All Chapters of The Billionaire Doctor’s Hidden Marriage (RATED 18+): Chapter 131 - Chapter 140

Hindi makaalis si Cassie nang hindi nakakakuha ng malinaw na sagot mula kay Melanie. Kahit pilitin pa niyang umatras, hindi niya magawa, nakasalalay dito ang buhay ni Carlo.“Mrs. Marcos,” mariing sabi niya, pilit pinipigilan ang nanginginig na boses, “ang bone marrow transplant po ay halos walang malaking epekto sa katawan ninyo. Konting sakit lang po iyon, pero isang buhay ang kapalit. Isang tao ang—”“Enough!” Biglang hinampas ni Melaniee ang mesa at tumayo. Ang mga mata niya’y nag-aalab sa galit habang nakatitig kay Cassie. “Kailangan mo pa ba akong paalalahanan? Sa tingin mo ba hindi ko alam ang mga bagay na ’yan? Sasabihin ko sa’yo sa huling pagkakataon, lumabas ka!”Parang may humarang sa lalamunan ni Cassie. Hindi niya maintindihan kung paanong nasasabi iyon ni Melanie nang ganoon katatag, parang wala lang, parang hindi buhay ng isang tao ang pinag-uusapan nila.Mahigpit niyang kinagat ang ibabang labi. Nanginginig ang kanyang mga tuhod habang pilit niyang pinatatag ang sarili

Alam ni Calix sa kaibuturan ng kanyang puso na darating talaga sa puntong ito. Kilala niya si Melanie, alam niyang gagawa ito ng ganitong klaseng kahilingan, kahit gaano pa ito ka-irrational. Sapagkat sigurado itong masasaktan siya para kay Cassie, at mas malinaw pa sa sikat ng araw na matagal na siyang “talo” pagdating kay Cassie. Alam na alam ni Melanie kung saan siya tatamaan.Kanina lang umaga, pagkagising niya, sinabi sa kanya ni Reydon na sinabi na raw ni Reydon ang lahat kay Cassie kahapon. At kalahating oras bago ang pagkikitang ito, nakatanggap pa siya ng mensahe mula kay Cassie, na pag-uwi niya sa gabi, gusto nitong maupo silang dalawa at mag-usap nang maayos.Mag-uusap tungkol saan?Sa isip ni Calix, nagbanggaan ang sari-saring posibilidad. Maaaring sabihin ni Cassie na wala siyang nararamdaman para sa kanya, na ang lahat ay isa lamang panig na ilusyon, at oras na para tapusin ang kontrata nila nang mas maaga. O kaya naman, isang posibilidad na halos hindi niya magawang pan

“Mga hinala lang iyon,” malamig na wika ni Calix, sinasadyang patigasin ang bawat salita para mailabas ang emosyon na hindi na niya makontrol. “Pinakasalan kita dahil kahawig mo si Celes. At pangalawa, dahil iniligtas mo ang buhay ko noong bata pa ako, kaya tinulungan kita nang ganoon kalaki. Ngayon, pakiramdam ko nabayaran ko na ang utang na loob ko. Hindi mo na kailangang isipin kung gaano kalaki ang pagkakautang mo sa akin, at lalong hindi mo na kailangang tumulong pa sa kahit ano.”Huminga siya nang malalim, saka idinugtong ang mas masakit na katotohanang parang patalim na dumurog sa hangin sa pagitan nila. “Kapag naghiwalay tayo, magiging ganap na estranghero na tayo sa isa’t isa. Mas mabuti pang wala na tayong kahit anong intersection.”Pagkasabi niyon, tumalikod siya at umakyat sa ikalawang palapag nang hindi na lumingon pa.Nanatiling nakaupo si Cassie sa silya, tulala, habang ang bawat salitang binitawan niya ay paulit-ulit na tumatama sa puso niya. Masakit, sobrang sakit.An

Mula sa malinaw na pagkakaiba ng pakikitungo ni Melanie kay Carlo, noon at ngayon, hindi mahirap hulaan na matagal na niyang alam ang tunay nilang pagkakakilanlan. Alam niya kung sino sila. Pero kahit ganoon, pinili pa rin niyang huwag agad kilalanin ang mga ito.Bagama’t si Celes ang nag-donate ng bone marrow kay Carlo sa bandang huli, hindi pa rin maiwasang pumasok sa isip niya ang tanong, ibig bang sabihin noon, wala talagang balak si Melanie na kilalanin sila bilang mga anak?“Carlo,” marahang sabi ni Cassie, pilit na pinapakalma ang tono ng boses, “napag-usapan na natin ’to, ’di ba? Hangga’t maayos ang buhay niya, sapat na ’yon. Hindi natin kailangang ipilit ang pagkilala.”Alam ni Cassie na mas mabigat ang pinanghahawakang damdamin ni Carlo pagdating sa ina nila. Mas umaasa ito, mas nasasaktan. Kaya mas lalo siyang natakot na baka masaktan ang kapatid niya.Bahagyang ngumiti si Carlo, pilit na pinagaan ang loob ng ate niya. “Alam ko, Sis. Hindi ako malungkot. As long as she’s do

Bago pa man makabuntong-hininga si Cassie dahil sa sakit, may boses na agad na pumasok sa kanyang pandinig.“Calix?” masayang tawag ni Celes habang papalapit at walang pag-aalinlangang inakbayan ang braso ni Calix.Napatigil si Cassie. Ang maliit niyang katawan ay halos natakpan ng katawan ni Calix kaya hindi siya agad napansin ni Celes. Sa mga mata nito, iisa lang ang malinaw, si Calix lamang ang nandoon.Napako ang tingin ni Cassie sa kamay ni Celes na nakahawak sa braso ni Calix. Maputi, malinis, at napakaganda. Isang kamay na tila walang bahid ng hirap o sugat ng nakaraan.Pero sa mga mata ni Cassie, iyon ay sobrang nakasisilaw.Bahagyang gumalaw ang braso ni Calix, tila may balak umiwas, ngunit sa huli ay nanatili rin. “Bakit ka nandito?” kalmadong tanong niya.“Kumakain ako rito kasama ang ilang friends,” masiglang sagot ni Celes. “Pagkabalik ko sa Pinas, halos hindi na ako pinakawalan ng parents ko, palaging pinapakain, pinapahinga. Today lang talaga ako nakalabas mag-isa.” Bah