เพทายร้าย(พ่าย)รัก เมียเด็ก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อนออดดดดออดดดดออดดดดชายหนุ่มในวัยยี่สิบเจ็ดปี เจ้าของความสูง 185 เซนติเมตรกำลังยืนกดออดอยู่ที่หน้าประตูห้องของคนรัก เขาพึ่งกลับมาจากที่บินไปหาพ่อกับแม่ของเขาที่ต่างประเทศพอลงเครื่องปุ๊บก็รีบกลับมาหาผู้หญิงที่เขาคิดถึงสุดหัวใจ เพราะสองเดือนแล้วที่เขาไม่ได้เจอหน้าและไม่ได้กอดเธอ ทับทิม คือชื่อแฟนสาวที่เขาคบมาตั้งแต่ที่เรียนมหาวิทยาลัย นี่ก็ผ่านมาเกือบห้าปีเห็นจะได้ ชีวิตรักของเขาไม่เคยมีปัญหาเลย จนกระทั่งวันนี้แกร๊กแอดดดด‘ทำไมเปิดประตูช้าจัง แล้วนี่ที่รักเปลี่ยนรหัสผ่านใหม่อีกแล้วเหรอ หืม’ หญิงสาวที่ยืนอยู่หลังบานประตูถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอไม่คิดว่าแฟนหนุ่มของเธอจะกลับมาก่อนกำหนดแบบนี้ อีกอย่างเธอก็พึ่งทำเรื่องไม่ดีเอาไว้‘คิดถึงจังเลย มาหอมแก้มที’ สองมือจับประคองใบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะฝังจมูกโด่งๆ ลงไปบนแก้มของเธอ‘อื้ออออ ด เดี๋ยวก่อนเพทาย ทำไมนายกลับมาถึงไม่โทรมาบอกกันก่อน’ ‘ก็มาเซอร์ไพรไง ที่รักไม่ดีใจเหรอ?’ ‘ก ก็ดีใจ แล้วนี่เหนื่อยไหม เข้าไปอาบน้ำอาบท่าในห้องก่อนสิ’ ‘เหนื่อยมาก แต่เดี๋ยวขอนั่งสูบบุหรี่สักตัวก่อนนะ’ ร

ด้านอลิซ“อลิซจ๊ะ อลิซ” “ค คะ ว่าไงคะพี่เจนนี่” ฉันที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ ถึงกับตกใจเมื่อจู่ๆ พี่เจนนี่ก็เรียกชื่อฉันซะเสียงดัง“โทรศัพท์สั่นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว พี่เรียกอลิซนานแล้วด้วย” พี่เจนนี่ว่าพลางชี้นิ้วไปยังโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ซึ่งพอฉันเห็นแบบนั้นฉันก็รีบหยิบขึ้นมาดูอย่างไว ก่อนจะเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา“ขอบคุณนะคะ อลิซขอไปคุยโทรศัพท์แป๊บนึงนะ” พูดจบฉันก็รีบเดินเข้ามาทางห้องแต่งตัวของพนักงานทันที ก่อนที่จะรีบโทรกลับหาสายที่ไม่ได้รับเมื่อกี้คุณเพทายตู๊ดดดดด!(อยู่ไหน? โทรไปทำไมไม่รับ) รอสายไม่นาน เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้นมา แล้วทำไมต้องทำเสียงดุด้วยนะ“หนูทำงานค่ะ พี่เพทายมีอะไรหรือเปล่าคะ” ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมฉันถึงเรียกเขาว่าพี่ เพราะทุกคนรู้ดีอยู่แล้ว(เลิกงานแล้วรอฉันหน้าผับ เข้าใจไหม) “พี่จะไปส่งอลิซที่บ้านเหรอคะ?” เพราะเมื่อสามวันก่อนเขาก็พึ่งไปส่งฉันมา ก่อนจะหายหน้าหายตาไปหลายวัน ไม่รู้ว่าหายไปไหน แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะฉันจะได้พักร่างกายของฉันด้วย(อืม แต่เดี๋ยวแวะไปทำธุระที่นึงก่อน) ทำธุระตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ ธุระอะไรของเขากัน ได้แต่สงสัยอยู่ในใจเพราะไม่

วันต่อมา 07.20 น.“อื้อออ” แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับเปลือกตาของฉัน มันทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะรู้สึกได้ว่ามีอะไรมารัดตรงเอวคอดของตัวเองจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นที่ข้างกกหู ก่อนจะตามมาด้วยลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารถต้นคอของฉันตอนนี้“ตื่นแล้วค่ะ พี่เพทายปล่อยแขนจากเอว อลิซก่อนได้ไหม อลิซอึดอัด” ยิ่งฉันพยายามแกะมือของเขาออกเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรัดฉันแน่นขึ้นเท่านั้น แล้วตอนนี้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของฉัน ก็ขยับไปโดนกับแผงอกแกร่งของเขาแล้วเรียบร้อย“หนาว ขอกอดแบบนี้ก่อน” จะไม่ให้หนาวได้ไง ก็เมื่อคืนเขาเล่นปรับอุณหภูมิในห้องจากยี่สิบห้าองศา ให้เป็นยี่สิบองศา นี่ฉันจะแข็งตายอยู่แล้ว“งั้นก็ปรับแอร์ให้กลับไปที่อุณหภูมิเดิมสิคะ” “ขี้เกียจลุก” พูดจบเขาก็เอาหน้ามาซุกไซร้ตรงซอกของฉันอีกแล้ว“อื้ออออ อย่าทำแบบนี้สิคะ มันจั๊กจี้นะ” “แล้วแบบนี้ล่ะ ทำได้ไหม?” มือหนาเลื่อนลงไปตรงกลางหว่างขาของฉัน ก่อนจะใช้นิ้วมือมาสัมผัสมันอย่างแผ่วเบา“ม ไม่ได้ค่ะ เอามือออกไปก่อน” ยิ่งปฏิเสธ เขาก็ยิ่งสอดนิ้วมือเข้ามา แล้วตอนนี้เขาก็จับตัวฉันพลิกให้นอนหง

หลายชั่วโมงต่อมา@บ้านเพทาย 22.50 น. ครืดดดด!!! ครืดดดด!! ครืดดดด!!ในขณะที่ผมกำลังนั่งดื่มเหล้าคนเดียวเงียบๆ อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ในบ้าน ที่มักจะดื่มเป็นประจำนั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหน้าก็สั่นขึ้นมา พอหยิบมาดูก็พบว่าเป็นไอ้องศาที่โทรมาตอนนี้ สายเรียกเข้า องศาโทรมาทำไม? ปกติเวลานี้ไม่เห็นจะโทรมา แบบนี้ต้องมีเรื่องแน่ๆ คิดได้แบบนั้นผมก็กดรับสายมันทันที ก่อนจะกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ของตัวเอง“โทรหากูเวลานี้มีอะไร?” (พราวกลับไปบ้านไหม?) “ยัยพราวเหรอ? ไม่เห็นนะ” “ทำไม มึงทะเลาะกับน้องกูเหรอ?” ดูจากทรงแล้วฟังจากน้ำเสียงผมว่าต้องใช่แน่ๆ พึ่งจะเปิดตัวไปเมื่อคืนว่าคบกัน อีกวันก็ทะเลาะกันแล้ว?(มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย มึงช่วยโทรหาพราวให้กูทีสิ กูโทรหาแม่งไม่รับสายกูเลย) “บอกให้กูช่วย งั้นมึงช่วยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กูฟังก่อน” แล้วหลังจากนั้นไอ้องศาก็เริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ผมฟังทั้งหมด ซึ่งผมก็พอจะเข้าใจว่าทำไมยัยพราวมันถึงไม่ยอมรับสายไอ้องศาเลย“เหอะ มึงไม่รู้จักนิสัยยัยพราวซะแล้วไอ้องศา ลองได้ปักใจเชื่อในสิ่งที่ตาตัวเองเห็นนะ ยากที่จะอธิบาย แล้วยิ่งเห็นมึงยืน

​“ก้าวขาอีกแม้แต่ก้าวเดียว รับรองว่าคืนนี้ได้ตายคาเตียงจริงๆ แน่” กึก!!!ขาทั้งสองข้างหยุดชะงักอย่างอัตโนมัติเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมาเมื่อกี้ แล้วตอนนี้ฉันก็หันไปสบตากับเขาแล้ว“มีอะไรจะใช้หนูเหรอคะ? หรือว่าเด็กที่คุณเรียกไม่มาแล้ว?” “คุณ? ทำไมไม่เรียกพี่เหมือนเดิม?” “ใช่ค่ะ คุณ หนูสะดวกจะเรียกแบบนี้” ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ถึงได้ทำตัวแบบนี้ แล้วตอนนี้คนที่นั่งอยู่บนเตียงก็ลุกจากเตียงแล้วเดินตรงมาที่ฉันเรียบร้อย“เธอเป็นอะไรของเธอ?” “เปล่าค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวนะคะ” พูดจบฉันก็หันหลังแล้วเดินตรงไปที่ประตู แต่ก็ถูกมือหนาจับแขนเอาไว้ซะก่อน“ทำอะไรคะ ปล่อยมือจากแขนหนูนะ” นอกจากไม่ปล่อย เขายังดึงฉันมาที่เตียงอีกตอนนี้“คุยกันดีๆ สิอลิซ เป็นอะไรของเธอ?” ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน แค่คิดว่าเขาเรียกคนอื่นมาทำหน้าที่แทนฉัน อวัยวะในอกด้านซ้ายมันก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาแล้ว“หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” “ไม่ได้เป็น แล้วทำไมไม่ตอบไลน์ฉัน?” ที่ไม่ตอบเพราะยัยชะเอมเป็นคนบอกไม่ให้ตอบ แถมยังปิดโทรศัพท์ฉันตั้งแต่เมื่อคืนอีก“หนูไม่ว่างตอบค่ะ!!” ไม่รู้จะบอกเขายังไง ก็เลยเลือกที่จะตอบเขาไปแบบนี้