تسجيل الدخولประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
เสียงนกหวีดตำรวจจราจรดังทะลุอากาศ ก่อนตำรวจจำนวนมากจะรีบยกมือโบกเคลียร์พื้นที่ ทำให้รถทุกคันค่อย ๆ ชะลอแล้วไหลหลบเข้าข้างทาง รถทุกคันถูกตำรวจสั่งให้ชิดซ้าย ชิดขวาในไม่กี่วินาที ทิ้งช่องตรงกลางเป็นเส้นทางกว้างยาวเหมือนลานต้อนรับพระราชา ขบวนที่กำลังจะผ่านมา ใหญ่โตเกินกว่าที่ชาวบ้านเคยเห็นอีก ไม่กี่อ
บทที่ 170 “นายน้อยครับ” คชาเดินฉับเข้ามา ทำให้จินกับเพื่อนชะงัก จินก็ปรายตามองคชาอย่างหงุดหงิด “นายท่านให้ผมมาบอกให้นายน้อยเตรียมตัวสำหรับงานช่วงเย็นครับ” “ทำไม” จินพูดห้วน คิ้วเข้มก็ขมวดชนกัน “ช่วงเย็นจะมีแขกคนสำคัญมาให้ทุนการศึกษาครับ นายท่านจึงอยากให้นายน้อยอยู่ต้อนรับด้วยกัน” “กษัตริย์มารึไง
“ถ้าอยู่เกินหนึ่งคน มีบวกราคาเพิ่มด้วยเหรอคะ” ได้ฟังแบบนั้นเธอก็ตกใจมาก เพราะเพิ่งเคยเห็นที่นี่ที่แรก ที่จำนวนค่าห้องบวกขึ้นตามจำนวนคนที่เข้าพักอาศัย (ค่ะ ถ้าสนใจจริงๆ พี่ผ่อนปรนให้ก็ได้ ทำสัญญาหกเดือน แต่ค่าห้องจะบวกเพิ่ม น้องโอเคไหม) น้ำเสียงเจ้าของบ้านดูเหมือนเมตตา แต่จริงๆ เจือความคำนวณเย็นชาห
“ประวัติการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับ Pre-K ถึง Grade 6 ตามหลักสูตรอเมริกัน จากโรงเรียนนานาชาติเซนต์วูล์ฟ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา” “สมกับเป็นลูกพระยานาหมื่น” เสียงประกาศท่อนนี้ทำให้เริ่มมีเสียงกระซิบจากเหล่าเด็กผู้หญิง “เกิดที่อเมริกา ได้สัญชาติอเมริกาด้วย เรียนที่อเมริกาตั้งแต่เกิดจนถึง ป. 6 พ







