึกมาก และนำพาวิญญาณเธอหลุดออกจากร่าง ยุรนันท์ไปร่วมงานศพทิวาทิพย์ เขาอโหสิกรรมให้ทิวาทิพย์และเป็นเจ้าภาพจัดงานศพให้เธอทุกวันจนถึงวันเผาด้วยความเวทนา เพื่อส่งเธอขึ้นสวรรค์หรือลงนรกก็สุดแต่เวรกรรมที่เธอทำไว้ ทุกคนที่รู้ข่าวการเสียชีวิตของทิวาทิพย์ ต่างอโหสิกรรมให้เธอทุกคน คงจะมีเพียงคนเดียวคืออรุณ ที่ไม่แม้แต่จะอโหสิกรรม ยังกล่าววาจาไม่น่าฟังออกมาด้วย “สม

Chapter 80 “ไม่ต้องห่วงหน้าฉันหรอกย่ะ ถึงเรื่องมันจะใหญ่โตแค่ไหน หน้าฉันก็ยังอยู่ที่เดิมนี่แหละ แล้วไม่ต้องห่วงว่าฉันจะตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน จะพูดก็พูดไปเพราะฉันไม่แคร์ ฉันยอมขายหน้า เสียหน้าถ้าลากเธอเข้าคุกได้ คนอะไรสำนึกของความเป็นแม่ไม่มีเลย ทำร้ายลูกซ้ำซ้อนแบบนี้ฉันยอมรับไม่ได้”น้ำเสียงเยียบเย็น เหยียดตามองอย่างรังเกียจ ราวกับว่าอรุณเป็นสัตว์เดรัจฉานน่าขยะแขยง“เธอมันเลวเกินกว่าฉันจะให้อภัยได้ เธอถีบตัวเองให้อยู่ในที่สูง เผยอคอราวกับกิ่งก่าได้ทอง คิดว่าตัวเองดีเด่น สูงส่งกว่าใคร แต่ไม่เลย ไม่สักนิดเดียว เธอเปิดเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมาทีละนิดว่าเธอต่ำมากแค่ไหน ต่ำยิ่งกว่าพื้นดินที่รองเท้าฉันย่ำเดินเสียอีก เธอเตรียมตัวไปใช้บาปกรรมในคุกเถอะนะ ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก...อรุณ” “ฮือ...ฮือคุณแม่...ฮือ” อรุณปล่อยโฮออกมาอย่างน่าสงสาร ทว่ากลับไม่มีใครสงสารนางเลยสักคน อรุณเห็นพราวฟ้า วินาทีนี้อรุณแทบจะไม่มีความรู้สึกเกลียดชังอดีตลูกสะใภ้ นางต้องการให้ใครสักคนช่วยตนมากกว่า พราวฟ้าคือคนเดียวที่อาจช่วยตนได้ นางจึงคลานไปหาพราวฟ้าที่นั่งมองอรุณด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้นางก้มลง