All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 41 - Chapter 50

หวังหมัวมัวกระแอมน้ำลายเหนียวในลำคอแล้วกล่าวเสียงกังวานว่า “ในถาดที่พวกท่านเห็นตรงหน้านั้น โปรดหยิบเชือกและมะเขือยาวไปคนละชิ้นเถิด เพื่อที่ข้าจะได้อธิบายกติกาการแข่งขัน”คุณชายทั้งสี่สิบคนค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า บางคนมองหน้ากันอย่างสงสัย ก่อนจะหยิบเชือกและมะเขือยาวขึ้นมาคนละชุดอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะที่ส้มลูกเล็ก ๆ ยังคงวางอยู่บนถาดอย่างครบถ้วน ไม่ต่างจากตอนแรกหวังหมัวมัวหยิบเชือกเส้นหนึ่งขึ้นมาแล้วส่งให้นางกำนัล พร้อมออกคำสั่งอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ขอให้ทุกท่านนำเชือกมาคล้องรอบเอวของตนเอง แล้วผูกปลายเชือกด้านหนึ่งไว้ให้แน่น”นางกำนัลทำตามที่บอกอย่างคล่องแคล่ว นางเอาเส้นเชือกมาคล้องรอบเอวและผูกปมที่ปลายเชือกด้านหนึ่งบริเวณหน้าท้องอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ปลายเชือกอีกด้านหนึ่งทิ้งยาวลงไปกองกับพื้น“ส่วนปลายอีกด้านหนึ่ง” หวังหมัวมัวหยุดเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “ให้นำมาผูกมะเขือยาวให้แน่น โดยกะความยาวให้มะเขือยาวลอยอยู่เหนือพื้นเพียงเล็กน้อย”นางกำนัลหยิบมะเขือยาวที่เตรียมไว้ขึ้นมาแล้วผูกเข้ากับปลายเชือกอีกด

นอกจากชิงหว่านซินที่จ้องมองเจียงอวี้เฉิงแล้ว ก็ยังมีสายตาอีกหลายคู่ที่จ้องมองเขาด้วยเช่นกัน“อย่างไรการแข่งรอบแรกก็เป็นเพียงการวัดกำลัง เจียงซื่อจื่อจะชนะก็คงไม่แปลกอันใดใช่หรือไม่? หมิงรุ่ย” ไป๋เฉียนถามขึ้น ในขณะที่เดินมาอยู่ข้างกายจวงหมิงรุ่ยที่ในมือของเขามีพู่แดงอยู่หนึ่งชิ้น“แต่ช่างเป็นการแข่งขันที่ไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อน” เสิ่นจิ้งเหยา สหายสนิทอีกคนบ่นขึ้นอย่างไม่ชอบใจ แม้ว่าเขาเองก็จะได้รับพู่แดงมาหนึ่งชิ้นด้วยเช่นกัน “พ่อของข้าอุตส่าห์ติดสินบน เพื่อสอบถามขันทีไปตั้งมากมาย จึงได้ความว่าจะเป็นการวิ่งแข่ง”“นั่นสิ พวกเราจึงต้องไปฝึกซ้อมร่างกายให้วิ่งอยู่เสียตั้งนาน ผลสุดท้าย กลับเป็นการแข่งขันประหลาดเช่นนี้ไปเสียได้” ไป๋เฉียนผสมโรง ก่อนจะนึกขึ้นได้ “แต่ก็พอจะมีคนมองออกว่านี่ไม่ใช่การแข่งวิ่งธรรมดานะ”จวงหมิงรุ่ยถามขึ้นในทันที “ผู้ใด?”“เจียงซื่อจื่อ”คำตอบจากปากสหายสนิท ทำให้ดวงตาของจวงหมิงรุ่ยลุ่มลึกขึ้น“ก่อนเริ่มการแข่งขัน ข้าลองเข้าไปสอบ

เมื่อยามเว่ยมาถึงหวังหมัวมัวเชิญผู้เข้าแข่งขันทุกคนเดินออกจากลานกว้าง ตรงไปที่โรงครัวด้านในที่จัดเตรียมอุปกรณ์เครื่องครัวไว้อย่างเป็นสัดส่วนจำนวนสี่สิบที่มุมปากของผู้เข้าคัดเลือกแต่ละคนกระตุกระรัวอย่าบอกนะว่าการคัดเลือกรอบบ่ายจะเป็นการทำอาหาร?“อย่างที่ทุกท่านเห็นกันแล้ว การคัดเลือกรอบสองนี้ จะเป็นการทำอาหารถวายองค์หญิงใหญ่ บุรุษนั้นนอกจากจะมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงแล้ว ในยามคับขันก็ต้องมีความสามารถในการดูแลอาหารการกินได้อีกด้วย”คุณชายแต่ละคนยืนเงียบกริบ ความรู้สี่ตำราห้ามคัมภีร์ในสมองร่วงหล่นกระจัดกระจาย ไป๋เฉียนเหลือบสายตาคมปราดมองไปที่เสิ่นจิ้งเหยาอีกคราพ่อเจ้าบอกข้อมูลผิดอีกแล้วนะ!!เสิ่นจิ้งเหยาทำได้เพียงแต่หลบสายตาไปอีกทางแล้วผู้ใดจะรู้เล่าว่าจะมีการเปลี่ยนรูปแบบการแข่งขันน่ะ!?ข้าก็ตกใจไม่แพ้เจ้าหรอก!!จวงหมิงรุ่ยระบายลมหายใจหนักหน่วง เมื่อคิดว่าการคัดเลือกในรอบนี้คงไม่ง่ายเสียแล้ว ก่อนจะหันหน้าไปลอบสังเกตเจียงอวี้เฉิงที่ยืนอยู่อีกทาง ใบหน้าของเขานิ่งสงบราวกับเป็นรูปแบบการคัดเลือกที่คาดคิด

“บัดนี้ การคัดเลือกพระราชสวามีขององค์หญิงใหญ่ในรอบแรกและรอบที่สองได้เสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว” หวังหมัวมัวประกาศ “สำหรับผู้ที่ผ่านการคัดเลือกให้เข้าสู่รอบสุดท้ายได้นั้น จำเป็นต้องมีพู่แดงในครอบครองตั้งแต่สามชิ้นขึ้นไป”“ดังนั้น ขอให้ทุกท่านตรวจสอบจำนวนพู่แดงในมือ ท่านใดที่มีพู่แดงตั้งแต่สามชิ้นขึ้นไป ขอให้ก้าวออกมาข้างหน้า”ผู้เข้ารับการคัดเลือกทั้งสิ้นจำนวนสี่สิบคนนั้น หลายคนก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความเสียดาย เพราะจำนวนพู่แดงในมือมีไม่ถึงตามเกณฑ์ที่กำหนดคุณชายจำนวนสิบเก้าคนก้าวออกมายืนข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจ จากการคัดเลือกในรอบแรกนั้น ผู้ที่ได้พู่แดงจำนวนสามชิ้น ได้แก่ เจียงอวี้เฉิง ซุนเจิ้นหยวน หลี่เทียนหยู เว่ยเหวินหยาง และมู่หานเจียง ถือว่าแทบจะได้รับสิทธิ์ในการเข้ารอบคัดเลือกครั้งสุดท้ายได้อย่างแน่นอนแต่สำหรับผู้ที่ได้พู่แดงจำนวนหนึ่งชิ้นและสองชิ้นในรอบแรก ยังต้องมาเสี่ยงดวงว่ารอบที่สองจะได้พู่แดงมากขึ้นหรือไม่อย่างจวงหมิงรุ่ยเอง ในการคัดเลือกรอบแรก เขาได้รับพู่แดงจำนวนหนึ่งชิ้น แต่ด้วยความสามารถของจอห

ณ ซอยแคบมืดสลัว แสงจากโคมไฟกระดาษที่แขวนอยู่ริมชายคาบ้านเรือนสองข้างทาง ส่องลอดเงาไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ ร่างชายหนุ่มในชุดลำลองสีเข้มกำลังก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ด้วยความคุ้นเคยกับเมืองหลวงที่เติบโตมาใบหน้าคมสันฉายแววเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมในจวนของเจ้านายมาตลอดวัน มือข้างหนึ่งกุมกระชับด้ามดาบที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างเป็นธรรมชาติทันใดนั้นเอง!เงาดำทะมึนหลายร่างพุ่งทะยานลงมาจากหลังคาเรือนและซอกอาคารไม้ราวกับฝูงเหยี่ยวร้าย พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เป้าหมายชัดเจนคือการตะปบเหยื่อที่เป็นร่างของชายหนุ่มตรงหน้า“จับเป็น!” เสียงกระซิบคำสั่งดังขึ้นแผ่วเบา ชายหนุ่มผู้นั้นเบิกตากว้าง วินาทีนั้นสัญชาตญาณของทหารทำงานในทันที มือที่กุมด้ามดาบกระชับแน่นขึ้น ชักดาบออกจากฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ใบดาบสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์ที่ลอดเมฆออกมาเป็นประกายวาววับคนร้ายดาหน้าเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ ชายที่ตกเป็นเหยื่อกุมดาบตั้งมั่น ปลายดาบชี้ตรงไปยังกลุ่มคนร้าย เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ป้องกันการโจมตีที่ถาโถมเข้ามา ดาบในมือฟาดฟัน ปัดป้อง และโต้ตอบอ