Lahat ng Kabanata ng Uncensored รักต้องร้าย: Kabanata 41 - Kabanata 50

“ทำไมคุณถึงยังไม่กลับสักที”ชิดจันทร์ถามคู่หมั้นหนุ่มด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์หลังจากที่ครอบครัวของเขากลับไปแล้ว แต่เขาดันไม่ยอมกลับ ลำบากคู่หมั้นอย่างเธอต้องอยู่เป็นเพื่อน จ้องหน้ากันไปมาอยู่นาน ไม่มีใครยอมพูดอะไรเสียที“เดี๋ยวเถอะลูกจัน ทำไมพูดกับพี่เขาแบบนี้ แม่จะตีให้เลยนะ”ทอฝันที่เอากาแฟและของว่างมาเสิร์ฟให้ว่าที่ลูกเขยดุลูกสาวเสียงดัง ยิ่งทำให้ใบหน้าสวยงอง้ำกว่าเดิมด้วยความขัดใจ“ก็มันจริงนี่คะแม่ คุณลุงคุณป้ากลับไปตั้งนานแล้ว เขามานั่งจ้องหน้าลูกจันอยู่ได้ มีอะไรก็ไม่ยอมพูดเสียที”“ก็นั่งเป็นเพื่อนพี่เขาหน่อยไม่ได้หรือไง คนกำลังจะแต่งงานกันก็ต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้เยอะหน่อยสิ พี่เขามาใช้เวลาอยู่กับเราก็ถูกแล้ว”“แต่วันนี้เป็นวันหยุดของลูกจันนี่คะ แทนที่จะได้นอนพักผ่อนหรือไม่ก็ออกไปกินข้าวกับเพื่อน ต้องมานั่งให้เขาจ้องหน้าแบบนี้มันเสียเวลาค่ะ”ปัณณธีหลุดขำในลำคอ เขารู้ว่าเธอไม่ได้อยากจะออกไปไหนหรอก แค่ต่อต้านเขาด้วยความไม่พอใจเท่านั้น ที่เขาไม่ยอมให้เธอถอนหมั้น“แม่ว่าแล้วยังจะเถียงอีกหรือ ลูกคนนี้”“ไม่เป็นไรครับคุณน้า ผมเข้าใจว่าน้องไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่ แต่ไม่คิดว่าขนาดเ

ดึกแล้วแต่เสียงสายเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดปลุกให้ชิดจันทร์สะดุ้งตื่นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู เห็นเป็นชื่อคนรักเก่าจึงกดตัดสายทิ้งแล้ววางหน้าจอคว่ำลงบนโต๊ะ แต่เพียงไม่กี่วินาที เสียงเรียกเข้าแสนน่ารำคาญก็ดังขึ้นอีกครั้ง จึงจำใจกดรับสาย“สวัสดีค่ะ”น้ำเสียงห่างเหินของคนเคยรักกันทำรัฐปกซึ่งกำลังเมาได้ที่ปวดใจ“ลูกจัน ผมคิดถึงคุณ”เสียงยานคางของคนเมาทำชิดจันทร์ถอนใจ ถ้าเขาทำผิดต่อเธอเรื่องอื่นจะไม่ลังเลในการให้อภัยเขาเลย แต่นี่เป็นเรื่องที่เธอรับไม่ได้และเกลียดที่สุด ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช้เวลาดูใจเขานานเกือบสองปีถึงจะยอมตกลงคบหากับเขาในสถานะแฟนหรอก“รัฐคะ ลูกจันนอนแล้ว พรุ่งนี้มีถ่ายละครแต่เช้า มีอะไรค่อยโทรมาใหม่พรุ่งนี้ได้ไหมคะ”“ไม่ครับ ขอผมคุยกับลูกจันก่อนนะครับ ขอร้อง”เขาไม่ยอม เพราะรู้ดีว่าหากปล่อยเวลาล่วงเลยถึงเช้า หัวใจของเขาได้ระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ แน่เพราะความคิดถึง“มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ ลูกจันต้องพักผ่อนแล้วจริง ๆ”“ลูกจันเกลียดผมมากขนาดนั้นเลยหรือครับ ถึงไม่ให้โอกาสผม”“คุณรู้ดีนะคะรัฐ ว่าลูกจันเกลียดผู้ชายแบบไหนที่สุด ก่อนหน้

นาฬิกาส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นห้องปลุกหนุ่มสาวที่อยู่ในห้วงฝันให้รู้สึกตัวตื่น ชายหนุ่มปิดเสียงนั้นแล้วกระชับกอดคนตัวบางในอ้อมแขนแน่นขึ้นชิดจันทร์ลืมตาช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นคือหน้าอกหนั่นแน่นที่เธอใช้หนุนนอนต่างหมอนมาทั้งคืนก็เบิกตากว้างตกใจภาพความวาบหวามเมื่อคืนย้อนกลับมาในสมองเป็นฉาก ๆ อับอายจนต้องซุกหน้าลงไปที่อกแกร่งอีกครั้ง“นอนต่ออีกหน่อยเถอะนะ ไปสายนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก”คนตัวโตหลับตาพูดพร้อมมุมปากยกยิ้ม แม้เมื่อคืนจะเมามาก แต่ก็จำได้ทุกอย่างว่าทำอะไรลงไปบ้าง“ไม่ได้ค่ะ”ปัณณธีก้มมองคนที่สงบปากสงบคำมากกว่าปกติแล้วขำเบา ๆ ในลำคอ ทนความน่ารักของเธอไม่ไหวจึงจูบหน้าผากมนฟอดใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ“อายเหรอ”เขาเอ่ยเย้า น่าเสียดายที่ตอนนี้ท้องฟ้ายังไม่สว่าง จึงไม่ทันได้เห็นว่าแก้มของเธอจะแดงซ่านแค่ไหน“ใครอาย คุณยังเมาค้างอยู่หรือไงถึงคิดว่าคนอย่างฉันจะอาย”“ฉันหายเมาแล้ว ดีนะที่ได้เธอช่วยไว้ ไม่งั้นฉันคงแย่”“ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉัน ลุกกลับห้องคุณสิ ฉันจะต้องอาบน้ำไปทำงานแล้ว”เธอขยับตัวจะลุก แต่เขากลับรั้งเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง จูบหน้าผากมนอย่างแรงแล้วกระชับอ้อมแขนแน่น

ปัณณธีจูบหนัก ๆ ลงบนเนินเนื้อขาวโพลน ลุกขึ้นนั่งถอดกางเกงโยนทิ้ง ก่อนขยับกายจัดท่าทางให้เหมาะสมชิดจันทร์ที่ยังหลงมัวเมาอยู่ในภวังค์หวามกวาดมองเรือนร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมส่วน ซิกซ์แพ็กขึ้นลอนสวยทำเธอตาพร่า แต่กลับต้องเบิกตาตกใจแทบสิ้นสติเมื่อมองเห็นส่วนนั้นของเขาอย่างชัดเจนแม้มันจะเคยอยู่ในอุ้งมือเธอมาแล้วก็ตาม“ตกใจเหรอ มันไม่ทำเธอเจ็บหรอกนะลูกจัน อย่ากลัวเลย”ต้นขาแกร่งดันขาเธอแบอ้ากว่าเดิม มือใหญ่วางหมับบนเนินเนื้อขาวโพลนแล้วส่งนิ้วหัวแม่มือเข้าลูบคลึงความอ่อนไหวเบา ๆ ทำเธอสะดุ้งโหยง ขมวดคิ้วมองเขาด้วยสายตาเสียวซ่านทรมาน แต่เขากลับตีความว่ามันเป็นการเชิญชวนอีกแล้ว และคราวนี้เขาจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง“มะ ไม่ค่ะ ไม่ทำนะคุณปัณณ์”“ทำไมล่ะ คราวนี้เธอปฏิเสธฉันไม่ได้หรอกนะ ว่าเราทั้งคู่อยากทำ”ท่อนเนื้อใหญ่โตของเขาเป็นคำตอบที่ชัดเจน เธอเหลือบมองความเป็นชายขนาดใหญ่โตที่มองจากตาเปล่าน่าจะประมาณข้อมือของเธอได้ มันเหยียดขยายแข็งเขม็งมีเส้นเลือดปูดโปนเต็มลำดูน่ากลัว ปลายหัวเบ่งบานมันวาววับสะท้อนแสงสีชมพูมีน้ำใส ๆ ไหลเยิ้มราวสุนัขหิวโหย เงยหน้าสบตาเขาอีกครั้งก็ต้องรู้สึกเสียววาบไป

หลังจากที่ชิดจันทร์ถูกปัณณธีบังคับจับกินอย่างมูมมามบนเตียงตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ แถมยังถูกลากเข้าไปละเลียดกินในห้องน้ำจนอาการไข้ที่มีแทบหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้ก็มานั่งหน้าตูมอยู่ที่โต๊ะอาหารเมื่ออาบน้ำเสร็จเขาตักข้าวใส่จานให้พร้อมบริการเธอทุกอย่าง เพราะรู้สึกผิดที่จับคนป่วยกินทั้งที่ควรจะให้นอนพักพลังงานที่แทบไม่มีหลงเหลือทำให้เธอรีบตักอาหารจานโปรดเข้าปาก แต่มือเจ้ากรรมไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงใด ๆ มันสั่นเทาจนข้าวจะกระเด็นออกหมดช้อนปัณณธีมองภาพนั้นแล้วอมยิ้มขำ เขาลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ข้างเธอแล้วแย่งช้อนนั้นมาป้อนให้แทน“อ้าปาก ฉันป้อน”คู่หมั้นสาวเอนตัวหนี ใบหน้างอง้ำไม่สบอารมณ์“ไม่ต้อง ฉันกินเองได้”“กว่าที่ช้อนจะถึงปาก ข้าวคงเหลือเม็ดเดียว มือสั่นซะขนาดนั้นยังไม่เจียม ดื้อจริง ๆ”เขาส่ายหน้าระอาคนดื้อ แต่มุมปากยกยิ้มตลอดเวลา ไหนจะดวงตาแวววาวล้อเลียนนั่นอีก มันทำให้เธอไม่อยากรับความช่วยเหลือจากเขา“ก็ใครล่ะที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้”“ก็ฉันไง เลยรับผิดชอบอยู่เนี่ย ฉันทำอะไรเธอฉันก็รับผิดชอบทั้งนั้น ไม่เห็นหรือไง”“ไม่ได้ต้องการเลย ความรับผิดชอบของคุณน่ะ”“ไม่อยากได้ก็ต้องเอา เพราะเธอเป็นของฉ