All Chapters of ดวงใจข้า: Chapter 61 - Chapter 70

วันต่อมาร่างสูงใหญ่ของเหอหย่งหมิงก็มาปรากฏกายตรงหน้าลี่เหยาถิงและรับตัวนางออกจากวังเพื่อกลับจวนแม่ทัพหญิงสาวแทบวิ่งเข้าใส่ชายหนุ่มทันทีที่เห็นเขา แต่ทว่าบ่าวไพร่ล้อมหน้าล้อมหลังมากเกินไปจึงทำได้แค่สำรวมกิริยา ระงับอาการไหวระริกในแววตาเหอหย่งหมิงเองก็อยากพุ่งใส่นางเช่นกัน อยากกอดรัดแล้วจับขึ้นเตียงเสียเดี๋ยวนี้ แต่ก็จนใจที่ยังไม่อาจกระทำได้“เหตุใดท่านจึงผอมลงถึงเพียงนี้” ลี่เหยาถิงบ่นสามีทันทีที่ขึ้นรถม้านั่งมาด้วยกันเหอหย่งหมิงหาได้ตอบคำ เขาเพียงนั่งหลับตาพิงหลังกับรถม้าเงียบงันในความเป็นจริงที่ลี่เหยาถิงไม่รู้ก็คือ เหอหย่งหมิงถูกขังอยู่ในคุกหลวงและอดอาหารเสียหลายวันเรี่ยวแรงทั้งหมดสิ้นไปกับการถูกคุมขังไม่ได้รับอาหาร เมื่อถูกปล่อยตัวออกมาก็รีบไปหาภรรยาที่ตำหนักของอดีตไทเฮา เพื่อรับตัวภรรยากลับจวนหญิงสาวเห็นเขาเงียบปากไม่พูดจาเช่นนั้นจึงสรุปเอาเองว่าเขาคงได้รับสั่งจากน้าชายของนางที่เป็นฮ่องเต้ให้ไปปฏิบัติภารกิจอันตรายมาเป็นแน่นางจึงไม่ถามอันใดให้มากความอีก ด้วยนิสัยมิใช่คนจู้จี้จุกจิกอันใด เพียงแต่ถ้าเป็นเรื่องไม่ถูกใจก็โวยวายเกรี้ยวกราดมากเกินไปก็เท่านั้นเองเสียงแหลมเล็กยังค

เรือนที่ลี่เหยาถิงเป็นเจ้าของยามนี้ คือเรือนแรกเมื่อครั้งเข้าหอกับเหอหย่งหมิงชายหนุ่มยังคงรักษาสภาพทุกสิ่งเอาไว้เหมือนเมื่อสองปีก่อนโดยมิได้แตะต้องแม้แต่น้อยย้อนกลับไปเมื่อก่อนสองปีนั้น ตัวเขาก็ไม่รู้ตัวเองเช่นกัน ว่าเหตุใดถึงได้เก็บเรือนของนางเอาไว้อาจจะเป็นเพราะในส่วนลึกมิอาจตัดใจ ซึ่งเขากลับไม่เคยใคร่ครวญให้ถ่องแท้เลยสักครั้งส่วนเรือนของเพ่ยจีในยามนี้นั้น เหอหย่งหมิงสั่งรื้อทิ้งจนไม่เหลือซากไปแล้วเนื่องจากไม่ประสงค์ให้คู่รักต้องพลัดพรากจากกันอีกแล้ว และช่วงนี้รอบแคว้นก็สงบสุขเป็นอย่างดี ภายในแคว้นรักใคร่ปรองดอง มีเพียงต้องคอยจัดระเบียบให้ทุกสิ่งอยู่ในกรอบประเพณีอันเคร่งครัดก็เท่านั้นเจี้ยนหยางฉีฮ่องเต้จึงทรงแต่งตั้งให้เหอหย่งหมิงกลับมาดำรงตำแหน่งแม่ทัพดังเดิม เพียงแต่ให้ย้ายมาประจำกองพลแห่งองค์รัชทายาทภายในวังหลวง เหอหย่งหมิงจึงได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงกับลี่เหยาถิงทุกๆ วัน เพียงแต่ต้องเข้าร่วมประชุมเช้าในท้องพระโรงทุกวันก็เท่านั้นหนึ่งชั่วยามผ่านไป หลังจากฝ่ายสามีเดินทางไปประชุมในท้องพระโรงตามหน้าที่ของทหารฝ่ายวังหลวง ฝ่ายภรรยาที่พักผ่อนจนเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาเล็กน้อย

“หยุดนะ! เหยาถิง”เพ่ยจีลุกขึ้นพรวดพราดเข้าไปสวมกอดลี่เหยาถิงเอาไว้ลี่เหยาถิงตกใจนัก นางรีบสะบัดเพ่ยจีสุดแรง“ปล่อยนะ!”หากแต่สตรีฟั่นเฟือนมักจะมีพละกำลังมากเป็นพิเศษ เพ่ยจีจึงสลัดไม่หลุดโดยง่าย “ห้ามไปนะ เอาเงินให้ข้าก่อน”“...”เพ่ยจีโอบรัดลี่เหยาถิงอย่างเสียสติ ปากก็ตะโกนเสียงดังลั่นว่า “เอาเงินมาให้ข้านะ ข้าไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว เอามา”นางไม่พูดเปล่า พยายามตะปบมือตนไปทั่วเอวบางของลี่เหยาถิง และลูบคลำไปทั่วหวังเจอถุงเงินหนักมือ“หยุดนะ!”“เอาเงินมา”“ข้าไม่มี”ย่อมเป็นจริงดังคำ เพราะลี่เหยาถิงมิได้ถือถุงเงินด้วยตนเอง แต่เป็นสาวใช้ที่คอยจ่ายเงินให้ทั่วตลาดในวันนี้ นางมีหน้าที่แค่ชี้นิ้วสั่งก็เท่านั้นแต่หากจะถอดปิ่นบนศีรษะส่งให้ ก็เกรงจะถูกอีกฝ่ายใช้เป็นอาวุธทิ่มแทง ซึ่งความคิดนี้ ตัวนางเองก็จะไม่คิดที่จะดึงปิ่นมาทำร้ายอีกฝ่ายเช่นกัน ภายในตรอกมุมอับ เพ่ยจียังคงโวยวายเสียงสั่น ร้องไห้ไปด้วยคลำหาถุงเงินจากเรือนร่างระหงของลี่เหยาถิงไปด้วย“ไม่มีได้อย่างไร เอามานะ เอามา!”ท่าทางของอีกฝ่ายช่างน่าเวทนานัก แต่นางไม่มีเงินจะให้นี่นา “ปล่อยนะ!” ลี่เหยาถิงจึงทำได้เพียงสลัดหญิงบ้าให้ออก

วันๆ ไม่ทำงานสร้างคุณประโยชน์อันใด เอาแต่ท่องเที่ยวเสเพล นัดมารวมตัวกันเพื่อประกาศศักดาอย่างฮึกเหิมก็เท่านั้น จึงไม่สามารถจัดการได้เด็ดขาดเสียทีเรื่องนี้กฎหมายต้าเจี้ยนนับว่าอ่อนด้อยยิ่งนัก ชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนจากการถูกรีดไถ ส่วนใหญ่ก็ไม่ต้องการมีเรื่องบาดหมางกับกลุ่มผู้มีอิทธิพล จึงต้องก้มหน้าอดทนกันไป ผู้คุมกฎหมายก็หาได้ใส่ใจ เพราะทำไปก็ไร้ผลงานโดดเด่น ด้วยแต่ละข้อหาล้วนเล็กน้อย หาใช่ข้อหาใหญ่โต เช่นการก่อกบฏหรือฉ้อฉลโกงกินบ้านเมืองและบางทีอาจจะเป็นการเหยียบเท้าพยัคฆ์ กระตุกหนวดราชสีห์โดยไม่รู้ตัวหรือต่อให้กระทำการตามขั้นตอนของกฎหมาย ก็คงไม่แคล้วมีเวลามากพอให้เจ้าพวกนั้นได้รู้ตัว แล้วหลบเร้นรอดพ้นเงื้อมมือ รอเวลาออกมาสร้างความเดือดร้อนรอบใหม่อย่างคึกคะนองไม่สนใจฟ้าดินนั่นคือเหตุผลที่เหอหย่งหมิงไม่คิดจะยื่นฎีกาหรือแจ้งทางการแต่อย่างใดชายหนุ่มจึงพาสมุนที่อดีตเคยเป็นโจรป่า แต่ยามนี้ผันตัวเองมาเป็นสมุนของสำนักคุ้มภัยเหอเสียง ตามไล่ล่าจัดการกลุ่มอันธพาลโดยไม่สนใจพวกมีอิทธิพลหน้าไหนทั้งนั้นสมุนเหล่านี้ต่างก็รู้เส้นทางและสถานที่กบดานของเจ้ากลุ่มอันธพาลเป็นอย่างดี จึงเข้ากวา

ภายในห้องนอนของเรือน ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นยาลอยวนบนเตียงนอนกว้าง เงาร่างระหงอรชรงดงามดุจนางสวรรค์ แฝงไปด้วยความอ่อนโยนนุ่มนวลที่เคลือบเอาไว้ด้วยอารมณ์เคืองขุ่น จนกลายเป็นแข็งกระด้างฉาบทับในแววตา ทว่ากลับเปล่าเปลี่ยวไม่มีที่สิ้นสุดรอบเรือนกายของลี่เหยาถิงยังคงเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ อย่างมิอาจเอ่ยเป็นคำพูดได้ทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับอยู่กลางพายุสายฝนกระหน่ำ รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกทิ่มแทงไปทั้งตัว หัวใจถูกบีบรัดจนเจ็บไปหมด อวัยวะภายในร้าวระบมสิ้นดีนางเจ็บร้าวอย่างสุดซึ้งทั้งรักทั้งชังชายผู้เป็นสามี ที่ดวงตามืดบอด ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมองนางด้วยหัวใจที่แท้จริงเหอหย่งหมิง...เหตุใดท่านไม่รักข้า...หญิงสาวก้มหน้าร้องไห้จนตัวสั่น สองมือกำแน่นที่สาบเสื้อบริเวณท้องน้อย รู้สึกผิดเหลือเกินที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีเจ้าก้อนแป้งถือกำเนิดอยู่ในร่างกาย ด้วยหัวใจนึกถึงแต่พ่อของลูกที่หายไปกับสตรีอื่นอย่างทรมานจะดีสักเพียงใด หากชายผู้นั้นจักหันกลับมา แล้วปรากฏตรงหน้านางด้วยสายตาว่ารักใคร่ จะดีสักเพียงใด หากลูกยังอยู่ แล้วพ่อของลูกก็รักเจ้าเหลือเกินลี่เหยาถิงนิ่งคิดด้วยจิตใจฟุ้งซ่าน ความหวังล้วนร