All Chapters of วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: Chapter 991 - Chapter 1000

ประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา

“….” “วันนี้ฉันพาใครมากินข้าว” คำถามง่าย ๆ ทำเอาคนตัวเล็กเงียบไป “ก็…เรา” “อืม” เขาพยักหน้าช้า ๆ “งั้นฉันก็ต้องมองเธอ” ประโยคสั้น ๆ ไม่มีคำหวาน ไม่มีคำว่ารัก แต่กลับทำให้หัวใจของไอมิเอะเต้นแรงกว่าเดิมหลายเท่า เธอเม้มริมฝีปากไว้แน่น พยายามทำเป็นสนใจสเต๊กตรงหน้า สุดท้ายก็แอบยกยิ้มมุมปากออกมาเองโดย

ไอมิเอะก็รีบพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นโบกให้เขาเหมือนเด็ก ๆ ทำเอามุมปากของคนหน้านิ่งยกขึ้นนิดเดียว ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอมิเอะก็เปลี่ยนท่า นั่งกอดแก้วน้ำผลไม้สองมือ ตาแป๋ว ๆ มองจินไม่กะพริบ เหมือนทั้งห้องมีเขาอยู่คนเดียวขณะเดียวกัน หญิงสาวทั้งสามก็หันกลับมามองเธอผ่

“เออ ไหนๆ ก็จะไม่เจอหญิงแล้ว วันนี้ไปลงอ่างเถอะ กูไหว้ละ ไปจัดหนักตุนเอาไว้หน่อย เข้าค่ายไปแล้วจะได้ไม่โหยหา” คำพูดของไตเติลทำเอาจินส่ายหน้าเอือมระอา “มึงไม่ต้องมาส่ายหัวเลยไอ้เวร มึงเป็นคนลากพวกกูไปลงนรก เพราะงั้นมึงต้องรับผิดชอบ!” ไตเติลเข้ามากอดแขนจินเขย่า ๆ เหมือนเด็กอยากได้ของเล่น “เป็นเจ้าภาพ

(เฮ้ยมึงทำแบบนี้ได้ไงวะ! ทีมึงจะพาพวกกูไปลำบากที่ค่ายทหารด้วย พวกกูยังไม่ปฏิเสธเลยนะ เรื่องแค่นี้มึงช่วยพวกกูไม่ได้เหรอ ไอ้เนรคุณ!) ไตเติลตะโกนแทรกสวนเข้ามาในสายทันทีเมื่อได้ยินเสียงจิน จินขมวดคิ้วฉับ แววตาคมกริบดุดันขึ้นมาทันที ก่อนจะกรอกเสียงตอกกลับ “กูจะช่วยพวกมึงยังไง กูไปไม่ได้” (มาช่วยหน่