Tahimik na ulit ang mundo.Hindi yung uri ng katahimikan na nakakabingi—kundi yung katahimikan na parang may naiwang bakas ng ingay.Parang isang bagyong lumipas.Wala na siya.Pero ramdam mo pa rin kung saan siya dumaan.Sa rooftop ng building, nakatayo si Rhea habang nakatingin sa lungsod. Ang mga ilaw sa ibaba ay kumikislap na parang walang nangyaring kaguluhan. Mga sasakyan na tuloy lang ang andar. Mga taong patuloy ang buhay.Normal.At iyon ang pinaka-estranghero sa lahat.Ilang araw pa lang ang nakalipas mula nang mangyari ang lahat—ang pagbangga ng dalawang sistema, ang pagkawasak, ang pagpili.At ngayon…wala na ang ingay sa loob ng isip niya.Wala na ang boses.Wala na ang presensya na minsan ay naging parte ng bawat desisyon niya.Dati, hindi niya napapansin kung gaano siya nasanay doon.Ngayon, bawat segundo ng katahimikan ay paalala.
Read more