Lahat ng Kabanata ng Uncensored รักต้องร้าย: Kabanata 101 - Kabanata 110

“ขลุ่ย แวะร้านขายยาให้หน่อยสิ”มัสลินเอ่ยทำลายความเงียบในรถหลังเพลงขลุ่ยพากลับกรุงเทพฯ ทันทีที่เสร็จพิธีส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอ“เธอเป็นอะไร เป็นไข้เหรอ”เขาตีไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทางแล้วยื่นมือไปอังหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ แต่ทุกอย่างก็ดูปกติ“ตัวก็ไม่ได้ร้อน หรือว่าปวดหัว”“ฉันไม่ได้ปวดหัวหรือเป็นไข้อะไรทั้งนั้น”“อ้าว แล้วจะให้แวะร้านขายยาทำไมล่ะ เธอจะซื้ออะไร”มัสลินเม้มปาก สายตามีแววกังวลและลังเล ไม่กล้าพูดออกไปว่าตั้งใจจะเข้าไปซื้ออะไรในร้านขายยา เขาจึงยื่นมือมาลูบแก้มใสแล้วรั้งเธอเข้ามาจูบเบา ๆ“เธอเป็นอะไรมัส กังวลอะไรอยู่ บอกฉันสิ”“ฉันยังไม่แน่ใจ”“ไม่แน่ใจก็บอกได้ เธอมีปัญหาอะไร ฉันช่วยเธอได้ทุกเรื่อง”“คือ...เมนส์ฉันยังไม่มาเลย สองสามเดือนได้แล้วมั้ง ฉันไม่แน่ใจ จำไม่ได้ด้วยว่ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”เมื่อได้ยินคำเฉลย ดวงตาคมกริบก็เปล่งประกายความหวัง ริมฝีปากคลี่ยิ้มยินดีไปก่อนล่วงหน้าแม้จะยังไม่ได้รับการพิสูจน์เลยก็ตาม“ยิ้มอะไรขลุ่ย นี่ฉันซีเรียสอยู่นะ”“รู้ว่าซีเรียส แต่มันดีใจนี่ เธอท้องแล้ว”มือใหญ่ยกมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นมาจูบสลับไปมา รอยยิ้มละมุนยังคงแต่งแต้มมุมปา

“ผมจะแต่งงานกับมัสครับ”คำตอบของเพลงขลุ่ยทำทุกคนในห้องนั่งอึ้ง เทย่าเบิกตากว้าง หันมองหน้าศัตรูหัวใจสลับมองหน้าคนที่แอบชอบมานานก่อนโวยวายออกมาอย่างลืมตัว“ไม่ได้นะคะ เทย่าไม่ยอม”“ใจเย็นก่อนเทย่า เรื่องนี้ให้คุณป้าจัดการก่อน”คนเป็นแม่ปรามลูกสาวเสียงเบา กุมมือเล็กที่กำแน่นจนสั่นเทาด้วยความสงสารจับใจ“นี่มันอะไรกันขลุ่ย แม่งงไปหมดแล้ว แกกับมัสจะแต่งงานกัน ไปคบกันตอนไหน ทำไมพ่อกับแม่ไม่เห็นรู้เรื่อง นี่แม่เตรียมงานแต่งของแกกับเทย่าเอาไว้แล้วนะ ทีนี้จะเอายังไง”พิณทองสับสน หันมองหน้าสามีราวหาที่ปรึกษา แต่เขากลับทำเพียงส่ายหน้าให้เธอแก้ปัญหาที่สร้างเอาไว้ด้วยตัวเอง“ผมต่างหากครับที่ต้องถามแม่ว่านี่มันอะไรกัน”เขาชี้กองแคตาล็อกชุดแต่งงานบนโต๊ะรับแขก ซึ่งเล่มหนึ่งยังอยู่ข้างตัวของเทย่า ก่อนจะพูดต่อ“ผมยังไม่เคยพูดสักคำว่าจะแต่งงานกับเทย่า แม่จะจับผมแต่งงานได้ยังไง ผมบอกแล้วนี่ครับว่าผมต้องการเวลา”“แกต้องการเวลา ไม่ยอมแต่งงานตามที่แม่สั่ง แต่แกกลับจะแต่งงานกับมัสเนี่ยนะ หรือแกกำลังเล่นอะไรอยู่ มัส เจ้าขลุ่ยมันขอร้องให้มัสแต่งงานด้วยเพื่อตบตาแม่ใช่ไหม”คนเป็นแม่ยังพยายามหาจุดเชื่อมโยงว่าทำไม

เพียงขิมมองจานอาหารที่ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะด้วยใบหน้าเหยเก กลิ่นเหม็นตีขึ้นจมูก น้ำลายมากมายเอ่อเต็มกระพุ้งแก้มแต่ก็ไม่อาจกลืนได้ ก่อนน้ำย่อยในกระเพาะอาหารจะตีวนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยจึงยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปโก่งคออาเจียนได้ทันท่วงทีหมอหนุ่มตกใจ วิ่งตามเธอไปติด ๆ แต่ก็ไม่อาจเข้าไปในห้องน้ำหญิงได้ มีนาที่เห็นท่าไม่ดีแล้ววิ่งตามมาจึงขันอาสาทันที“ยุตม์รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวมีนเข้าไปดูให้”“ขอบคุณมากนะมีน”แม้จะยังทำใจไม่ได้และไม่ได้ชอบขี้หน้าผู้หญิงคนนั้นนัก แต่วิชาชีพที่ร่ำเรียนมาก็ไม่อาจทำให้เธอใจดำทนดูอยู่ได้จึงรีบเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปช่วยลูบหลังคนที่กำลังอาเจียนอยู่ที่ชักโครก“ดีขึ้นไหมคะ ไปบ้วนปากก่อนค่ะ”เมื่อเพียงขิมอาเจียนเอาอาหารกลางวันออกมาจนเหลือแต่น้ำใส ๆ ก็รู้สึกดีขึ้น จึงเดินไปบ้วนปากที่อ่างล้างหน้าตามที่หมอสาวบอกมีนาส่งกระดาษทิชชูให้ เธอรับมาซับหน้าแล้วเอ่ยขอบคุณ“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ”“เป็นอะไรไปคะ ไม่ได้ทานข้าวเหรอ ถึงอาเจียนแบบนี้”“ทานแล้วค่ะ แต่เมื่อกี้มันเหม็นมากเลย ไม่รู้เขาเอากุ้งเน่ามาทำอาหารหรือเปล่า”หมอสาวย่นหัวคิ้ว มองคนที่อาเจียนจนหน้าซีดแล้วหัวใจ

เสียงออดหน้าห้องของคอนโดมิเนียมราคาแพงดังขึ้นหลายครั้ง เจ้าของห้องที่หน้าท้องนูนเด่นในชุดคลุมท้องเดินมาส่องดูช่องตาแมวก่อนถอนใจพรืดเมื่อคืนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่แวะเวียนมาหาเธอเสมอ แม้เธอจะไม่เคยต้อนรับเขาด้วยไมตรีเลยก็ตามทีแต่สุดท้ายก็ต้องเปิดประตูให้เมื่อเขาไม่ยอมถอยกลับ ยังคงปักหลักยืนกดออดอยู่หลายครั้งจนน่ารำคาญ“ทิพย์”ทันทีที่ประตูเปิดออก แขกผู้มาเยือนก็ร้องทักเจ้าของห้องด้วยรอยยิ้ม ในมือถือข้าวของพะรุงพะรังเช่นเดิม“คุณจะมาทำไมทุกวันคะคุณรัฐ”ปกติเขาจะมาหาเธอทุกวันหลังเลิกงาน ซื้ออาหารเย็นและของบำรุงมาให้ ดูแลจนเธอจะเข้านอนจึงยอมกลับ แต่ถ้าเป็นวันหยุดอย่างเช่นวันนี้ เขาจะมาหาเธอตั้งแต่ไก่โห่และกลับอีกทีเมื่อเธอกำลังจะเข้านอนแล้วเท่านั้น“ผมก็มาดูแลคุณไง ซื้ออาหารบำรุงมาให้ด้วย ลูกเราจะได้แข็งแรง”“ฉันมีทุกอย่างที่คุณซื้อมา อีกอย่างที่คุณประโคมซื้อมาทุกวันฉันก็กินยันคลอดยังไม่หมดเลย ห้องฉันจะไม่มีที่เก็บแล้ว คุณเลิกซื้อมาให้เสียทีเถอะ”รัฐปกยื่นหน้าเข้าไปมองในโซนห้องครัว ของที่เขาซื้อให้วางตั้งเรียงกันจนเต็มพื้นที่ ไม่รู้ว่าเธอกินไม่ทันหรือไม่ยอมแตะต้องกั

“ไงวะ ไอ้ปัณณ์ แย่เลยเหรอ”ปุณณิธิเอ่ยแซวกลั้วเสียงหัวเราะ ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เห็นคนท่ามากปากเสียในสภาพแบบนี้ครั้งหนึ่งคนอย่างปัณณธีเคยหัวเราะเยาะที่ทั้งพ่อ เขา และพี่เขยแพ้ท้องแทนเมีย เคยพูดจาทับถมว่าพวกเขากลัวเมียมากจนน่าขำ และลั่นวาจาไว้ว่าจะไม่มีวันปล่อยให้เมียอยู่เหนือการควบคุมและจะไม่มีวันหมดท่าถึงขนาดแพ้ท้องแทนผู้หญิงเด็ดขาดในตอนนั้นเขายังสาปแช่งน้องชายตัวดีให้แพ้ท้องแทนเมียหนักกว่าพวกเขาเป็นสามเท่า พอถึงวันนี้ ท่าทางว่าคำสาปแช่งนั้นจะเป็นจริงเสียแล้ว“แย่เลยพี่ปุณณ์ ไม่รู้ว่าไปกินอะไรมา สงสัยจะอาหารเป็นพิษ”ปัณณธียกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มจนหมด ก่อนยื่นแก้วนั้นขอเติมอีกครั้ง“อาหารไม่ได้เป็นพิษหรอก แต่น้ำแกมันทำฤทธิ์แล้ว”พี่ชายเอ่ยแซว ทุกคนในบ้านที่ผ่านประสบการณ์พวกนี้มาก่อนพากันนั่งขำ ผิดกับสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่ยังนั่งงง“อะไร พี่ปุณณ์ ผมงงไปหมดแล้ว นี่น้องชายพี่คลานอ้วกตั้งแต่เช้าจนจะหมดแรงเดินอยู่แล้ว พี่ยังหัวเราะกันได้อีกเหรอ”“ใจเย็นสิวะ แกไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ก็แค่กรรมตามสนอง อยากหัวเราะเยาะพวกฉันเอง ช่วยไม่ได้”“อะไรครับ”ปัณณธีมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที ก่อนพี่ชายจ