All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 21 - Chapter 30

ดวงตาจิ้งจอกของเจียงอวี้เฉิงเบิกกว้าง เมื่อเห็นนางในฝันมาปรากฏยืนอยู่ตรงหน้า แม่นางซินก้าวเท้ามาหยุดยืนเคียงข้างอนุชาด้วยรอยยิ้มกว้างที่ทำให้ดวงตาเมล็ดซิ่งของนางหรี่เล็กลงอย่างหยอกเย้า“เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ถวายความเคารพองค์หญิงใหญ่อีก?” เสียงทุ้มต่ำกระซิบขึ้นข้างกายเขา เรียกสติของเขาให้กลับมา เจียงอวี้เฉิงจึงหันหน้าไปมองหน้าบิดาอย่างโง่งมองค์หญิงใหญ่?เจียงอวี้เฉิง “!!!”เขารีบหันหน้ากลับมามองสตรีตรงหน้าที่กำลังส่งยิ้มหวานให้เขาอีกครั้งแม่นางซินคือองค์หญิงใหญ่!?แม่นางซิน… ชิงหว่านซิน… หว่านซินคือชื่อของนาง มิใช่แซ่…ไม่น่าล่ะ เขาสั่งให้ติงหลี่ตามหาแม่นางตระกูลซินเท่าใดก็ไม่เจอตัว ก็เพราะนางไม่ได้แซ่ซินนี่!เออ! เขาโง่เอง!!“กระหม่อมขอถวายความเคารพองค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ” เจียงอวี้เฉิงประสานมือทำความเคารพชิงหว่านซินส่งยิ้มจางให้แก่เขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงหวาน “เจียงซื่อจื่อมิต้องมากพิธี”น้ำเสียงเช่นนี้ เป็นแม่นางซินไม่ผิดตัวแน่ ๆ&l

วันที่ยี่สิบสอง เดือนสอง รัชศกซื่ออัน ปีที่ยี่สิบสี่หลังจากพิธีคัดเลือกพระราชสวามีให้แก่องค์หญิงใหญ่ ชิงหว่านซิน เสร็จสิ้นลง โดยมีจวงหมิงรุ่ย ซื่อจื่อแห่งจวนจวงกั๋วซือได้ผ่านการคัดเลือก ทุกคนล้วนแต่ชมเชยว่าทั้งสองช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจวงซื่อจื่อที่เพียบพร้อมด้วยความรู้และความสามารถ เป็นจอหงวนที่อายุน้อยที่สุดในแคว้นต้าหมิง ท่าทางอ่อนโยน สง่างามดุจหยก เอ่ยวาจาสุภาพเรียบร้อย พร้อมทั้งดูแลทะนุถนอมองค์หญิงใหญ่ราวกับหยกในฝ่ามือในระหว่างการจัดเตรียมพิธีอภิเษกสมรส ชิงหว่านซินและจวงหมิงรุ่ยได้มีโอกาสพบกันหลายครั้งหลายครา เพื่อทำความรู้จักกันให้มากยิ่งขึ้น เฉกเช่นในวันนี้ชิงหว่านซินส่งเทียบเชิญจวงหมิงรุ่ย เพื่อมาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันที่ตำหนักฉางหนิง ในขณะที่กำลังรับประทานอาหารกันนั้น นางก็ทอดสายตามองหน้าอีกฝ่าย แล้วเอ่ยคำปรึกษา“งานอภิเษกก็ใกล้เข้ามาแล้ว ข้าได้ทูลขอตำหนักไว้ที่นอกวังหลวงแล้ว ไม่ทราบว่าท่านต้องการให้ข้าตกแต่งเรือนรับรองของท่านเช่นไรดี?”จวงหมิงรุ่ยเผยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน “เรือนของกระหม่อมนั้น แล้วแต

วันที่สิบเอ็ด เดือนสี่ รัชศกซื่ออัน ปีที่ยี่สิบสี่“น้องหญิง! โปรดระวังเท้าด้วย” จวงหมิงรุ่ยร้องบอก พลางส่งมือให้ชิงหว่านซินที่กำลังโน้มตัวก้าวออกมาจากรถม้าประจำจวนจวงกั๋วซือจับประคองตัวชิงหว่านซินจับมืออีกฝ่ายแน่น ขณะที่ก้าวเท้าลงมา “ท่านช่างดูแลใส่ใจข้าได้ดีนัก”สองสามีภรรยาพากันจับมือเดินเข้าจวนจวงกั๋วซือกันอย่างรักใคร่“ข้าได้ให้สัญญากับท่านไว้แล้ว อย่างไรนี่ก็เป็นหน้าที่ของสามีที่ต้องดูแลฮูหยินของตนมิใช่หรือ?” จวงหมิงรุ่ยตอบด้วยคารมคมคาย เอาอกเอาใจจนชิงหว่านซินระบายรอยยิ้มเต็มใบหน้า “โดยเฉพาะเมื่อคืน ท่านพอใจข้าหรือไม่?”“นี่! ท่าน!!” ชิงหว่านซินรีบมองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าบรรดาบ่าวรับใช้พากันก้มหน้าลอบอมยิ้มกันอย่างรู้ความ ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นตีสามีที่เดินอยู่ด้านข้างเบา ๆ “มิเคยรู้เลยว่าท่านจะหน้าไม่อายเช่นนี้”“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” จวงหมิงรุ่ยจับมือบอบบางราวกับไร้กระดูกที่กำลังทุบตีเขาขึ้นมาจุมพิตอย่างแผ่วเบา “ข้าช่างโชคดียิ่งนักที่ได้อภิเษกกับท่า

“กรี๊ด!! องค์หญิงช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ ไม่นะ! ปล่อยข้านะ!!”เสียงกรีดร้องของนางกำนัลนางแรกผสานไปกับเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านช่องว่างของโรงเก็บฟืนจนกลายเป็นเสียงคร่ำครวญอันน่าสะพรึงกลัว เมื่อนางถูกลากออกไป“หยุดประเดี๋ยวนี้นะ!!” ชิงหว่านซินร้องสั่งเสียงดังลั่น ขณะที่มองตามร่างของนางกำนัลที่ถูกฉุดกระชากออกไปอย่างแค้นเคือง พวกนางคือนางกำนัลในวังหลวงนะ บ่าวรับใช้ชั้นต่ำพวกนั้นไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง!!“เจ้า...” จวงหมิงรุ่ยยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าของชิงหว่านซิน แล้วเอ่ยด้วยเสียงเย้ยหยัน “ไม่มีอำนาจในการสั่งในจวนแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว!”แต่ก่อนที่จะทันได้เกิดสิ่งใดขึ้นไปมากกว่านี้ ดวงตาเมล็ดซิ่งของฉิงเหมยหรี่ลงฉายแววอำมหิต นางทิ้งตัวแนบชิดพลางส่งเสียงออดอ้อนเสียงหวานเพื่อเรียกคนข้างตัว “ท่านพี่เจ้าคะ”“ว่าอย่างไรรึ?”ฉิงเหมยผินหน้าไปมองบรรดาสาวใช้ที่รายล้อมรอบตัวชิงหว่านซิน “ข้ามองดูแล้ว... สาวใช้ขององค์หญิงใหญ่แต่ละนางก็ช่างงามนัก หากท่านพี่จะสังหารทิ้งก็นับว่าน่าเสียดาย มิสู้ท่

วันที่สิบแปด เดือนสี่ รัชศกซื่ออัน ปีที่ยี่สิบสี่ข้อเท้าทั้งสองข้างของชิงหว่านซินถูกรัดแน่นด้วยโซ่ตรวนเหล็กเย็นเยียบ โลหะหนักถ่วงรั้งอิสรภาพของนางไว้กับเสาไม้ผุพังของโรงเก็บฟืน รอยบาดจากการดิ้นรนในช่วงหลายวันที่ผ่านมายังไม่ได้รับการรักษาบัดนี้ มันเริ่มบวมแดง อักเสบ และส่งกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คราบเลือดแห้งกรังเกรอะกรังตามข้อเท้าขาวซีด ยิ่งขับเน้นความทุกข์ทรมานที่นางต้องเผชิญอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายด้วยความเฉลียวฉลาดและสงบนิ่ง บัดนี้ กลับลึกโบ๋ ไร้แววแห่งความหวัง มีเพียงความเศร้าสร้อยและความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดออกมา เสื้อผ้าที่เคยงดงามบัดนี้ยับย่น เปื้อนฝุ่นดินและคราบเลือด ไร้สิ้นความสง่างามอย่างที่องค์หญิงพึงมีสภาพจิตใจของชิงหว่านซินย่ำแย่อย่างถึงที่สุด ผ่านมาเพียงเจ็ดวัน อารมณ์ของนางพลิกผันไปมา ภาพความโหดร้ายของการสังหารหวังหมัวมัวยังคงติดตา ตามหลอกหลอนไม่ยอมจางหายไปเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือที่สิ้นหวังของหลันเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ยังคงดังก้องอยู่ในหูซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องคนที่จงรักภักดีได้ ความรู้สึกเหล่านี