All Chapters of The Billionaire Doctor’s Hidden Marriage (RATED 18+): Chapter 121 - Chapter 130

Ilang araw ding naging abala si Cassie bago tuluyang humupa ang mabigat na emosyon sa dibdib niya. Hindi na siya nagkaroon ng oras para magpakalunod sa kung anu-anong iniisip dahil nilamon siya ng trabaho. Bukod pa roon, ang mga nangyayari kina Melanie at Dean ay paulit-ulit na sumasalungat sa dati niyang paniniwala tungkol sa tama at mali, hanggang sa halos hindi na niya alam kung ano ang dapat paniwalaan.Paulit-ulit niyang nakikita si Dean sa ward ni Melanie. Sa tuwing mapapadaan siya roon at maaabutan ang dalawa, tahimik na lang siyang tumatalikod. Minsan, magpapalipas siya ng oras sa pakikipagkuwentuhan sa mga kasamahan niya sa duty; minsan naman, dumidiretso siya sa silid ni Carlo para doon magpahinga ng isip.“Narinig ko na ikaw na raw ang nag-aalaga ngayon kay Auntie Melanie?” tanong ni Carlo isang hapon, halatang kakarating lang sa kanya ng balita.“Oo,” sagot ni Cassie habang paulit-ulit na tumatango, parang manok na tumutuka ng bigas. “Carlo, ano bang tingin mo kay Auntie M

Tila may nasabi si Cassie na hindi dapat banggitin. Agad dumilim ang mukha ni Calix, at hindi niya itinago ang pagkainis sa kanyang tinig. “Anong kinalaman niya rito?”Nabigla si Cassie at napahinto sa pagsasalita. “Ako…” nabulol siya, hindi niya alam kung talagang hindi lang naiintindihan ni Calix ang ibig niyang sabihin o sadyang nagpapanggap lang itong walang alam.“Eat,” maikling sabi ni Calix. Kasabay noon, isinubo niya kay Cassie ang pagkaing hawak niya, dahilan para tuluyang malunok ang lahat ng salitang gusto pa sanang sabihin ng dalaga.At doon natapos ang usapan, kasabay ng paglunok niya ng pagkain at ng mga tanong na naiwan sa kanyang dibdib.Sa loob ng sasakyan, mabigat ang katahimikan. Sa wakas, hindi na napigilan ni Dean ang sarili at bumuntong-hininga. “Gusto mong makipagkita sa kanila, pero bigla kang umalis. Melanie, hindi ba parang hindi naman ganyan ang dapat asal ng isang elder?”Mariing tumingin si Melanie sa unahan, nananatiling mahigpit ang hawak sa kanyang bag.

“Miss!” masayang bati ng matandang babae habang pumapasok sa silid. “Hindi ko inakalang pagkatapos ng napakaraming taon, makikilala mo pa rin ako, miss.”Hindi napigilan ni Cassie ang mapangiti. Tunay ang saya sa mga mata niya. Mula pa pagkabata, malinaw pa rin sa alaala niya ang itsura ni Aling Marta, ang dating kasambahay ng pamilya Peralta. Nang pumanaw ang kanyang ina, si Aling Marta ang tumayong pangalawang magulang nila ni Carlo. Siya ang nagpalaki sa kanila, nag-alaga, at nagbantay sa bawat hakbang ng kanilang paglaki. Umalis lamang ito sa pamilya nang lampas sampung taong gulang pa lang si Cassie, kaya imposibleng makalimutan niya ang matanda.Napatingin siya kay Carlo at doon niya napansin ang kakaibang titig nito, tila naguguluhan, tila pilit inaalala. Malamang ay hindi na ganoon kabuo ang alaala nito tungkol kay Aling Marta.“Nay Marta, bakit po kayo nandito?” tanong ni Cassie, bakas ang pagtataka. Naalala niyang napakalayo ng probinsya ng matanda. Wala rin itong mga kamag-

Matagal nang alam ni Calix na si Mrs. Marcos ay isang babaeng may tinatagong kuwento. Ngunit dahil wala naman itong direktang kinalaman sa kanya noon, hindi niya kailanman sinubukang alamin o imbestigahan ang nakaraan nito.Ngayon, habang pinagdurugtong-dugtong niya ang mga piraso ng katotohanan, unti-unti niyang nauunawaan ang lahat. Ang pagiging nag-iisang anak ng Lorenzo ni Melanie, at ang biglaang pagbagsak ng pamilyang iyon, iyon ang pinakamalaking dahilan kung bakit niya itinago ang kanyang tunay na pagkakakilanlan.Pagkabalik ni Arnel matapos ihatid si Marta, agad siyang nagsalita nang walang tigil, halos hindi na humihinga sa dami ng tanong. “Sir Calix, totoo bang si Mrs. Marcos ang biological mother ni Miss Peralta? Kung gano’n, siya ang nag-iisang anak ng Lorenzo, ‘di ba? Ano bang nangyari sa kanya noon? Bakit nagkaanak siya kay Mr. Peralta, tapos bigla na lang siyang nagpakasal kay Dean?”Nanatiling tahimik si Calix, nakikinig lang.“Ang mas nakapagtataka,” patuloy ni Arnel

Maingat na nagdala si Nay Marta ng isang palanggana ng malinis na tubig. Dahan-dahan niyang binasa ang cotton swab at sinimulang punasan ang bahaging kupas at may mantsa sa gilid ng pahina. Hindi ito simpleng gawain, paulit-ulit niyang ginagawa ang parehong galaw, marahan ngunit tiyaga, hanggang sa tuluyang mabasa ang maruming bahagi at unti-unting lumabas ang naipong dumi sa papel.Nakayuko si Carlo sa tabi niya, halos hindi kumukurap habang pinagmamasdan ang bawat galaw ni Nay Marta. Takot na takot siyang baka masira ang libro kahit sa kaunting pagkakamali. Ngunit maya-maya, napakunot ang kanyang noo.Bakit parang… mas lalong dumudumi?“Ha?” napabulalas din si Nay Marta nang mapansin niya ito. Halatang gulat ang matanda habang nakatitig sa papel. “Bakit parang… umiitim habang hinuhugasan?”Agad na lumapit si Cassie. Kanina, isang maliit na mantsa lang ang nasa ibabang kaliwang sulok ng pahina. Ngayon, halos buong sulok na iyon ay naging maitim na parang tinta.“Sir, hindi ko po alam