บททั้งหมดของ ANG BABAENG HINDI DAPAT BINITAWAN: บทที่ 21 - บทที่ 30

Ang ulan ay patuloy pa ring bumubuhos nang gabing iyon. Walang tigil ang pagpatak ng tubig sa bubong, tila nakikisabay ang bawat lagaslas sa tibok ng tatlong pusong wasak na wasak. Pagkatapos ng lahat ng sigawan, ng mga luha, at ng mga salitang sana’y hindi na nasabi — tumahimik ang buong bahay. Walang naglakas-loob na magsalita. Tanging ang kulog at patak ng ulan ang pumupuno sa pagitan nila.Sa gilid ng sala, nakaupo si Mariel, tahimik, nakayuko, at tila nakikinig sa bawat pintig ng kanyang pagod na puso. Sa

Kabanata 23 – Echoes of the PastTahimik ang umaga, halos maririnig ang pagaspas ng mga dahon sa labas ng lumang villa. Ang hangin ay malamig, ngunit may kakaibang ginhawang dala, parang pahinga, parang paalala na kahit gaano kalakas ang bagyo kagabi, may araw pa ring sisikat kinabukasan.Nakaupo si Mariel sa veranda, bitbit ang tasa ng kape. Ang init nito ay tila kumakalma sa lamig ng kanyang dibdib. Sa tabi niya, nakapatong ang isang maliit na lumang notebook, medyo kupas na ang takip, ngunit malinaw pa rin ang bakas ng mga daliring minsang sabik na sumulat dito.Matagal na niya itong hindi nabubuksan. Noon pa iyon, noong panahong ang bawat salita ay puno ng pag-asa, ng mga pangarap na hindi pa nababahiran ng takot, at ng pag-ibig

Tahimik ang paligid. Tanging mga patak ng ulan lang ang maririnig sa bubungan ng villa. Ngunit sa ilalim ng katahimikan na iyon, may paparating na unos. Sa loob ng study room, nakahanda sina Billie, Mariel, at Rafael. Ang mga mata ni Billie ay nakatutok sa security monitor na patuloy na nag-g-glitch. “Signal’s jammed. She’s close,” sabi niya. Rafael loaded his gun, mabilis, sanay sa paghawak ng baril. “Then let her come.” “Rafa, no!”

Tatlong linggo na ang lumipas mula sa gabing tuluyang nagbago ang lahat. Sa kabila ng mga sugat at alaala, nanumbalik ang tahimik na buhay sa Black Industries. Ngunit hindi ito ang parehong katahimikan — ito ay kapayapaang may laman. May hangganan. May dahilan.Sa main building, abala si Mariel sa bagong opisina niya bilang Vice President of Corporate Affairs — isang posisyon na minsang pangarap lang, pero ngayon ay realidad. Nakasabit sa salamin ang ID niyang may bagong apelyido sa baba: Mariel

Madaling araw sa Singapore. Ang lungsod ay tila kristal sa ilalim ng mga ilaw ng skyline — elegant, ngunit malamig. Sa runway ng private airport, huminto ang jet ni Billie Black, ang bilyonaryong CEO na ngayon ay may dala-dalang galit, takot, at isang lihim na binabalak iligtas.Pagbaba niya, sinalubong siya ng kanyang executive assistant, si Dane. “Sir, the Walter executives are already in the hotel. They’re expecting a negotiation meeting.”