Lahat ng Kabanata ng The Marriage We Never Meant: Kabanata 31 - Kabanata 40

NAKAKAHIYA!Sana lamunin na lang ako ng lupa ngayon! Ayy wala palang lupa? Hehe.Ni hindi ko matingnan-tingnan si Rowan dahil base sa naalala kong kahihiyan.Ang awkward talaga! Ano ba dapat kong gawin para mabawasan ang kahihiyan na 'to? Ni hindi ako nakalabas kaninang umaga hanggang sa maghapon, nirason ko na lang na masama ang pakiramdam ko—at may hangover pa!Kasalukuyan akong nasa hapagkainan dahil sa hapunan na. Kanda lunok ako kahit na wala namang kanin ang bunganga ko.Parang nawalan na ako ng gana. Pero pinipilit ko pa ring kumain. Ayoko namang ipahalata kay Ate Loraine at Bellie na naapektuhan ako sa mga de puta na pinagsasabi ko kagabi, lalong-lalo na kay Rowan!Tahimik lang siya sa gilid ko. Para akong maamong bata sa galaw ko ngayon.Inilapag ko na ang kutsara sa plato at inubos ko ang isang basong tubig. Muntik na akong masamid dahil sa ninakawan ko siya ng tingin, tapos little

“Do you want to take college?”Napailing ako. “Of course… not.” I knew to myself that I need not to. I need to refuse.I'm not afraid of being a college student. But I'm afraid of what people can say about me—I’ve learned it. That no matter how much you tried to fit in—still they want you to brag and find something fishy about yourself or background.“Are you sure?” inilapag niya ang hawak na libro sa maliit na mesa at tumingin sa akin.Nagkunwari na lang akong may inaayos sa loob ng cabinet. The pain is vulnerable everytime I think the reality I need to face sometimes.“Yup!” it sounded happy and joyful, but beneath me—a very sharp broken piece of a crystal digging into my heart.Namayani muli ang katahimikan sa loob ng kwarto. Tanging gamit sa loob ng cabinet ang maririnig. Ang pagsara ko at ang lakad ni Rowan papuntang balkonahe.I don't know what he is thinking right now. I'm not that magician to

Agad kong itinago ang id sa likod ko ng maramdaman ang yapak niya papasok sa kwarto.“Ha-half bath ako.”Tumango lang siya at kinuha ang cellphone sa desk at umalis na kaagad.Ganoon siya ka green flag. Ayaw na ayaw niyang narito siya sa kwarto kapag maliligo na ako o may gagawin sa loob ng banyo. Madalang na rin ako kung magbanyo sa kabilang kwarto dahil sabi niya wala namang malisya kung gagamit ako ng banyo dito sa kwarto na 'to.Bumaba na ako pagkatapos kong maghalf bath. Sumalubong agad sa akin ang halimuyak at aroma ng pagkain na nakahain sa mesa. Hindi si Ate Loraine or Bellie at naghahanda ngayon dahil hindi sila ang nakatuka sa ganoon gawain. Kumbaga may schedule sila.“Kain na.” pag-aalo ni Rowan sa akin, pero hindi sa akin nakatingin, kundi busy siya sa pagsandok ng kanin.Tumango ako at naupo na. Umalis na rin ang iba pang maid na hindi ko kilala sa sobrang dami nila. May short-term loss memory pa naman ako.

“Kain na.”Kung hindi pa ako inalo ni Rowan. Baka hanggang bukas tulala pa rin ako.“H-ha? Ahh.” kahit ang pagsagot ko lutang pa rin. Kinuha ko ang kutsara para kumain. Wala akong maintindihan sa lasa. Basta lumilipad ang isip ko.“What happened to you?” Rowan asked. I gulped and then looked at him. “W-wala.”“Kanina ka pa balisa. You're not feeling well?”Pinilit kong mapangiti sa sinabi niya. Umiling lang ako at pakuwa'y kumain kahit hindi ko naman naiintindihan ang lasa nun.He didn't exclaim. He paused. I can see through my peripheral vision he was looking at me. But I didn't bother at all.I'm okay. Yes.But my heart cannot deny the fact that I was… guilty.Wala naman akong ginawang kasalanan. Pero bakit ako yung nagi-guilt?Iniisip ko na hindi ako mabuting Ate. Pero hindi. I gave all I have. I advised until I can. I'd never be an awful daughter and sister.

I cleared my throat. “Kakain ba talaga kayo?”Napatigil silang dalawa at napabaling ng tingin sa akin. Mula sa madilim na aura ni Zyrus, ngumiti siya sa akin na ikinangiwi ng mukha ko. “Ano ba ang ibig mong sabihin?”Ngumiti ako ng peke at tiningnan sila isa-isa. “Mukha kasing 'di niyo nagustuhan ang pagkain eh. Pangit ba ang lasa?” dahilan ko.But the truth is… I saw how they looking at their plate as if they had a conflict in life, at pagkain ang pinagbubuntungan nila ng galit.“Hindi ha… medyo mapait lang yung fry egg,” sagot ni Zyrus.I knew he was lying. What happened to them?“How 'bout you?” I asked Rowan.“Pretty good, but the toasted bread seems over toasted.” isa pa 'to, ano ba ang nangyayari sa kanila? Nevermind.“May trabaho pa kayo?”“Yes.” sabay na sabi nila at nagkatinginan pero saglit lang at bumalik ulit sa pagkain.“Ahh… ganun ba? Ingat.”