Todos los capítulos de ANG BABAENG HINDI DAPAT BINITAWAN: Capítulo 141 - Capítulo 150

Tatlong taon. Tatlong taon ng katahimikan na nakamit sa matinding sakripisyo. Sina Billie at Mariel ay naninirahan sa isang quiet coastal town sa France, malayo sa digital warfare na minsan nilang pinamunuan. Si Billie (na kilala bilang Liam) ay nag-aayos ng mga antique navigational instruments

Bago mag-bukang-liwayway. Ang sand storm ay humupa, nag-iwan ng malinaw ngunit malamig na himpapawid.Sina Billie, Mariel, Marcus, at Rafael ay lumabas mula sa tunnel. Sa harapan nila,

Namatay ang huling ugong ng generator. Kasabay nito ang paghupa ng hangin, tila pati ang kalikasan ay napagod sa kaguluhang idinulot ng teknolohiya at ambisyon. Ang disyerto, na kanina lamang ay isang larangan ng sub-harmonic vibrations at geometric warfare, ay bumalik sa dati nitong anyo: isang malawak, walang kibo, at malupit na karagatan ng buhangin.Sa itaas ng guho, nakatayo si Marcus at Rafael. Ang kanilang mga mukha ay balot ng abuhing alikabok, ang kanilang mga mata ay namumula hindi lamang dahil sa puyat kundi dahil sa takot na baka ang huling pagsabog ng enerhiya ay naging libingan na ng dalawang taong pinakamahalaga sa kanila."Wala nang frequency," bulong ni Rafael, habang nanginginig ang kanyang mga kamay na hawak ang tablet. "Patay na ang core ni Vance. Ang crystal, ang solar arrays... lahat. Wala na tayong kalaban, Marcus."Tumingin si Marcus sa malayo. Ang computer-related conflict na nagpahirap sa kanila sa loob ng ilang dekada—ang Lazarus, ang Chimera, ang Phantasma,

Ang umaga sa villa ay hindi nagsimula sa huni ng mga ibon, kundi sa isang katahimikang tila bumibitay sa bawat hininga. Ang langit ay kulay abo, nagbabadya ng ulan na tila makikiramay sa bigat ng damdamin sa loob ng tahanan nina Liam at Elena.Sa dulo ng mahabang kahoy na mesa sa sala, nakaupo si Rafael. Sa harap niya ay ang kanyang laptop, ngunit ang liwanag na nagmumula sa screen ay hindi ang pamilyar na asul ng kanyang mga architectural designs. Ito ay isang madilim na berde, mabilis na tumatakbo ang mga linya ng code na tila mga uod na kumakain sa katahimikan ng silid.Pumasok si Liam (Billie), bitbit ang dalawang tasa ng kape. Huminto siya sa may pintuan. Ang kanyang mga mata, na sanay nang makakita ng panganib sa gitna ng kadiliman, ay agad na kumilala sa interface na nasa harap ng kanyang anak. Ang Phoenix Protocol. Isang ghost program na binuo nila ni Marcus bilang huling sandata—isang programang hindi sana dapat magigising kung naging matagumpay ang kanilang pagtatago.“Isara

Berlin, 1998. Ang lungsod ay tila isang malaking sugat na nagsisimula pa lamang maghilom matapos ang pagbagsak ng pader. Ngunit sa ilalim ng mga bagong kalsada at modernong gusali, ang mga lumang ugat ng espiya at lihim na operasyon ay nananatiling buhay.Sa isang abandonadong radio station sa gilid ng Spree River, ang hangin ay amoy kalawang, lumang papel, at ang kakaibang init na nagmumula sa mga naglalakihang mainframe servers. Walang kuryente ang gusali, ngunit ang ikatlong palapag ay nagliliwanag dahil sa mga improvised batteries at mga monitors na nagpapakita ng tumatakbong code na kulay berde.Dito, sa gitna ng kadiliman, unang nagtagpo ang tatlong kaluluwang hindi akalain na sila ang magiging arkitekto ng pinakamalaking underground network sa kasaysayan.“Marcus, dahan-da