LOGINในคลับหรู ร่างบางนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว ใกล้กันกับมาเฟียหนุ่ม แต่เธอก็พยายามเว้นระยะห่างให้ได้มากที่สุด เพื่อไม่ให้น่าเกลียด เพราะเธอเองก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อยที่อยู่ใกล้กับเขา โซฟาตัวเล็กด้านข้างมีบอดี้การ์ดของเธอนั่งคุมเชิงอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง “ชอบที่นี่ไหมครับ” เจฟฟ์ถามสาวสวยที่นั่งข้างๆ ก่อนรินเครื่องดื่มให้เธออย่างเอาใจ ซึ่งเธอก็รับมาจิบแต่โดยดี เพราะไม่ค่อยอยากจะคุยอะไรกับเขาเท่าไรนัก ลำพังแค่มานั่งที่นี่ราวชั่วโมงกว่า เขาก็ป้อยอหยอดคำหวานเลี่ยนๆ จนเธอเอียนแทบจะอ้วก สงสัยสาวๆ ที่เขาเคยจีบติดจะชอบอะไรแบบนี้ เขาถึงเอามาใช้กับเธอด้วยเพราะคิดว่าเธอจะอ่อนระทวยกับถ้อยคำพวกนั้นสินะ “ชอบค่ะ เพลงเพราะแล้วก็กว้างขวางดี” เธอดื่มไปอีกหลายแก้ว รู้สึกอยากกลับโรงแรมเต็มทน จึงตั้งใจที่จะมอมเหล้าตัวเองนี่แหละ จะได้มีข้ออ้างให้กลับเพราะเมาแล้ว อย่างไรเสีย บอดี้การ์ดของเธอก็ไม่มีทางปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตรายแน่นอน “อือ ฉันรู้สึกเมาแล้วค่ะ ยังไงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะคุณเจฟฟ์” สาวสวยคนเดียวในโต๊ะส่งเสียงอ้อแอ้
เธอรั้งเขาเอาไว้อีกแล้ว เธอจะรู้ตัวไหม ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าพรุ่งนี้เธอตื่นมาแล้วจำสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ เธอคงด่าเขายับ หรือไม่ก็ฟ้องพ่อของเธอ ซึ่งเขาเองก็คงต้องยอมรับบทลงโทษที่มันจะตามมา ในเมื่อเขาอดใจไม่ไหว อยากชิมความหวานฉ่ำของเธอเอง “ไม่ได้ครับ คุณเมามาก คุณรู้ไหม ว่าผมเกือบจะทำอะไรคุณแล้ว” “ทำอะไร” “คุณพลอยยยย...เห้อ ผมขอโทษจริงๆ ผมต้องไปแล้ว” เสียงทุ้มลากยาวราวกับกำลังลำบากใจที่จะเอ่ย แต่ก็ต้องตัดใจ ก่อนที่อะไรๆ มันจะเกินเลยไปกว่านี้ “อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวไคล์ ฉันกลัว” เธอยังหวาดผวากับเรื่องที่เกิดขึ้นที่ผับ ในตอนนี้เธอกำลังรู้สึกดีและลืมมันได้อยู่แล้วแท้ๆ เพราะความอบอุ่นวูบวาบที่เขามอบให้ แล้วทำไมล่ะ เขาถึงจะทิ้งเธอไว้ให้จมอยู่กับความรู้สึกหวาดผวาแบบเดิมๆ อีก “คุณพลอย” ดวงตากลมโตน้ำตารื้น แค่เพียงกะพริบเบาๆ หยาดน้ำนั้นมันก็ไหลออกมาอาบแก้มนวล หัวใจแกร่งปวดแปลบที่เห็นเธออยู่ในสภาพนี้ จึงก้มลงจูบซับหยาดน้ำตาของเธอจนหมด “อย่าร้องครับ ผมอยู่นี่แล้ว” “อย่าไ
เขาพาเธอเข้ามานั่งเคียงข้างกันในรถยนต์คันหรูที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ มือใหญ่จับมือสั่นเทาของเธอทั้งสองข้างมากุมไว้ “คุณเป็นอะไรไหม” “มะ ไม่เป็นไร แค่ตกใจ” “ต่อไปจะไปไหนต้องบอกผม ถ้าผมตามมาไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้น คุณรู้ไหม” “ระ รู้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แค่จะไปห้องน้ำ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้” คนตัวบางเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอจวนเจียนจะหยดไหล รู้สึกผิดเป็นครั้งแรกที่ความเอาแต่ใจเกือบทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย ซึ่งถ้าหากไอ้ล่ำนั่นมันลากเธอออกจากสถานที่แห่งนี้ได้ ไม่ต้องคิดต่อเลยว่าเธอจะตกอยู่ในสภาพบอบช้ำแค่ไหนจากการถูกมันกระทำย่ำยี “คุณเห็นแล้วใช่ไหม ว่าอันตรายมันมีอยู่ทุกที่ และผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคุณ ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้” “อืม รู้แล้ว” เขาปล่อยมือของเธอ แล้วขับรถออกจากสถานที่แห่งนี้ทันที จุดหมายปลายทางคือคฤหาสน์ตระกูลคลาร์ก “ไคล์ ฉันไม่อยากกลับบ้าน คืนนี้พาฉันไปนอนที่คอนโดหน่อย” “จะดีหรอครับ ถ้าคุณพอลรู้อาจเป็นห่วง” “เดี๋ยวฉันส่งข้อความบอกพ่อเอง ว่าวันนี้ฉันจะไปนอนคอ
พอล คลาร์ก เงียบไปชั่ววินาที ก่อนยกยิ้มมุมปาก แล้วเอ่ยต่อรองกับมหาอำนาจทางท่าเรืออย่างรามิเรซ “แต่ข้อเสนอที่คุณยื่นให้ ผมบอกเลยว่าน่าสนใจมาก แต่ผมไม่แน่ใจ ว่ายัยพลอยจะชอบกับเจฟฟ์ได้ไหม ผมขอให้คุณร่างเป็นสัญญาว่าถ้าลูกสาวผม ลงเอยแต่งงานกับทายาทคนใดคนหนึ่งของรามิเรซแทนแล้วกันครับ เพราะคงไม่เสียหายอะไร ถ้ายัยพลอยดันไปชอบกับลูกหลานคนให้คนหนึ่งที่ก็ถือเป็นผู้บริหารระดับสูงของรามิเรซ เพราะอย่างไรเสีย อำนาจ เงินทอง ชื่อเสียง และผลประโยชน์ที่คุณคิดว่ามันเอื้ออำนวยกันได้ มันก็ไม่หนีหายไปไหน ยังไงมันก็ตกอยู่กับลูกหลานคนใดคนหนึ่งของรามิเรซอยู่ดี แบบนี้ดีไหมครับ” จอห์น รามิเรซ หยุดคิดถึงผลประโยชน์ที่จะได้ หากลูกชายเขาสามารถจีบเธอคนนี้ติด ก็จะเป็นไปตามความต้องการสูงสุด แต่ถ้าเป็นหลานของเขา หรือลูกชายนอกสมรสคนใดคนหนึ่งของเขาครองใจเธอได้ อย่างไรทั้งผลประโยชน์มหาศาล และฐานอำนาจที่เขาต้องการได้ ก็มาอยู่ในมือของคนตระกูลรามิเรซอยู่ดี “ผมตกลงครับ งั้นผมจะกลับไปแก้สัญญา ข้อตกลงเดิมตอนเริ่มทำสัญญาคือ 60/40 และถ้าหนูพลอยแต่งงานกับทายาทคนใดคนหนึ่งของรามิเรซ นับตั้งแต่การสมรสม
พลอยชมพูที่ยืนเสียมารยาทแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์แบบจริงจังเป็นครั้งแรก รู้สึกตกใจไม่น้อยที่คนรักเก่าของเขาพูดออกมาแบบนี้ ดูท่าแล้วอีกไม่นาน เธอคนนั้นต้องกลับมาหาเขาแน่ๆ เพราะคนรักปัจจุบันของเธอคงตีตัวออกหากเธอแน่แล้วจริงๆ “เรื่องมันผ่านมาสี่ปีแล้วเคธี่ อย่ากลับไปคิดเรื่องเก่าๆ อีกเลย” “ฉันขอโทษค่ะ” “ผมไม่ได้โกรธคุณ ไม่เคยโกรธ เพราะทุกคนต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองอยู่แล้ว” “แต่สิ่งที่ฉันเลือก มันไม่ได้ดีเท่าคุณเลย ฉันไม่เคยรู้สึกรักเขาได้เท่าที่เคยรักคุณเลยไคล์ และตอนนี้ ความรู้สึกนั้นมันก็ยังอยู่” “คุณเมาแล้วเคธี่ ไปนอนเถอะ” เขาตัดบทเพราะรู้สึกว่าคนรักเก่าพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดแล้ว ต่อให้เธอจะเลิกกับนายนั่นจริง และเธอกลับมาหาเขา เขาก็ไม่มีทางกลับไปหาเธออีก ไม่ใช่รังเกียจอะไรหรอกนะ แต่ไม่อยากที่จะหลอกตัวเองอีกแล้ว การที่เขาคบเธอเพราะคิดว่าเข้ากันได้ดีทุกเรื่อง แต่เอาเข้าจริง ความรู้สึกรักใคร่พิศวาสในตัวเธอ มันแทบไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆ เลยด้วยซ้ำ “คุณมาหาฉันได้ไหม ฉันอยากนอนกอดคุณค่ะไคล์” คนตัวโ
โอเค มันโอเคไม่น้อย ใจจริงเขาไม่ได้ต้องการผลประโยชน์อะไรมากมายจากท่าเรือแห่งนี้นักหรอก แต่การร่วมทุนและส่งผู้บริหารจากทางคลาร์กเข้าไปร่วมบริหารและแทรกซึมในครั้งนี้ เขามีเหตุผล ที่ยังบอกใครไม่ได้ แม้แต่ลูกสาวที่ต้องรับหน้าที่เข้าไปร่วมบริหารงานในครั้งนี้ “โอเคครับ 60/40 แต่ผมขอให้ลูกสาวผมเข้าไปบริหารในฐานะรองประธาน มีอำนาจเสนอ และตัดสินใจเรื่องการดำเนินงาน การตลาด หรือทุกเรื่องของท่าเรือและบริษัทขนส่งนี้ อีกเรื่องคือ ผมขอตำแหน่งที่ปรึกษาของลูกสาวผม ให้ไคเลอร์คนของผมเข้าไปดำรงตำแหน่งนี้ มีอำนาจหน้าที่คัดค้านและร่วมตัดสินใจเทียบเท่าผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่ง” “ครับ ไม่มีปัญหา ส่วนเรื่องสัญญา ทางผมจะนำไปให้คุณตรวจสอบความถูกต้องอีกครั้งถึงบริษัท” “ได้ครับ” “งั้นจากนี้ ผมส่งต่อหน้าที่ติดต่อประสานงานเรื่องสัญญา ให้ลูกชายผมเป็นคนประสานกับหนูพลอยเลยนะครับ” “ไม่มีปัญหาครับ” พลอยชมพูเงยหน้ามองลูกชายของผู้ชายคนนั้น ที่นั่งตรงข้ามกับเธออีกครั้ง ก็เห็นว่าหมอนี่นั่งมองเธอด้วยแววตาหยาดเยิ้มแทบจะกลืนกินเธอลงท้องไปอยู่แล้ว







