All Chapters of รักคุณหวังผล ( NC 18+): Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 12 คนอ้อนเก่งเพียงไม่นานดีแลนก็ประชุมเสร็จอย่างที่เขาบอกว่าวันนี้ไม่ได้ประชุมนาน“หิวหรือยัง” เขาเอ่ยถามเมื่อเข้าห้องและมาหยุดยืนข้างเธอที่ยังคงยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง มือหนาวางบนบั้นเอวของสาวเจ้า‘ถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ รักคุณคิดว่าคุณดีแลน หวังมีใจแล้วนะคะเนี่ย’ ถึงไม่ได้พูดออกไป แต่สายตาที่เป็นประกายนั่น ทำให้คนวางมือไว้ข้างเอวสาวอย่างถือสิทธิ์กลับทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป “ยังค่ะ รักกินโกโก้ไปแล้ว” รักคุณเอ่ยบอก เธอทำไอเอฟกินอาหารแค่ช่วงเที่ยงวันถึงหนึ่งทุ่มเท่านั้น ถ้าหิวก่อนเวลา เธอก็จะกินโกโก้ชง“ไปเถอะ” ดีแลนเดินนำโดยที่มีรักคุณเดินตาม ที่หน้าห้องของท่านประธาน ชาร์มยืนรออยู่แล้ว“ชาร์ม นายอยู่ดูแลงานไม่ต้องไปด้วย” คำสั่งของท่านประธานทำเอาชาร์มขาแทบสะดุดพื้น ทั้งที่มันเรียบแทบไม่มีจุดให้สะดุดสายตาชาร์มลอบสบตากับรักคุณ ร้านขนมหวานของเขาเป็นหมันเสียแล้วสิปกติดีแลนให้เขาตามติดยิ่งกว่าเงา ทำไมวันนี้ถึงไม่ยอมให้เขาไปด้วย ไปเที่ยว ไปพักผ่อน ชาร์มเองก็อยากพักผ่อนบ้างเหมือนกัน เวลาเจ้านายทำงาน เขาก็ต้องทำงานด้วยเหมือนกัน แต่เวลาที่เจ้านายพัก ทำไมชาร์มถึงไม่ได้พัก ทำไมเขาต้องท

บทที่ 13 ขออะไรแม้บันไดจะมีถึงสามร้อยขั้น แน่นอนว่าคนสุขภาพดีอย่างรักคุณต้องแวะพักระหว่างทาง ส่วนหนึ่งเพราะต้องการอ้อนผู้ชาย อีกส่วนหนึ่งก็เหนื่อยจริง ๆ“ไหนบอกว่าไหว”“แค่พัก คุณรีบก็ไปก่อนเลย” คนบอกไหวแต่ไม่ไหว แค่ต้องการพักนิดหน่อยเท่านั้นเอง ทำไมเขาต้องทำหน้ายุ่งด้วย ไม่เข้าใจ“ไม่ได้รีบ” ว่าแล้วเขาก็มายืนข้าง ๆ เธอ ทั้งยังใช้พัดจีนที่ไม่รู้ซื้อมาจากไหนดึงขึ้นมาโบกลมเข้าหาตัวเองรักคุณหันมองวิวรอบตัวที่สวยงาม ทั้งสถาปัตยกรรมและบรรยากาศสงบร่มเย็นของวัดเธอยืนไม่นานก็รู้สึกว่าลมที่เขาโบกเข้าหาตัวเอง เวลานี้เขากำลังโบกลมเข้าหาเธอ รักคุณกลั้นยิ้ม ทำเป็นมองไปทางอื่นและมองไม่เห็นสิ่งที่เขาทำให้“หายเหนื่อยแล้ว ไปเถอะค่ะ” คนสวยบอกทั้งยังยิ้มเต็มใบหน้า คนมองหัวใจกระตุกเล็กน้อย เล็กน้อยเท่านั้นจริง ๆ คนสวย ๆ เขาเจอมาเยอะ สวยกว่ารักคุณก็มีอีกตั้งเยอะ“อุ๊ย!” อยู่ดี ๆ แข้งขาคนงามก็อ่อนขึ้นมาเหมือนกับในละครไทย และจังหวะที่พระเอกต้องรีบเข้ามาประคองนั้น ดีแลน หวังก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เขารับเธอไว้ทัน ทั้งยังถามด้วยความเป็นห่วง“เดินให้มันระวังหน่อยสิ” นี่แหละค่ะ ความเป็นห่วงที่ไม่มีคำว่าเป็นห่วงอย

บทที่ 14 ติดเกาะรักคุณมองดูรอบ ๆ สถานที่ลับที่เขาพาเธอมาเที่ยว ‘เกาะส่วนตัว’ จะว่าอย่างนั้นก็น่าจะได้ เพราะที่นี่มีรีสอร์ตเพียงแห่งเดียวบนเกาะขนาดสามตารางกิโลเมตร“ทำไมไม่มีแขกเลยคะ” รักคุณมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาของนักท่องเที่ยว เจอแต่เจ้าหน้าที่ของรีสอร์ต“ช่วงนี้เขาปิดพักเกาะ” สถานที่ท่องเที่ยวบางแห่งต้องมีการปิดเพื่อให้ธรรมชาติได้ฟื้นตัว“อ้าว แล้วเรามาได้ยังไงคะ”“ก็เราเป็นเจ้าของ ไม่ใช่นักท่องเที่ยว” คำตอบหน้าตายของคนตรงหน้าทำคนฟังต้องย่นคิ้ว ดีแลนใช้นิ้วมือจิ้มหัวคิ้วที่ผูกกันเป็นปม“เดี๋ยวโบท็อกซ์ก็เอาไม่อยู่หรอก ขมวดคิ้วขนาดนี้”“คุณเป็นเจ้าของเกาะที่นี่เหรอ” รักคุณเอ่ยถามเมื่อได้สติ เธอรู้ว่าเขารวย แต่การเป็นเจ้าของเกาะส่วนตัวมันก็เกินกว่าจินตนาการของเธอไปนิดหนึ่ง“ไม่ใช่เจ้าของเกาะ แต่เป็นเจ้าของรีสอร์ต” เขาแก้ความเข้าใจผิดให้เธอ แน่นอนว่าเกาะยังคงต้องเช่ารัฐบาล แต่สัญญาหลายสิบปีก็แทบจะเรียกว่าผูกขาดก็คงไม่ผิด“ก็ไม่ต่างกันนะ ที่นี่มีรีสอร์ตของคุณเจ้าเดียว อีกอย่างชุมชนเล็ก ๆ ก็แทบจะทำงานที่รีสอร์ตทั้งหมดมั้ง” รักคุณเดาสถานการณ์ ซึ่งก็เป็นจริงอย่างที่เธอพูด“ฉลาดจริง ไป

บทที่ 15 หอมสักฟอด เจ็บ! ความรู้สึกที่โดนเล็บของเธอจิกบนแก้มก้น เขากระเด้งเข้าหาเธอ และความเสียวที่เลี้ยงไว้พลันถึงขีดสุด เขาขยับกายเข้าออกอีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะรีบชักท่อนเนื้อออกสาวรูดตัวตนที่ร้อนและแข็งอยู่สองสามครั้ง ของเหลวขาวขุ่นและร้อนจัดไหลอาบบนหน้าท้องแบนราบของเธอ รักคุณกระตุกและเสร็จสมพร้อมเขาอีกครากับภาพแสนเร้าใจนี้“อา...โคตรดี” เขาว่า ล้มตัวลงนอนข้างเธอ ปล่อยให้หญิงสาวนอนเกร็งไม่กล้าขยับ เพราะกลัวว่าของเหลวที่อยู่บนหน้าท้องจะไหลเลอะที่นอน“คุณเอาทิชชูมาเช็ดสิ” รักคุณดุคนที่นอนข้าง ๆ และทำท่าราวกับจะหลับ“โทษที ผมลืม” คนหมดแรงกำลังจะหลับ หันไปข้างเตียงหยิบทิชชูสองสามแผ่นเช็ดน้ำรักขาวขุ่นออกจากหน้าท้องของเธออย่างเบามือในระหว่างที่เช็ดก็เผลอแอบมองเนินเนื้อขาวเนียนแล้วยิ้ม ไม่วายวางมือบนหลังเต่านูนและเอ่ยถาม“ทำไมไม่มีขน” มือที่ลูบไล้บ่งบอกได้ดีว่าตำแหน่งไหนที่เขาหมายถึง ก็เนินเนื้อของเธอไงเล่า ทั้งขาวเนียนและอมชมพูอวบอูมไร้ซึ่งขนรกรุงรัง“เลเซอร์” รักคุณตอบแล้วก็เสสายตามองทางอื่น ถามอะไรน่าอายขนาดนี้“ไม่มีสักเส้นเลย”ยัง! ยังจะลูบอีก รักคุณนอนตัวเกร็งเพราะเขายังคงลูบและมอง

“รู้แล้วทำไมยอมขาย”“ก็อยากได้...เอ๊ย ไม่ใช่ อยากนอนกับคุณ”“ทำไม”“ก็คุณเคยบอกว่ารักไม่ใช่สเป็ก การได้นอนกับคุณ มิชชันก็คอมพลีตแล้วปะ” รักชอบคุณ คำนั้นต่างหากที่อยู่ในหัวเธอ แต่พูดออกไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวโดนเขาว่าอีก“เจ้าคิดเจ้าแค้น” ดีแลนว่า“ตัวเองก็เหมือนกันนั่นแหละ ขี้อิจฉา เห็นน้อง ๆ สนิทกับรักก็เลยไม่ชอบรักใช่ไหม”คนโดนจับผิดไม่ยอมสบตา“เปล่าสักหน่อย” เขาตอบ แต่ไม่เต็มเสียงนัก“หรือว่าเรื่องที่รักเคยว่าคุณเป็นตุ๊ด”คราวนี้เขาก็ไม่ตอบอีกเช่นกัน แต่รักคุณคิดว่าเพราะเรื่องนี้แน่ ๆ ที่เขาไม่ค่อยชอบเธอ“รักขอโทษนะ ตอนนั้นรักยังเด็ก เลยพูดจาไปเรื่อย” รักคุณเอ่ยขอโทษคนที่เธอนอนทับอยู่เวลานี้“อืม” คำตอบของคนตัวโตทำเธอยิ้ม นี่เขาไม่ชอบเธอเพราะเรื่องนี้เองเหรอ“คุณชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ”“แบบที่ไม่ใช่คุณ”“แรงอะ รักไม่ดีตรงไหน” รักคุณค้อนให้คนปากเสีย“คุณสวย รวย ดัง เฉิดฉาย และมีเสน่ห์เกินไป”“ทำไมฟังดูเหมือนคำชมเลยคะ” รักคุณยิ้มกับคำนิยามที่เขามอบให้เธอ“คุณเปล่งประกายเกินไป”“ไม่ดีเหรอ คนที่ควรยืนคู่คุณก็ต้องเปล่งประกายแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ” รักคุณไม่เข้าใจความคิดเขาเลยสักนิด ยิ่งฟังเธอยิ่ง