All Chapters of หวนคืนสู่วันฟ้าใส: Chapter 61 - Chapter 70

นางไม่ได้หมายจะเอาชีวิตข้าถิงถิงวิ่งอ้อมมายังอีกเส้นทางที่ไม่ต้องผ่านด่านที่มีคนของทางการเฝ้าอยู่ เป็นทางเกวียนขรุขระและค่อนข้างเปลี่ยว เมื่อวิ่งมาจนสุดหน้าผามองไปเห็นขบวนช่วยเหลือผู้ประสบภัยของหอคุณธรรมกำลังจะพ้นเขตอำเภอ หานอี้ควนไปไกลขนาดนั้นแล้วคงวิ่งตามไม่ทันเป็นแน่ นางจึงรีบนำจดหมายผูกติดกับลูกธนูแล้วง้างคันธนูเล็งไปยังเป้าหมาย ฟางหรงที่ควบม้าตีคู่กันกับหานอี้ควนบังเอิญหันกลับมาเห็นภาพนั้นเข้าพอดีก็ร้องดังสุดเสียง“ประมุขน้อยระวัง!”ลูกธนูพุ่งมาด้วยความเร็ว ปักลงกลางลำของต้นไม้ที่อยู่ห่างจากหานอี้ควนไม่ถึงห้าก้าวพอดิบพอดี เหล่าองครักษ์ของหอคุณธรรมเห็นผู้เป็นนายมีภัยจึงเตรียมง้างธนูหมายจะยิงสวนไป แต่ก็ถูกหานอี้ควนยกมือขึ้นมาห้ามไว้ ทั้งหมดจึงลดคันธนูลงทันที“นางไม่ได้หมายจะเอาชีวิตข้า ฟางหรงตรงนั้นมีจดหมายเจ้าไปเก็บมา"“ขอรับ”ฟางหรงโดดผลุงลงจากหลังม้า ดึงคันธนูที่ปักอยู่กับต้นไม้ออกส่งต่อให้ผู้เป็นนาย หานอี้ควนอ่านจดหมายจบก็แหงนมองขึ้นไปบนผาสูง เห็นสตรีรูปร่างบอบบางสวมใส่อาภรณ์สีฟ้าอ่อน ชายอาภรณ์สีอ่อนพริ้วไหวประหนึ่งผีเสื้อขยับปีก เขาไม่เห็นใบหน้าของนางเนื่องจากอยู่ไกลเกินไป อี

“เอ๊ะ หรือว่าไม่สง่างาม”“สง่างาม สุขุม มีเมตตา”ยิ่งได้ฟังลู่ชิงยิ่งทำหน้าเหมือนเพ้อฝัน หากเจ้านายได้แต่งให้บุรุษเช่นนั้นคงไม่สิ่งใดประเสริฐไปกว่านี้แล้ว ถิงถิงเติบโตมาเป็นสตรีงดงาม เด็ดเดี่ยวและกล้าตัดสินใจ สติปัญญาไม่อ่อนด้อยไปกว่าคุณหนูตระกูลใด ตั้งแต่ลู่ชิงจำความได้ก็ไม่เคยเห็นถิงถิงอ่อนแอเลยสักวัน แม้แต่เรื่องยากก็ยังทำให้ผ่านไปได้ง่ายๆ อีกทั้งยังมีญาติฝ่ายท่านตาคอยหนุนหลัง การได้ก้าวขึ้นเป็นนายหญิงของหอคุณธรรมนั้นเหมาะสมเป็นที่สุด“แล้วเหตุใดถึงทำหน้าเหมือนไม่อยากแต่งเล่าเจ้าคะ”“เพราะเห็นสิ่งที่ท่านพ่อเคยปฏิบัติต่อท่านแม่ ข้าไม่อยากมีความรัก”ประโยคนี้ทำให้ลู่ชิงถึงกับพูดไม่ออก การที่ถิงถิงฝังใจต่ออดีตของหยู่ถิงก็คงไม่ผิด หลายสิ่งที่เจอมาทำให้นางหวาดระแวง แต่ก็ใช่ว่าบุรุษทุกคนในโลกจะมีนิสัยเหมือนกันไปเสียหมด ใต้หล้านี้จะไม่หลงเหลือคนดีๆ ไว้ให้นางเชียวหรือ“บ่าวคิดว่าประมุขน้อยอาจจะไม่เหมือนนายท่าน”“ไม่ต้องคิดนู่นคิดนี่แทนข้าแล้ว เอาชามไปเก็บเร็วเข้า”“เจ้าค่ะ”หานอี้ควนมาถึงค่ายกักกันโรคระบาดในอีกหนึ่งวันถัดมาและได้จัดกำลังแพทย์และกำลังคนออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งพามายังท้ายหมู

หยอกแรงขนาดนี้ต้องลงโทษให้ไปยืนตุ๋นน้ำแกงหน้าเตาเสียให้เข็ด สิ้นเสียงสั่งการลู่ชิงทำสีหน้าเง้างอนหมุนตัวเดินไปทิศทางห้องครัว ส่วนดรุณีน้อยที่จิตใจว้าวุ่นแหงนหน้ามองดวงจันทร์กลมเกลี้ยงบนฟ้าไกล สายลมเอื่อยเฉื่อยโชยมากระทบผิวหน้าเนียนใส ในสมองของนางฉายภาพความคิดต่างๆ นานาผสมปนเปบุรษที่จะมาเป็นสามีในอนาคตเขาจะชมชอบนางไหมหนอ เขาจะรักและเอ็นดูทะนุถนอมนางหรือไม่ เขาจะให้เกียรติและซื่อสัตย์ต่อนางมากเพียงใด เขาจะไม่เหมือนกับบิดาของนางแน่ๆ ใช่ไหม…ในระยะสองเดือนกว่าที่ผ่านมาถิงถิงออกจากจวนเพียงครั้งเดียว นางบอกกับอู๋ห่างว่าจะอยู่จวนเงียบๆ ก็ทำได้จริงอย่างที่เคยพูดไว้ บัดนี้ถิงถิงเป็นสาวงามที่สุขุมกว่าเดิมมาก จากเด็กสาวจากชนบทเมื่อได้เข้ามาอยู่ในตระกูลใหญ่ถูกอบรมขัดเกลาจนงามเพริศพริ้งประหนึ่งแสงจันทร์สีขาว เมื่อวานเพิ่งเพิ่มรายชื่อลงในสมุดเหลืองของตระกูลจ้าว บัดนี้แซ่ที่ใช้จะไม่ใช่แซ่ว่านอีกต่อไป นับจากนี้นางคือจ้าวถิงถิงที่มีเพียงมารดาแต่ไร้บิดาวันหนึ่งในช่วงสายๆ ขณะที่กำลังตัดเหมยกุ้ยสีแดงสดตั้งใจจะเอาไปใส่แจกัน รอบๆ บริเวณมีหมู่มวลผีเสื้อบินว่อนแลดูมีชีวิตชีวา พลันดวงตากลมโตเหลือบเห็นผู้เ

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”เขาหันกลับมา ถึงนางจะเช็ดเลือดออกจนหมดแล้วแต่พวงแก้มทั้งสองข้างยังแดงก่ำ แถมยังเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่วางตา“จ้องข้าทำไม”“ประมุขน้อยหล่อเหลาสมคำร่ำลือ”คนที่ถูกยอชะงัก เคยถูกสตรีมากมายล้อมหน้าล้อมหลังแต่ก็ไม่เคยมีสตรีใดรุกหนักเช่นนาง หานอี้ควนทำสีหน้าไม่ถูก จึงกระแอมออกมาเบาๆ กลบเกลื่อน แล้วยื่นมือออกไปคว้าขวดยากระเบื้องที่วางอยู่มายื่นให้“ยานี้ใช้แก้ปวด คืนนี้หากมีอาการปวดก็กินหนึ่งเม็ด”“ขอบคุณประมุขน้อยเจ้าค่ะ” ถิงถิงรับมาพร้อมรอยยิ้ม“เช่นนั้นไปเรือนเหลียนฮวากันเถิด ป่านนี้อาเล็กกับท่านลุงของเจ้ารอนานแล้ว”“เจ้าค่ะ”เขาเดินนำหน้าอีกเช่นเคยแต่เดินไปได้สี่ห้าก้าวก็หันกลับมามองนางอยู่บ่อยๆ เห็นแบบนั้นถิงถิงจึงรีบเดินให้เร็วขึ้นเพื่อจะได้เดินเคียงเขาให้ทัน หานอี้ควนเองก็ไม่ได้อยากให้นางเดินตามหลังมากนัก กลัวว่านางจะซุ่มซ่ามจนทำให้เขาเป็นต้นเหตุทำให้เจ็บตัวอีกคิดดูแล้วดรุณีน้อยนางนี้ก็ตลกดีเหมือนกัน จมูกของนางแดงเหมือนคนเป็นไข้ ถึงอย่างนั้นก็ยังปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่เจ็บไม่ปวด หากเป็นสตรีอื่นถ้าอยากเรียกร้องความสนใจก็อาจจะตีโพยตีพายว่าเจ็บนักหนา จากนั้นก็หาเรื่อง

เขายื่นมือออกมาให้นางจับแต่ถิงถิงขอลุกเอง นางเดินตามเขาออกมาที่สวนหย่อม อากาศค่อนข้างเย็นชื้นเพราะมีน้ำตกจำลองและลำธารเล็กๆ ไหลผ่าน มีสายลมเย็นโชยมาบางเบา พัดเอาใบไผ่ที่ทิ้งใบแล้วปลิดปลิวมาตามลม รอบๆ กายทำให้รู้สึกผ่อนคลายก็จริง แต่ถึงกระนั้นยังสร้างความอึดอัดใจให้ถิงถิงอยู่ดี“ข้าไม่สามารถใช้คำว่าประมุขน้อยไปตลอดชีวิตได้ และข้าก็อยากให้ทุกคนเรียกข้าว่าประมุขหาน กฎมีอยู่ว่าจะได้รับสืบทอดหอคุณธรรมโดยสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อแต่งภรรยาเข้ามา”“เช่นนั้นก็เลยไม่คัดค้านหรือเจ้าคะ”“อืม เป็นเช่นนั้น”หลงคิดเลยเถิดว่าเขาเริ่มชมชอบในตัวนาง ที่ไหนได้เพียงแค่อยากขึ้นสู่ตำแหน่งโดยสมบูรณ์ เป็นนางที่คิดอะไรง่ายดายเกินไป ใจคนใช่ว่าอยากได้ก็ได้มาง่ายๆ สำหรับหานอี้ควนมารยาหญิงใช้ไม่ได้ผล แต่ถ้าจะเป็นตัวของตัวเองให้สุดนางก็กลัวว่าเขาจะหนีเตลิดไปไกล เช่นนั้นนางก็ต้องดำเนินการอย่างใจเย็น “อย่าห่วงไปเลย ข้ายินดีช่วยประมุขน้อยเจ้าค่ะ พอได้เป็นฮูหยินของท่านข้าก็จะเตือนตัวเองให้รู้หน้าที่ สิ่งใดช่วยได้ข้ายินดีช่วยเหลือแต่จะอยู่ในขอบเขตของตนเองไม่ก้าวก่ายและไม่เรียกร้องเกินจำเป็น”“ได้ยินแบบนี้ข้าก็สบายใจ”ถิงถิงกล