All Chapters of ดวงใจข้า: Chapter 71 - Chapter 80

“ปล่อยข้า ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ข้าเกลียดท่าน! ข้าจะไม่รักท่านอีกแล้ว”หญิงสาวร้องไห้พร้อมผลักแผงอกชายตรงหน้า“ข้าขอโทษ ถิงเอ๋อร์...”เหอหย่งหมิงเอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ่มแตกพร่า พรมจูบนางตรงหางตา ซับน้ำสีใสให้หมดไปอย่างอ่อนโยน พลางกระชับร่างนุ่มของลี่เหยาถิงเอาไว้แนบอกแกร่งอย่างรักใคร่หวงแหนเขาหลับตาลงอย่างเจ็บปวด รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ทุกสิ่งเป็นเขาเองที่ผิดทั้งหมด แต่ว่าเขารักนางมาก เขาไม่มีวันปล่อยนางไปไม่มีวัน!ชั่วชีวิตนี้ของเหอหย่งหมิง ขอทำผิดกับนางเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ต่อให้นางอยากฆ่าเขา ก็เอาเถิด ตายด้วยน้ำมือนางก็สาสมแล้วชายหนุ่มยังคงกอดหญิงสาวเอาไว้แน่น ไม่คิดปล่อยแม้เสี้ยวเวลาเดียวหัวใจของเขาเต้นแรงเกินจะกล่าว กลัวเหลือเกินกับความรู้สึกผิดและยิ่งหวาดหวั่นว่าจะเสียนางไป“ข้าขอโทษ ถิงเอ๋อร์...ข้าขอโทษ”เขาเอ่ยได้แค่นั้น ด้วยน้ำเสียงแตกพร่าลี่เหยาถิงยังคงผลักไสเหอหย่งหมิงจนมือพัลวัน หากแต่อ้อมแขนคล้ายคีบเหล็กยังคงรัดแน่นไม่คิดปล่อยเหอหย่งหมิงยังคงมั่นคงกับวงแขนตน ต่อให้นางจิกกัดและใช้เล็บขีดข่วนจนเลือดซึมไหลออกมาอย่างไร ก็ไม่คิดจะคลายวงแขนง่ายๆชายหนุ่มยังคงเอ่ยวิง

“นังอัปลักษณ์ ฮ่าฮ่า นังเหยาถิงอัปลักษณ์ นังหมูอ้วน หมูอ้วนฉุ! ”“...!?”ลี่เหยาถิงได้ฟังก็ยิ่งตกใจนางมิได้อ้วนเสียหน่อย นางแค่ตั้งครรภ์!เหอหย่งหมิงรีบจับประคองเรือนร่างอวบอัดที่มีท้องกลมโตของลี่เหยาถิงเอาไว้ ด้วยเกรงว่านางจะเป็นลมล้มพับไปเสียงจากสตรีมอมแมมในห้องขังยังดังมาให้ได้ยิน“นังเหยาถิงขี้ริ้วแล้ว เช่นนั้นข้าก็งดงามมากกว่ามันแล้ว” หญิงสาวยกมือหยาบกร้านเปื้อนเปรอะฝุ่นดิน เล็บทุกนิ้วดำคล้ำ ลูบแก้มตนเองเบาๆ พลางยิ้มหวาน“ใครๆ ก็ต้องรักข้า ชายใดได้แลก็ต้องตกหลุมรักเพียงข้า ฮ่าฮ่า” นางหัวเราะลั่นลี่เหยาถิงรับรู้ได้ถึงแรงริษยาจากอีกฝ่ายที่ฝังรากหยั่งลึกเหลือเกิน เพ่ยจีอิจฉานางที่งดงามกว่ามาโดยตลอดเลยหรือไร?แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ช่วยมิได้นี่นา...เหอหย่งหมิงกอดประคองภรรยาเอาไว้พลางทอดถอนใจอย่างปลดปลงเหตุที่เขายังไว้ชีวิตเพ่ยจี ก็เพราะสภาพน่าเวทนาเช่นนี้นั่นล่ะและความจริงอีกหนึ่งประการ โทษทัณฑ์ประจานที่เพ่ยจีควรจะได้รับในข้อหาหนีตามชายชู้ ก็คือถูกจับให้อยู่ในกรงขังขนาดพอดีตัว โผล่หัวออกมา แล้วแห่ประจานไปทั่วเมือง เพื่อให้ชาวบ้านกว้างปาสิ่งปฏิกูลใส่ซึ่งเขาก็ได้แต่ปล่อยไป ไ

หกปีต่อมา...เหอหลี่จวินบุตรชายคนโตของเหอหย่งหมิงและลี่เหยาถิง นับได้ว่าเป็นหนุ่มมากแล้ว อายุของเขาย่างเข้าสิบหกปีเต็มทีหนุ่มน้อยมีดีที่หน้าตา จมูกโด่งเป็นสันตั้งตรง สันกรามเรียวคม คิ้วเข้มพาดเฉียงราวจับกระบี่วาง ริมฝีปากได้รูปสีแดงสด ดวงตาสีดำสนิทเข้มลึกน่าค้นหา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า หากเขาโตขึ้นจนเป็นชายหนุ่มเต็มตัว จักรูปงามปานใดเขาเป็นบุรุษที่ไม่ช่างเจรจา ท่าทางสุขุมเยือกเย็น ออกไปทางเย็นชา หากแต่ได้พูดขึ้นมา ล้วนเป็นวาจาที่ดุดันคมกริบความสามารถของหนุ่มน้อยก็ใช่ย่อย นอกจากจะเก่งกาจเชิงยุทธ์ ยังมากความสามารถทางการแพทย์คัดแยกสมุนไพร ปรุงยาสารพัดด้วยมีบิดาเป็นเจ้าสำนักเหอเสียง มีมารดาเป็นหมอยามีท่านตาเป็นหมอเทวดาอดีตฉายาเซียนกระบี่ไร้เมตตาทุกสรรพวิชาเขาล้วนแตกฉานมากกว่าน้องๆ ทุกคน ถึงแม้ว่าผู้ใหญ่จักสอนสั่งอย่างเท่าเทียมห่างจากเรือนไร้โรคา ถัดออกมาจากริมลำธารตรงหน้าของเหอหลี่จวิน คือหลุมศพของพี่ใหญ่ ที่ป้ายด้านหน้าสลักคำว่า ‘宝宝’[1]หนุ่มน้อยมักจะใช้เวลาหลังจากฝึกเรียนทุกสิ่ง มานั่งนิ่งๆ ที่หน้าหลุมศพ เพื่อพูดคุยกับพี่ใหญ่ และร่ำสุราด้วยกันอย่างสงบบรรยากาศรอบด้าน ล้วนเงียบสงัด

สตรีนางน้อยในวัยเพียงเก้าหนาว กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ไม่ไกลจากเรือนไร้โรคาราวลูกลิงนางส่งสายตาหยอกเย้า โบกมือแล้วป้องปากส่งเสียงแว่วใสอีกว่า “ยามรักปักใจจนบังตา พาดวงใจถวิลหามิขลาดเขลา”กล่าวจบก็หัวเราะเสียงใส แล้วพลิ้วกายหายไปอย่างว่องไวปราดเปรียวสมกับเป็นธิดาหนึ่งเดียวของเซียนกระบี่ไร้นามเหอหลี่จวินนิ่งฟังบทกลอนที่สตรีนางน้อยเอ่ยหยอกเย้าภาพวาดพร้อมกลอนบทนี้ คือสิ่งที่สตรีชุดสีกลีบบัวมอบให้เขา ซึ่งอันที่จริงนางล้วนใช้เงินว่าจ้างให้ผู้อื่นทำ ผ้าปักก็เช่นกัน สตรีนางนั้นล้วนว่าจ้างมาทั้งสิ้นและผู้ถูกว่าจ้างก็หาใช่ใครอื่นไกล นางคือสตรีนางน้อยที่เย้าเขาด้วยเสียงสดใสเมื่อครู่ธิดาสาวของท่านอาเหวินเต๋อร์และท่านน้าเซียนเซียน อายุเพียงเก้าขวบปีนามว่า เหวินฉีหลินฉีหลินมักจะชอบฝึกกระบี่เรียนวิชายุทธ์ตั้งแต่จำความได้ นางนิสัยเปิดเผยตั้งแต่เด็ก มีอะไรก็พูดออกมาเลยไม่เคยเก็บข่ม เป็นสตรีนางน้อยที่ห้าวหาญไม่เบาแต่กระนั้นนางกลับเอาเวลาที่ว่างเว้นจากการฝึกฝนเชิงยุทธ์ มาเรียนปักผ้า วาดภาพ เขียนกลอนกับมารดาของเขานางเป็นสตรีที่เฉลียวฉลาด ฝึกอันใดก็ล้วนเก่งกาจเลิศล้ำลวดลาย ร่างเส้น ฝีเย็บ ทุกสิ่งเ

เรือนไร้โรคาแห่งนี้นับว่าใหญ่โตยิ่งนัก มีห้องนับสิบห้องก็ว่าได้ เพราะครอบครัวเหอเป็นครอบครัวใหญ่ มีสมาชิกอยู่ด้วยกันมากมาย แต่กลับไม่คิดจะสร้างจวนหรือคฤหาสน์อันใดที่เป็นการทำลายความงดงามตามธรรมชาติของเรือนดั้งเดิม จึงได้ทำการต่อเติมเพิ่มห้องหับ ขยายออกจากเรือนหลักก็เท่านั้น ไม่มีการแยกเรือนไกลจากกันแต่อย่างใด ทุกห้องของคนในครอบครัวจึงสร้างล้อมลานกลางเรือนเอาไว้อย่างเป็นระเบียบสวยงามและถึงแม้ว่าเรือนแห่งนี้จะมีอาณาเขตกว้างขวาง แต่ก็ไม่อาจปิดกั้นเสียงก้องกังวานของเหอหลี่จิ้งผู้นี้ได้“จริงนะเจ้าคะ ท่านแม่”เหอหลี่จิ้งยังคงโวยวายลั่นเรือนไม่หยุด ทั้งยังทำท่าทางกราดเกรี้ยวเกินงามอีกด้วย จนลี่เหยาถิงผู้เป็นมารดาต้องเอ่ยปรามด้วยเสียงที่ดังยิ่งกว่า“อะไรของเจ้ากันจิ้งเอ๋อร์ มารดาตั้งชื่อให้เจ้ามีความหมายว่าอะไร สงบเสงี่ยมเงียบขรึมใช่หรือไม่ แล้วเหตุใดถึงได้ตีอกฉกหัวโผงผางเช่นนี้”แต่เหอหลี่จิ้งหาได้สนใจความหมายของนามตนเองไม่ นางยังคงตะโกนไม่ยอมความ“โธ่! ท่านแม่ ท่านควรสนใจเรื่องพี่ใหญ่นะเจ้าคะ ข้าไปเที่ยวที่จวนเราในเมืองหลวงมา ได้ข่าวว่าพี่ใหญ่ได้รับพระราชทานรางวัลหลังเสร็จศึก เป็นสมรสพระร