All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 11 - Chapter 20

เจิ้นกั๋วกงจึงตัดสินใจที่จะยื่นใบสมัครให้บุตรชายในวันสุดท้ายของการรับสมัคร และบอกกล่าวกับทุกคนว่าการที่เจียงอวี้เฉิงฝึกซ้อมร่างกายอย่างหนักหน่วง เพราะเป็นบทลงโทษของเขาที่ดื้อรั้น ไม่ยอมเข้าร่วมคัดเลือกตามคำสั่งส่วนยามบ่ายที่เจียงอวี้เฉิงปิดห้องหนังสือเข้าไปทบทวนตำราและคัมภีร์ต่าง ๆ ก็อ้างว่าเป็นคำสั่งของเจิ้นกั๋วกงอีกเช่นกันที่ต้องการให้ซื่อจื่อคัดคำสอนเป็นการลงโทษนั่นจึงทำให้เจียงอวี้เฉิงสามารถฝึกฝนร่างกายและทบทวนความรู้ได้ โดยที่ไม่กระทบต่อภาพรวมของสถานการณ์มากที่สุด เพราะเจียงอวี้เฉิงตระหนักได้ดีถึงทฤษฎีผีเสื้อขยับปีก การเปลี่ยนแปลงเพียงนิดเดียวก็อาจจะส่งผลกระทบใหญ่ต่อภาพรวมได้!!ด้วยยามนี้ตระกูลเจียงตกเป้าหมายในการใส่ร้าย คนร้ายในเงามืดย่อมจับตาพวกเขาอยู่เป็นแน่ ดังนั้น เขาจึงต้องประคองสถานการณ์ให้เป็นไปตามประวัติศาสตร์ของบรรพบุรุษให้ได้มากที่สุดแต่เดิมเจียงอวี้เฉิงดื้อรั้น ไม่ยอมเข้ารับการคัดเลือก ครานี้สิ่งที่เล่าลือออกไปก็ต้องเป็นแบบนั้นด้วยเช่นกัน โดยเขาจะเป็นผู้บอกเจิ้นกั๋วกงและฉินซื่อเองว่าควรจะบอกความจริงกับผู้ใดได้บ้าง และผู้ใดที่ไม่ควรบอก

เสียงดนตรีอันไพเราะผสานกับเสียงเจื้อยแจ้วของผู้คนดังไปทั่วถนนหนทางของเมืองหลวงยามค่ำคืน โคมไฟหลากสีสันห้อยระยิบระยับอยู่ทุกหนแห่ง ส่องสว่างสะท้อนใบหน้าของผู้คนที่เดินกันอย่างเนืองแน่นเสียงหัวเราะและเสียงโห่ร้องดังมาจากเวทีงิ้วขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางเมือง ขณะที่กลิ่นหอมของอาหารและขนมหวานลอยอบอวลอยู่ในอากาศท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น เหล่าพี่น้องตระกูลเจียงก็ยืนปะปนอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย สายตาพวกเขาจดจ่ออยู่กับการแสดงงิ้วอันน่าตื่นตาตื่นใจที่กำลังขับร้องเรื่องราวความรักของวีรบุรุษเจียงอวี้เฉิงหันไปมองน้องสาวของเขาที่ดูเหมือนจะกำลังลังเลใจ เจียงหมิงเย่ว์ชะเง้อมองไปที่การแสดงเบื้องหน้า แต่แล้วสายตาก็เลื่อนไปมองอีกซอยหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป“มีอะไรรึ?” เจียงอวี้เฉิงเอ่ยถามพร้อมกับลูบศีรษะของเจียงหมิงเย่ว์เบา ๆเจียงหมิงเย่ว์รีบหันกลับมาหาพี่ชายของนาง ดวงตากลมโตเป็นประกาย “พี่ชายใหญ่... ข้าก็อยากดูงิ้ว แต่... แต่ข้าก็อยากกินถังหูลู่ด้วยเจ้าค่ะ” นางกล่าวพร้อมกับทำสีหน้ายุ่งยากใจเล็กน้อย “ถังหูลู่ในซอยนั้นที่พี่ชายใหญ่เคยซื้อมาให้ข้า

“เลี้ยว! เลี้ยวตรงนั้น!” เสียงหวานบอกอย่างหอบกระชั้น พวกนางวิ่งหนีจนแทบจะหายใจไม่ทันเสียแล้ว แม่นางในชุดสีชมพูหม่น ลากมืออีกฝ่ายเลี้ยวตามทางที่ถูกบังคับทันทีที่พ้นหัวมุมเรือน นางก็ได้เห็นร่างบุรุษกำยำสองนายที่ยืนดักรอพวกตนอยู่ เร็วเท่าความคิดที่ว่าคนตรงหน้าคงจะเป็นฝ่ายเดียวกับกลุ่มคนที่ไล่ตามมาทางด้านหลังฝ่าเท้าเล็ก ๆ ของแม่นางตรงหน้าก็ยกสูงขึ้น หมายจะถีบพวกเขาให้หลบทาง“เฮ้! เฮ้! ช้าก่อน!” เจียงอวี้เฉิงตะโกน พร้อมเบี่ยงกายหลบเท้าเล็ก ๆ นั้นแทบไม่ทัน หากเขาถูกแม่นางในห้องหอถีบโดนจริง จ้าวลี่ รองแม่ทัพของบิดาที่ฝึกฝนเขาในด้านการต่อสู้ประชิดตัวได้ร่ำไห้เป็นแน่สอนให้เขาหลบมือหลบเท้าของชายฉกรรจ์ที่รุมเข้ามาพร้อมกันสิบคนได้ แต่ไม่อาจหลบเท้าไร้วิทยายุทธ์ของแม่นางในห้องหอได้!?“แม่นาง! โปรดใจเย็นก่อน พวกข้าตั้งใจมาช่วย!!” เจียงอวี้เฉิงรีบบอก ก่อนจะถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าฝ่าเท้าของอีกฝ่ายวางลงบนพื้นแต่โดยดีแล้ว“ข้าจะเชื่อได้อย่างไร?” แม่นางตรงหน้าถามรัวเร็ว ดวงตาเมล็ดซิ่งที่โผล่พ้นขอบผ้าแฝงไปด้วยความ

“คุณหนูลุกขึ้นไหวหรือไม่?” เจียงอวี้เฉิงหันกลับมาถามแม่นางตรงหน้าแม่นางน้อยตอบ “ไหวเจ้าค่ะ”เมื่อเห็นว่านางสามารถลุกขึ้นยืนได้ เจียงอวี้เฉิงจึงได้ผายมือ เชิญนางเข้าไปพักด้านใน เช่นเดียวกับที่หันไปบอกคนสนิท “เจ้าพานางไปนอนพักที่ห้องด้านในก่อนเถอะ”ติงหลี่พยักหน้ารับ แล้วจึงเดินดุ่ม ๆ เข้าไปที่ห้องด้านใน โดยที่มีแม่นางอีกคนเดินตามหลังไปติด ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงชื่อเสียงไม่งาม เพียงแค่พวกนางถูกพวกเขาแตะต้องก็เป็นกังวลแล้วว่าอาจจะทำให้พวกนางเดือดร้อนได้ติงหลี่ประคองร่างนั้นลงนอนราบกับพื้น โดยที่มีแม่นางในชุดสีชมพูหม่นช่วยรับอยู่ด้านหลัง จากนั้นก็รีบเดินไปหยิบตะบันไฟมาจุดเทียน สร้างแสงสว่างภายในห้องพัก“เจ้าออกไปหาน้ำดื่มมาให้แม่นางทั้งสองก่อนเถิด” เจียงอวี้เฉิงเอ่ยสั่ง ติงหลี่รับคำ ก่อนจะล่าถอยออกไปเจียงอวี้เฉิงเดินมาแง้มประตูไว้เพียงเล็กน้อย ก่อนที่ตนเองจะทรุดตัวนั่งที่ริมประตู ดวงตาจิ้งจอกจ้องออกไปที่หน้าเรือนอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันกลับมามองภายในเรือนเขาจึงได้เห็นแม่นางน้อยโฉมสราญที่กำลั

“นายน้อยขอรับ” ติงหลี่เอ่ยขึ้น เมื่อเข้ามาในห้องหนังสือของเจียงอวี้เฉิงเจียงอวี้เฉิงเงยหน้าขึ้นจากคัมภีร์ที่ถืออยู่ในมือ โดยที่หม่งหู่กำลังยืนฝนหมึกให้อยู่ข้าง ๆ “ว่าอย่างไร?”“ข้าตรวจสอบแล้วขอรับ ตระกูลซินทั่วทั้งเมืองหลวงมีเพียงสองตระกูล ตระกูลหนึ่งเป็นตระกูลพ่อค้า มิได้ร่ำรวยมากนัก ส่วนอีกตระกูลเป็นทาสในจวนของขุนนางขอรับ”พ่อค้า? ทาส?สองฐานะนี้ล้วนแต่ไม่สอดคล้องกับวาจาและท่าทีของแม่นางซินเลยแม้แต่น้อย หรือว่านางโกหกเขา!?เอาล่ะสิ... ตกลงนางเป็นใครกันแน่ ถ้าตั้งใจจะช่วยแม่นางอีกคน จำเป็นต้องโกหก ปิดบังตัวตนขนาดนั้นเลยเหรอ?หรือเป็นการช่วยคนที่ไม่ต้องการประกาศให้โลกรู้ ทั้ง ๆ ที่เขาก็บอกตัวตนเป็นที่เรียบร้อยแล้วนางไม่จำเป็นต้องระแวดระวังเขาแล้ว... หรือไม่นะ?“แล้วเรื่องที่นางคณิกานางนั้นถูกไถ่ตัวจากตระกูลซุนเล่า?”ติงหลี่พยักหน้ารับ “เรื่องนางคณิกา ข้าสอบถามจากผู้ดูแลหอแล้ว นางบอกว่าท่านชายสามตระกูลซุนต้องการไถ่ตัวนางจริง ๆ ขอรับ หากแต่นางคณิกานางนั้นก็ยินดีและเต็