บททั้งหมดของ ฉันนี่แหละนักเลงขนมหวาน "ฟันน้ำนม" แห่งพระนครยุค 2500: บทที่ 21 - บทที่ 30

ในตอนนั้นเองร่างเล็ก ๆ สองร่างก็เดินเตาะแตะเข้าไปหาเด็กหนุ่มผู้โดดเดี่ยว ปลากริมจูงมือน้องชายเข้าไปหยุดยืนอยู่เคียงข้างเขาเด็กชายผู้ที่อายุมากกว่าไม่กี่ปี เธอไม่ได้พูดอะไรในตอนแรกทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่าง เงียบ ๆ ส่วนปั้นขลิบที่ไม่เข้าใจความซับซ้อนของความตาย รู้เพียงแค่ว่าพี่ชายคน

เมื่อแม่กับลูกสาวเดินไปถึงที่ตั้งร้านประจำใกล้ศาลเจ้าแม่นางกวัก ปลากริมก็ไม่รอช้า ในขณะที่บัวกำลังก้ม ๆ เงย ๆ จัดเรียงวุ้นมะม่วงที่ทำเสร็จใหม่ ๆ และจัดเตรียมข้าวเหนียวมะม่วงสำหรับขาย เธอก็รีบนำขนมทั้งสองอย่างที่ตักแบ่งไว้ไปไหว้ศาลแม่นางกวักทันที ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในบริเวณศาลก็ได้ยินเ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากความสำเร็จของการขายต้มแซ่บรอบค่ำจากเมื่อวานจบลง ทุกคนต่างก็เข้านอนด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่ทว่าพวกเขากลับมีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้าไม่มีใครบ่นกันสักคน เช้าของวันใหม่มาเยือน วันนี้สิงห์ไม่ได้เรียกแค่มะตูมคนเดียวแต่ว่ายังได้เรียกปลากริมบุตรสาวคนโตที่อยากจะซ้อมมวยให้ไปวิ่งด้

ช่วงสายของวันเดียวกัน หลังจากทำข้อตกลงเป็นพันธมิตรทางธุรกิจเรียบร้อย สิงห์กับปลากริมก็กลับถึงบ้าน พร้อมกับหนังสือสัญญาที่ร่างขึ้นอย่างง่าย ๆ แต่มีลายเซ็นของทั้งสิงห์ อาตี๋ และมีผู้ใหญ่บ้านสมิงลงนามเป็นพยานอย่างเป็นทางการ "นี่คืออะไรหรือจ๊ะพี่สิงห์" บัวถามอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นกระดาษแผ่

คำตอบที่รู้จักให้เกียรติผู้ใหญ่และมองการณ์ไกลของเด็กหญิงวัยหกขวบ ทำให้เหล่าชาวสวนทุกคนยิ่งทึ่งและนับถือในความคิดของเธอมากขึ้นไปอีก ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันในทันที บ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกัน ในขณะที่สิงห์กับมะตูมขายของเสร็จและแวะมาที่สวนของเกลอ เจ้าตัวก็ได้รับรู้เรื่องใหญ่นี้ด้วย ดังนั้นอาต