บททั้งหมดของ The Marriage We Never Meant: บทที่ 51 - บทที่ 58

“Natae ako kagabi matapos kainin ang niluto mo.”“Bwesit ka! Alam mo namang kumakain tayo eh!”We're currently eating our breakfast. Napuyat pa ako kagabi dahil sa tinulungan ko siya sa pag-impake ng gamit niya at iba pang gamit na binili niya sa akin sa loob nang dalawang linggo.“Kasalanan ko bang isang rice cooker pa talaga ang kinain mo. Na para bang first makatikim ng luto ko,” I glared at him.“Syempre.” uminom siya ng kape. “Minsan mo lang akong lutuan. Pwede ka ng maging chef, pero mas prefer ko pa rin na bakerist ka.”“Chee. Kung may pera lang ako, ‘di sana may bakeshop na ako.” I rolled my eyes and continue eating.“Bakit hindi ka mag request kay Rowan. He wouldn't think twice at papatayuan ka pa siguro ng factory.” he chuckled so I was too.I sighed. “Alam mo naman ako diba?” I look sad. “Hayst, kung sabagay. Ayaw na ayaw mo na may gumagastos sayo. Pero, Luna naman. Alam naman ng karamihan

“Luna? Nasaan ka?”Agad akong kumaripas ng takbo nang bumaba si Zyrus. Mabuti na lang at hindi niya ako nakita nang lumampas siya sa akin kanina.“N-nandito ako sa kwarto,” kanda utal-utal na sigaw ko para malaman niyang nasa loob ako.Napakapit ako sa dibdib ko habang may luhang lumandas sa pisngi ko. Hindi pwede. Hindi ako pwedeng mamatay dahil may bata pa sa loob ng sinapupunan ko. Ayokong may mamatay.“Luna, ano ang ginagawa mo?” tanong ni Zyrus mula sa likod ng pintuan.“H-ha? Wala. Nagbawas lang ako,” rason ko. Shit ang boses ko!“Umiiyak ka ba?” Lumayo ako mula sa pintuan at pumasok ng banyo para maghilamos.“Luna, sabi ko umiiyak ka ba?”Nag inhale-exhale muna ako. “Hindi, ha. Bakit naman ako iiyak?”“Yung boses mo halata.”Mukhang wala naman siyang masamang balak na gawin sa akin base sa boses niya. Mag-iisip na lang ako ng rason.Tumawa ako. “Oo na nga. Na

They say, a best friend is the best ally in this life—the one you trusted, the one you should deal with all your problems, and the one who gives you hope to live.But also, they say, the one who was closer to you—the one who will be the first who betrayed you.And now, I wasn't just betrayed—but attempted to be killed for their own good and their selfishness. He's my best friend back then. We didn't spend too much time with each other because he was too busy with his own life, as well as me sometimes.I carefully open my eyes. The white ceiling welcomed me. My vision is still blurry, but I can manage to see things. My head is also spinning. I abruptly stood and went to the white door as I opened, the bathroom welcomed me. I didn't hesitate to enter. I keep vomiting at the small sink. Naghilamus lang ako pagkatapos.I felt dizzy, but just a little bit since I vomited too much. Agad na bumungad sa akin ang isang babaeng

“Mag-ingat ka po.”“Ikaw rin,” I said and then waved my hand as I bid a goodbye to Celestia.Mas nauna akong pumasok kesa sa kanya. Five am ang pasok ko habang six am naman sa kanya. She even give me a penny for my commute. I was shy but I need to accept because I don't have a choice.Tumutulong na lang ako sa kanya sa paglilinis ng bahay para may ambag naman ako. Maayos naman na kasi ang pakiramdam ko. Pinapahiram niya pa ako ng damit kaya ang ending ako na lang ang naglalaba. She's really kind and generous.May sign pa na ‘closed’ ang pintuan na crystal kaya need ko pa talagang kumatok. The American girl in her mid 30s opened the door and welcomed me with her warm smile.Tumango lang ako bilang tugon at sinundan siya. Ang ganda niya grabe, parang model sa Victoria secret. Matangkad rin siya at walang bakas na kahit na anong peklat sa binti niya.“Good morning,” panimula ko. “What should I need to do, or did I have my