All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 41 - Chapter 50

99 Chapters

บทที่ 40

หวังหมัวมัวกระแอมน้ำลายเหนียวในลำคอแล้วกล่าวเสียงกังวานว่า “ในถาดที่พวกท่านเห็นตรงหน้านั้น โปรดหยิบเชือกและมะเขือยาวไปคนละชิ้นเถิด เพื่อที่ข้าจะได้อธิบายกติกาการแข่งขัน”คุณชายทั้งสี่สิบคนค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า บางคนมองหน้ากันอย่างสงสัย ก่อนจะหยิบเชือกและมะเขือยาวขึ้นมาคนละชุดอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะที่ส้มลูกเล็ก ๆ ยังคงวางอยู่บนถาดอย่างครบถ้วน ไม่ต่างจากตอนแรกหวังหมัวมัวหยิบเชือกเส้นหนึ่งขึ้นมาแล้วส่งให้นางกำนัล พร้อมออกคำสั่งอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ขอให้ทุกท่านนำเชือกมาคล้องรอบเอวของตนเอง แล้วผูกปลายเชือกด้านหนึ่งไว้ให้แน่น”นางกำนัลทำตามที่บอกอย่างคล่องแคล่ว นางเอาเส้นเชือกมาคล้องรอบเอวและผูกปมที่ปลายเชือกด้านหนึ่งบริเวณหน้าท้องอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ปลายเชือกอีกด้านหนึ่งทิ้งยาวลงไปกองกับพื้น“ส่วนปลายอีกด้านหนึ่ง” หวังหมัวมัวหยุดเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “ให้นำมาผูกมะเขือยาวให้แน่น โดยกะความยาวให้มะเขือยาวลอยอยู่เหนือพื้นเพียงเล็กน้อย”นางกำนัลหยิบมะเขือยาวที่เตรียมไว้ขึ้นมาแล้วผูกเข้ากับปลายเชือกอีกด
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more

บทที่ 41

“พี่หญิง พี่หญิง...” เสียงเรียกที่คุ้นเคยจากคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำให้ชิงหว่านซินต้องละสายตาจากสนามแข่งมามองชิงหว่านซินหันหน้าไปถามอนุชาอย่างอ่อนโยน “ว่าอย่างไรรึ?”“พี่หญิงยังรู้สึกไม่สบายอยู่รึ? จะกลับไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่?” ฮ่องเต้ชิงหยางตรัสถามอย่างเป็นห่วงเพราะชิงหว่านซินเพิ่งจะหายจากอาการไข้ ไม่รู้ว่านางไปต้องลมหนาวในยามใด จึงได้มีไข้ขึ้นสูง นอนสลบไสลไปหลายวัน จึงเพิ่งได้ฟื้นสติขึ้นมา หากแต่เมื่อฟื้นขึ้นมาแล้ว พี่หญิงของเขาก็คลับคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคนดวงตาฉายแววเย็นชามากยิ่งขึ้น บ่อยครั้งที่จะนิ่งเงียบราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่ตลอดเวลา...“พี่ทำให้หยางเอ๋อร์ต้องเป็นห่วงแล้ว หมอหลวงเพิ่งมาตรวจอาการให้พี่ เขาบอกว่าอาการของพี่ดีขึ้นมากแล้ว” ชิงหว่านซินปลอบใจอีกฝ่าย “ให้พี่รอดูผลเถิด เพราะพี่เองก็อยากจะรู้ว่าผู้ใดจะได้พู่แดงไปมากที่สุดด้วยเช่นกัน”“นั่นสิ... ข้าเองก็ไม่คิดเลยว่าเจียงซื่อจื่อจะเอวดีเช่นนี้” ฮ่องเต้ชิงหยางตรัสขึ้นอย่างพอพระทัย สุรเสียงชื
last updateLast Updated : 2025-12-18
Read more

บทที่ 42

นอกจากชิงหว่านซินที่จ้องมองเจียงอวี้เฉิงแล้ว ก็ยังมีสายตาอีกหลายคู่ที่จ้องมองเขาด้วยเช่นกัน“อย่างไรการแข่งรอบแรกก็เป็นเพียงการวัดกำลัง เจียงซื่อจื่อจะชนะก็คงไม่แปลกอันใดใช่หรือไม่? หมิงรุ่ย” ไป๋เฉียนถามขึ้น ในขณะที่เดินมาอยู่ข้างกายจวงหมิงรุ่ยที่ในมือของเขามีพู่แดงอยู่หนึ่งชิ้น“แต่ช่างเป็นการแข่งขันที่ไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อน” เสิ่นจิ้งเหยา สหายสนิทอีกคนบ่นขึ้นอย่างไม่ชอบใจ แม้ว่าเขาเองก็จะได้รับพู่แดงมาหนึ่งชิ้นด้วยเช่นกัน “พ่อของข้าอุตส่าห์ติดสินบน เพื่อสอบถามขันทีไปตั้งมากมาย จึงได้ความว่าจะเป็นการวิ่งแข่ง”“นั่นสิ พวกเราจึงต้องไปฝึกซ้อมร่างกายให้วิ่งอยู่เสียตั้งนาน ผลสุดท้าย กลับเป็นการแข่งขันประหลาดเช่นนี้ไปเสียได้” ไป๋เฉียนผสมโรง ก่อนจะนึกขึ้นได้ “แต่ก็พอจะมีคนมองออกว่านี่ไม่ใช่การแข่งวิ่งธรรมดานะ”จวงหมิงรุ่ยถามขึ้นในทันที “ผู้ใด?”“เจียงซื่อจื่อ”คำตอบจากปากสหายสนิท ทำให้ดวงตาของจวงหมิงรุ่ยลุ่มลึกขึ้น“ก่อนเริ่มการแข่งขัน ข้าลองเข้าไปสอบ
last updateLast Updated : 2025-12-18
Read more

บทที่ 43

ฮ่องเต้ชิงหยางและองค์หญิงใหญ่ลุกขึ้นจากที่ประทับแล้วเดินกลับเข้าไปพักผ่อนที่ด้านในเมื่อเห็นว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์เดินจากไปแล้ว บรรดาขุนนางจึงรีบเดินลงไปที่ลานแข่งขัน เพื่อสอบถามอาการบุตรหลานของตนเองเจิ้นกั๋วกงสาวเท้ายาวเดินเข้าไปหาเจียงอวี้เฉิงที่กำลังผูกพู่แดงกับป้ายหมายเลขของตนเองอย่างพึงพอใจในผลการแข่งขันรอบแรก เขายกมือขึ้นตบไหล่แข็งแรงของลูกชาย จนเจียงอวี้เฉิงเซถลาไปด้านหน้าหลายก้าว“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ลูกพ่อเอวแข็งแรงดีจริง ๆ ”“ท่านพ่อ…” เจียงอวี้เฉิงกลอกตามองบน ลากเสียงอย่างระอา “เรื่องเช่นนี้ มิต้องชมเชยกันหรอกขอรับ”เจิ้นกั๋วกงชอบใจในท่าทีของบุตรชาย เสียงหัวเราะดังกังวานไปทั่วบริเวณ “ลูกพ่อเก่งเช่นนี้ เย็นนี้ เจ้าอยากกินอะไรก็บอก ข้าจะให้แม่เจ้าทำเตรียมไว้ให้ ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!”หื้ม พ่อบ้านใจกล้าไปอีก...ท่านกล้าสั่งท่านแม่รึไง?“เอาล่ะ อย่างไรก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่เจ้าได้คะแนนสูงสุดในการคัดเลือกรอบแรก” เจิ้นกั๋วกงหันไปสั่งคำกับลูกน้องข้างตัว “จ้าวลี่ ส
last updateLast Updated : 2025-12-19
Read more

บทที่ 44

เมื่อยามเว่ยมาถึงหวังหมัวมัวเชิญผู้เข้าแข่งขันทุกคนเดินออกจากลานกว้าง ตรงไปที่โรงครัวด้านในที่จัดเตรียมอุปกรณ์เครื่องครัวไว้อย่างเป็นสัดส่วนจำนวนสี่สิบที่มุมปากของผู้เข้าคัดเลือกแต่ละคนกระตุกระรัวอย่าบอกนะว่าการคัดเลือกรอบบ่ายจะเป็นการทำอาหาร?“อย่างที่ทุกท่านเห็นกันแล้ว การคัดเลือกรอบสองนี้ จะเป็นการทำอาหารถวายองค์หญิงใหญ่ บุรุษนั้นนอกจากจะมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงแล้ว ในยามคับขันก็ต้องมีความสามารถในการดูแลอาหารการกินได้อีกด้วย”คุณชายแต่ละคนยืนเงียบกริบ ความรู้สี่ตำราห้ามคัมภีร์ในสมองร่วงหล่นกระจัดกระจาย ไป๋เฉียนเหลือบสายตาคมปราดมองไปที่เสิ่นจิ้งเหยาอีกคราพ่อเจ้าบอกข้อมูลผิดอีกแล้วนะ!!เสิ่นจิ้งเหยาทำได้เพียงแต่หลบสายตาไปอีกทางแล้วผู้ใดจะรู้เล่าว่าจะมีการเปลี่ยนรูปแบบการแข่งขันน่ะ!?ข้าก็ตกใจไม่แพ้เจ้าหรอก!!จวงหมิงรุ่ยระบายลมหายใจหนักหน่วง เมื่อคิดว่าการคัดเลือกในรอบนี้คงไม่ง่ายเสียแล้ว ก่อนจะหันหน้าไปลอบสังเกตเจียงอวี้เฉิงที่ยืนอยู่อีกทาง ใบหน้าของเขานิ่งสงบราวกับเป็นรูปแบบการคัดเลือกที่คาดคิด
last updateLast Updated : 2025-12-19
Read more

บทที่ 45

เวลาหนึ่งชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมของผัดหมี่ผสานไปกับกลิ่นเหม็นไหม้ ควันสีขาวลอยอบอวลไปทั่วโรงครัว สภาพหลังการทำอาหารของผู้เข้าคัดเลือกบางรายแทบจะทนดูไม่ได้ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่า และความมันจากการยืนผัดหมี่อยู่หน้าเตานาน ๆ ข้างตัวแต่ละคนล้วนแต่มีจานผัดหมี่ที่ใช้การไม่ได้วางเป็นกองพะเนินน่าจะมีการหักคะแนนเรื่องการใช้วัตถุดิบสิ้นเปลืองด้วยนะเนี่ย...ซีโรเวสท์น่ะ รู้จักกันไหม?ขันทีน้อยสี่สิบนายเดินมาหยิบจานผัดหมี่ขึ้นมาวางไว้บนถาด พร้อมทั้งแจกผ้าสะอาด เพื่อให้คุณชายทั้งหลายได้เช็ดทำความสะอาดใบหน้าเสียก่อน มิเช่นนั้นเกรงว่าฮ่องเต้และองค์หญิงใหญ่จะไม่สามารถจดจำได้ว่าคุณชายท่านนี้เป็นผู้ใด!?“ขอเชิญทุกท่านเดินตามขันทีไปที่โถงด้านหน้าได้เลยเจ้าค่ะ” หวังหมัวมัวกล่าวพร้อมผายมือไปทางด้านหน้าผู้เข้าคัดเลือกแต่ละคนเดินตามขันทีน้อยที่ถือผลงานรสมือของตัวเองมายืนเรียงรายอยู่หน้าโถง โดยที่ฮ่องเต้ชิงหยางและองค์หญิงใหญ่ประทับบนพระที่นั่ง“เชิญหมายเลขหนึ่ง”ขันทีน้อยเดินนำไป๋เฉียนก้าวขึ้นบันได ก่อนจะม
last updateLast Updated : 2025-12-20
Read more

บทที่ 46

“บัดนี้ การคัดเลือกพระราชสวามีขององค์หญิงใหญ่ในรอบแรกและรอบที่สองได้เสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว” หวังหมัวมัวประกาศ “สำหรับผู้ที่ผ่านการคัดเลือกให้เข้าสู่รอบสุดท้ายได้นั้น จำเป็นต้องมีพู่แดงในครอบครองตั้งแต่สามชิ้นขึ้นไป”“ดังนั้น ขอให้ทุกท่านตรวจสอบจำนวนพู่แดงในมือ ท่านใดที่มีพู่แดงตั้งแต่สามชิ้นขึ้นไป ขอให้ก้าวออกมาข้างหน้า”ผู้เข้ารับการคัดเลือกทั้งสิ้นจำนวนสี่สิบคนนั้น หลายคนก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความเสียดาย เพราะจำนวนพู่แดงในมือมีไม่ถึงตามเกณฑ์ที่กำหนดคุณชายจำนวนสิบเก้าคนก้าวออกมายืนข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจ จากการคัดเลือกในรอบแรกนั้น ผู้ที่ได้พู่แดงจำนวนสามชิ้น ได้แก่ เจียงอวี้เฉิง ซุนเจิ้นหยวน หลี่เทียนหยู เว่ยเหวินหยาง และมู่หานเจียง ถือว่าแทบจะได้รับสิทธิ์ในการเข้ารอบคัดเลือกครั้งสุดท้ายได้อย่างแน่นอนแต่สำหรับผู้ที่ได้พู่แดงจำนวนหนึ่งชิ้นและสองชิ้นในรอบแรก ยังต้องมาเสี่ยงดวงว่ารอบที่สองจะได้พู่แดงมากขึ้นหรือไม่อย่างจวงหมิงรุ่ยเอง ในการคัดเลือกรอบแรก เขาได้รับพู่แดงจำนวนหนึ่งชิ้น แต่ด้วยความสามารถของจอห
last updateLast Updated : 2025-12-20
Read more

บทที่ 47

ณ จวนจวงกั๋วซือ บรรยากาศรอบห้องหนังสือมีแต่ความตึงเครียด ก่อนจะถูกทำลายความเงียบสงัดด้วยเสียงหนึ่งปัง!!เสียงตบโต๊ะไม้ด้วยความโมโหดังก้องไปทั่วห้อง บุรุษวัยกลางคนยืนหน้านิ่ง กัดฟันด้วยความฉุนเฉียว ใบหน้าปรากฏริ้วรอยแห่งกาลเวลา สองคิ้วขมวดเป็นปมแน่น มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อกำแน่น“ไหนเจ้าบอกว่าตระกูลเจียงจะไม่มาเข้าร่วมการคัดเลือกอย่างไรเล่า?”บุตรชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะหนังสือได้แต่กำมือแน่น จนปลายเล็บจิกเข้าไปในเนื้อลึก “ข้าก็ไม่ทราบขอรับ เพราะคนของข้ารายงานมาว่าเจียงซื่อจื่อปฏิเสธที่จะเข้ารับการคัดเลือกอย่างเด็ดขาด จนเจิ้นกั๋วกงโมโหถึงขั้นสั่งให้เขาไปคุกเข่าที่โถงบรรพชนเลยทีเดียว”บุรุษหลังโต๊ะไม้ถามซ้ำ “แล้วคนของเจ้ารายงานมาอีกหรือไม่?”“ก็รายงานมาอยู่ตลอดนะขอรับ ท่านพ่อ” บุตรชายเอ่ยตอบอย่างครุ่นคิด “บอกว่าเจียงซื่อจื่อยืนกรานปฏิเสธจนทำให้เจิ้นกั๋วกงไม่พอใจ จึงสั่งให้เขาฝึกซ้อมร่างกายอย่างหนักและกักบริเวณในห้องหนังสือ เพื่อคัดคำสอนหนึ่งพันจบขอรับ”ขุนนางสูงวัยรับฟังข
last updateLast Updated : 2025-12-21
Read more

บทที่ 48

ณ ซอยแคบมืดสลัว แสงจากโคมไฟกระดาษที่แขวนอยู่ริมชายคาบ้านเรือนสองข้างทาง ส่องลอดเงาไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ ร่างชายหนุ่มในชุดลำลองสีเข้มกำลังก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ด้วยความคุ้นเคยกับเมืองหลวงที่เติบโตมาใบหน้าคมสันฉายแววเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมในจวนของเจ้านายมาตลอดวัน มือข้างหนึ่งกุมกระชับด้ามดาบที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างเป็นธรรมชาติทันใดนั้นเอง!เงาดำทะมึนหลายร่างพุ่งทะยานลงมาจากหลังคาเรือนและซอกอาคารไม้ราวกับฝูงเหยี่ยวร้าย พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เป้าหมายชัดเจนคือการตะปบเหยื่อที่เป็นร่างของชายหนุ่มตรงหน้า“จับเป็น!” เสียงกระซิบคำสั่งดังขึ้นแผ่วเบา ชายหนุ่มผู้นั้นเบิกตากว้าง วินาทีนั้นสัญชาตญาณของทหารทำงานในทันที มือที่กุมด้ามดาบกระชับแน่นขึ้น ชักดาบออกจากฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ใบดาบสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์ที่ลอดเมฆออกมาเป็นประกายวาววับคนร้ายดาหน้าเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ ชายที่ตกเป็นเหยื่อกุมดาบตั้งมั่น ปลายดาบชี้ตรงไปยังกลุ่มคนร้าย เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ป้องกันการโจมตีที่ถาโถมเข้ามา ดาบในมือฟาดฟัน ปัดป้อง และโต้ตอบอ
last updateLast Updated : 2025-12-21
Read more

บทที่ 49

ด้วยเรือนพักของเย่เฉิงตั้งอยู่ใกล้กับจวนเจิ้นกั๋วกง เขาเพียงเดินลัดเลาะซอยแคบนั้น ก็จะมาถึงเรือนตนเองได้อย่างง่ายดาย ยิ่งพวกเขาเดินเข้าไปใกล้เรือนของเย่เฉิงก็ยิ่งได้ยินเสียงโครมครามดังลั่นสนั่นเสียงประตูถูกถีบพัง เสียงข้าวของล้มระเนระนาด ตามมาด้วยเสียงหวีดร้องตกใจของหญิงสาวและเด็กน้อยทั้งสี่คนรีบใช้วิชาตัวเบาทะยานเข้าไปตรวจสอบในทันที ภายในเรือนมีแสงไฟสว่างไสว เผยให้เห็นเงามืดหลายร่างกำลังบุกรุกเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัวกลุ่มคนร้ายอีกกลุ่มที่แยกตัวออกมา กำลังรื้อค้นข้าวของอย่างบ้าคลั่ง พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงทรัพย์สิน แต่จ้องจะจับตัวภรรยาและบุตรชายตัวน้อยของเย่เฉิง พวกมันกระชากร่างของภรรยาที่อุ้มลูกชายไว้แนบอกอย่างรุนแรง“โอ๊ย!! ปล่อยพวกข้านะ ปล่อย! อย่าทำร้ายพวกเราเลย” เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของนางดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ“ฮึก! ฮือ! ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านพ่อ! ฮือ!” ลูกชายตัวน้อยร้องไห้จ้าเกาะเสื้อมารดาไว้แน่น พวกคนร้ายพยายามแยกสองแม่ลูกออกจากกัน เพื่อหวังลักพาตัวไปให้สำเร็จในจังหวะที่สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด ร่างข
last updateLast Updated : 2025-12-22
Read more
PREV
1
...
34567
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status